Werkbezoek april – mei 2014, deel 2
Als eerste van de te bezoeken scholen bezocht ik de in 2013 gebouwde kleuterschool Pelita Hati. Vorig jaar juni kreeg ik te horen dat er, na de officiële gereedmelding, nog aluminium kozijnen (zoals die in de aanvraag zaten) geplaatst zouden worden. Zij het met enige vertraging, zijn deze inmiddels geplaatst. Zo heb ik weer kunnen constateren dat plannen gewoon volgens de aanvragen worden uitgevoerd. Met andere woorden, men gaat gewoon door zoals afgesproken. Ook als ze niet weten dat er iemand van het bestuur komt controleren. Mooi toch, dat je op het plaatselijke management kan rekenen.
De eerste lagere school van Stichting Tileng, in Baturraden Ketumug Lor, ziet er goed uit. De school zal binnenkort zijn (door de Indonesische overheid betaalde) verfbeurt weer krijgen. In Indonesië moet dat goed worden bijgehouden, anders gaat het snel achteruit in het klimaat daar.
Onze derde lagere school, in Baturraden Karangsalam, staat er ook goed bij en behoeft vooralsnog geen extra aandacht. Op het moment dat ik arriveerde waren de kinderen druk aan oefenen voor een regionaal optreden de volgende dag. Ik heb zeer genoten van de muziek.
De schoolbanken zijn echter aan vervanging toe. Het zou niet gek zijn als we daar een sponsor voor zouden kunnen vinden.
Aan onze eerste kleuterschool in Karangsalam kan je zien dat dit een van de eerste door de stichting gebouwde scholen is. De school ziet er nog redelijk goed uit, maar is aan uitbreiding/herbouw toe. De door mijn kleinkinderen, Lieke en Milan (nu drieënhalf en anderhalf jaar oud), aan de school geschonken muziekinstrumenten zien er nog mooi uit. De instrumenten worden goed gebruikt. Leuk als je ziet dat hun initialen er op staan.
De tweede kleuterschool aldaar is volop in gebruik. Door het succes is de school alweer te klein. Dat komt voornamelijk doordat er, na gereedkomen van de eerste fase, een crèche is opgestart, hetgeen niet in het ingediende plan was opgenomen. De oorspronkelijk geplande, maar nog niet gebouwde, tweede verdieping is hard nodig. Over hoe deze gerealiseerd moet worden is men nog hard aan het nadenken. De kosten moeten binnen de perken blijven en er moet geld voor zijn. Immers, de stichting geeft pas groen licht als het plan akkoord is bevonden en de middelen aanwezig zijn. Een leuke ervaring waren de kinderen zingend met Santos, onze manager in Indonesië.
Op zaterdag 3 mei ben ik met Santos, Tri (2e penningmeester in Indonesië) en Dessy (haar dochter) naar het jaarlijkse song- en dansfestival in Baturraden geweest. Toen ik het terrein op kwam werd ik door een ieder begroet en klonk er door de luidsprekers “welkom Bapak Ton, voorzitter van Stichting Tileng”. Er klonk een luid applaus over het hele festivalterrein. Dan gaan de rillingen wel door je lijf. Ze wisten echt niet dat ik er was en naar het festival zou komen. Het was dus echt een spontane reactie. Er werd gelijk een plaatsje in geruimd op de eretribune. Eigenlijk wil ik dat niet, maar ze zijn zo ontzettend trots als je komt kijken en dan doe je dat voor ze. Aan het festival deden ongeveer 100 scholen mee, van crèches tot en met universiteit.
Ik moest zoals gebruikelijk ook met veel mensen op de foto. Ik hou daar niet zo van, maar je doet het om de mensen te plezieren en het kost immers geen geld.
Het is mij weer duidelijk dat we het op onderwijsgebied goed doen. De scholing van de kinderen geeft hen een betere positie in hun verdere leven. Zo kunnen zij bij gaan dragen aan een betere wereld. Nu ik dit schrijf, besef ik dat er altijd mensen zijn die zeggen dat het een druppel op de gloeiende plaat is, maar gelukkig gaat het hier heel goed. Onze druppel wordt ook steeds groter.
Ik hoop dat de kinderen van nu over een aantal jaren in koor roepen; “Je bent jong, je hebt je diploma op zak en je wilt wat. Niet zomaar wat, nee, je wilt alles wat je hebt geleerd in praktijk brengen en het liefst ook de wereld waarin je leeft een beetje mooier maken”. Laten we hopen dat dat dan ook nog mag gebeuren.
Volgende week deel 3.
