Skip to main content

Tag: Schenken

‘Schuldgevoel’ ten opzichte van mijn dorpsgenoten

Geschreven door Remco Lange op . Gepost in Weekendverhalen.

De dorpen op Midden-Java die Stichting Tileng helpt doen me denken aan de dorpen waar mijn ouders geboren zijn in Zuid-Sumatra. Dat zijn Bayau en Landur die eerst onder het regentschap Lahat vielen, maar nu onder Empat Lawang. De twee dorpen behoren na de herindeling van de regentschappen nog steeds tot de provincie Zuid-Sumatra.

Bayau is het dorp waar mijn moeder vandaan komt en Landur is het dorp van mijn vader. Hoewel ik nooit in Bayau heb gewoond toch blijf ik half-Bayauer. Bij ons geldt de traditie dat je een persoon blijft van waar je oorspronkelijk vandaan komt. Als antwoord op de vraag ‘’waar kom je vandaan’’ zeg ik in het Indonesisch: Saya orang Landur. Ik ben een persoon uit Landur, mijn vaders dorp waar ik als kind wel heb gewoond. Al met al ben ik “anak desa”, een dorpskind.

De bewoners van de twee dorpen beschouwen me nog steeds als “orang kampung kita”, een mens uit ons dorp. Het zit dieper dan wat je in het Nederlands zegt: “Hij heeft in ons dorp gewoond ” of  “hij is in ons dorp geboren”. De laatste zin is voor mij helemaal niet van toepassing. Want ik ben geboren in een ander dorp, waar mijn vader als godsdienstleraar heeft gewerkt. Dit dorp is Ngulak in de regentschap (kabupaten) Banyuasin, een klein stadje dichtbij Palembang, de hoofdstad van de provincie Sumatra Selatan (of Zuid-Sumatra). Toch behoor ik niet tot dit dorp.

De bewoners van de twee dorpen hebben geld verzameld toen ik naar het buitenland wilde vertrekken. Dit terwijl ze het niet zo breed hadden, wat nu nog het geval is. Ze zijn trots op me en sommige beschouwen me als voorbeeld van “een succesvol dorpsgenoot of streekgenoot”. Na bijna 40 jaar zeggen ze nog steeds: Dia orang kampung kita (Hij is iemand van ons dorp).

Omdat ik bij hen hoor en zij bij mij, voel ik me verplicht om hen te helpen. Mijn broers en zus, mijn neven en nichten hebben veel guldens en euro’s ontvangen. Nu stuur ik nog veel geld aan mijn nicht die hopelijk dit jaar afstudeert. Dan hoef ik hopelijk niemand meer van de familie financieel te steunen. Ik kan dan genieten van mijn geld.

Niets is minder waar. Ik houd mijn neef, de directeur van een madrassa (Islamitische school) in mijn dorp Landur, nog steeds aan het lijntje. Ik heb de voor hen grote hulp van ongeveer 3.000 euro’s nog niet kunnen sturen. Soms denk ik dat ik het niet aan kan. Dan voel me schuldig. Ik wou dat ik zo’n stichting zoals Tileng had, droom ik vaak. Anders dan bij zovele andere stichtingen, komt de hulp van Stichting Tileng bijna honderd procent terecht bij de hulpbehoevenden. Met de onvermoeibare Ton Lange breidt de stichting haar activiteiten uit en stroomt er regelmatig geld naar de dorpen op Java.

Daarmee worden er schoollokalen bijgebouwd en de docenten worden betaald. Ook worden er studiebeurzen gegeven.

In Indonesië heeft de stichting een enthousiaste manager in de persoon van Santos. Aan de hand van de te vertalen email teksten zonder puntjes, hoofdletters en alinea’s heb ik de indruk – het is niet beledigend bedoeld – dat hij niet veel onderwijs heeft genoten. Maar hij is wel iemand met lef, creativiteit en mentaliteit van hard werken. Dat weet ik aan de hand van de verhalen die ik over hem heb gehoord. Was er maar iemand uit mijn dorpen zoals hij, denk ik wel eens.

Daarom ben ik blij dat ik een kleine bijdrage kan leveren als vrijwillige vertaler bij Stichting Tileng. Hopelijk vermindert dit mijn ‘schuldgevoel’ ten opzichte van mijn dorpsgenoten.

Kent u deze nog?

Geschreven door Remco Lange op . Gepost in Weekendverhalen.

(Op gezette tijden halen we met u oude verhalen op!)

Decembermaand, geschenkenmaand – door Ellen Mierop

GEPLAATST OP: 4 DECEMBER 2015 · GEPLAATST IN: WEEKENDVERHALEN

De gezellige decembertijd komt er weer aan. Maanden van tevoren worden we eraan herinnerd dat december bij uitstek de maand is om cadeautjes aan elkaar te geven. In september vallen al de eerste tijdschriften en folders in de bus. De één nog mooier dan de ander. Een ‘glossy’ is er soms niets bij! En de kinderen kijken verlekkerd in al die reclame-uitingen. “Die, die, die…..en deze, deze, deze”. Zoveel moois, er valt haast niet te kiezen. Alles zouden onze westerse kindjes wel willen hebben. Maar dat gaat niet, er zal toch gekozen worden.

In de desa’s Baturraden, Imogiri en Tileng, de werkgebieden van Stichting Tileng, vallen geen brochures in de bus. Sterker nog, daar hebben de kindertjes helemaal geen weet van al dat dure speelgoed. Zij kunnen zich dagen vermaken met – bijvoorbeeld – molentjes, gemaakt van rietjes en papier.

En dat is nog leerzaam ook! Deze speeltjes worden door de onderwijzeressen op de peuter- en kleuterscholen zelf gemaakt. De puzzels zijn gemaakt van tandpastadoosjes en beplakt met tekeningen. Een goedkoop alternatief voor de houten of geplastificeerde puzzels in Nederland. Maar, om speelgoed voor de peuters en kleuters te maken, is ook materiaal nodig. Zoals papier, kleurtjes en lijm. En ook zouden de onderwijzeressen graag de kleintjes willen voorlezen, of met ze tekenen en kleuren.

Kleine wensjes voor kleine kindjes. En deze wensjes kunt u meehelpen vervullen.

Dankzij uw donatie op bankrekeningnummer IBAN: NL57 RABO 0123 7989 65 t.n.v. Stichting Tileng te Capelle aan den IJssel.

En door uw donatie werken de kindertjes in de desa spelenderwijs aan een hoopvolle toekomst!

Ik voelde mij geroepen

Geschreven door Remco Lange op . Gepost in Weekendverhalen.

Ik voelde mij geroepen eens een weekendverhaal te schrijven, het leek mij niet eenvoudig, maar heb toch besloten om het te gaan doen.

Mijn naam is Rita Doop-Kopetzky.

U begrijpt natuurlijk wel, Stichting Tileng doet goed werk, want anders zou ik niet begonnen zijn te schrijven.

Deze stichting doet vanaf het jaar 2000 veel effectief werk in Indonesië. Doelstelling is het verbeteren van leefsituaties op Java. In dit geval geeft het ondersteunende duurzaamheid aan desa’s Tileng, Imogiri en Baturraden.

Aangezien Imogiri en Baturraden aan het begin van de jaren 2000 buiten het werkgebied lagen van Stichting Tileng moest de notaris het werkgebied uitbreiden om daar aan de slag te kunnen.

Tileng is landbouw en veeteelt.

Ton (oprichter en bestuurslid) is diverse keren op vakantie geweest in Indonesië en heeft  toen gezien wat armoede is. Terug van vakantie vertelde Ton een neef wat hij van plan is en zijn neef besloot om hem te helpen als penningmeester.

Ton Lange werkte tot aan zijn pensionering mei 2005 bij het Ministerie van VROM (Volkshuisvesting, Ruimtelijke Ordening en Milieubeheer). Na zijn vertrek vroeg hij om 3 laptops en kreeg dit ook mee, zodat de vertegenwoordigers van de stichting in Indonesië beter het werk kunnen voortzetten. Begrijpelijk, Ton is een zeer gewaardeerde collega, want anders krijgt hij dit niet gedaan.

Het eerste werkgebied van de stichting is desa Tileng. Daar was het mee begonnen.

Tijdens de vele bezoeken ontmoette Ton een gids en die heet Tekad Santos. Deze had een tokootje tegenover het hotel Rosenda in Baturraden. Zo vroeg Santos aan Ton hoe hij zijn dromen kon verwezenlijken, zoals het bouwen van scholen voor de kinderen in Baturraden .

In de loop der tijd zijn er inmiddels een peuter- ,2 kleuter- en 3 lagere scholen gebouwd.

Santos is inmiddels General Manager van de Stichting.

Het verhaal van Antje W. Tak, die Baturraden heeft bezocht. Zelf werk ze in het onderwijs.

Zij had nog nooit andere scholen op Java gezien zoals de school op Baturraden.

Het bijzondere is dat, naast de verstandelijke beperking, de leerlingen ook autistische stoornis hebben. Deze school heeft gemotiveerde leerkrachten en heeft ook desbetreffende lesmateriaal.

Door vaste donateurs en sponsors kan de Stichting de gemeenschappen ter plekke helpen en geven  wat zij nodig hebben. Immers de gemeenschap wordt hier nauw betrokken door de stichting.

Dit heet dan lokaal initiatief en zij bepalen wat er zoal nodig is. De stichting heeft geen leden en werkt alleen met vrijwilligers.

Het is belangrijk om donateurs en sponsors te hebben om dit werk goed en effectief te kunnen blijven doen.

Donateurs, omdat de stichting een ANBI is, mogen giften aftrekken van de inkomsten-  of vennootschapsbelasting. Stichting Tileng heeft sinds 2008 de status van ANBI en voldoet aan de eisen die aan ANBI worden gesteld .

De Stichting staat ingeschreven onder KVK nummer: 2430722

Zie voor meer informatie: www.tileng.nl

Lieve mensen,

Ik hoop dat iedereen het met veel leesplezier heeft gelezen en hopelijk dat hiermee vele donateurs en sponsors zich aanmelden, zodat het werk liefdevol voortgezet kan worden.

Laat uw hart spreken.

Verhalen te kunnen vertellen

Geschreven door Remco Lange op . Gepost in Weekendverhalen.

Voor Stichting Tileng is het essentieel om verhalen te blijven vertellen. Als we het verhaal over de stichting goed kunnen vertellen en zo duidelijk wordt waar de stichting voor staat, waar de stichting in gelooft, waar we iedere dag opnieuw weer mee aan de slag gaan, dan trekken we donateurs en sponsors aan.

Het grootste deel van alles wat mensen weten over stichting Tileng is afkomstig van de website, weekendverhalen en social media. Die verhalen bevatten feiten, ook al zijn ze soms verpakt in emoties, en komen daarmee tot leven. Verhalen leggen relaties, verhelderen doelen en geven betekenis.

Door verhalen te gebruiken, in plaats van de droge feiten, worden lezers meer betrokken en aangetrokken. Soms gaan de lezers meedenken met de verteller en laten het de stichting weten. Ze worden in beweging gebracht.

Stichting Tileng is net een mens. Met een levensverhaal. Successen en tegenslagen. De manier van communiceren en woorden kiezen is van belang. Vandaar hieronder het geheel nog eens op een rijtje.

Stichting Tileng: vanaf 2000 effectief in Indonesië

Van huizen tot schoolgebouwen, van studie- en lerarenbeurzen tot een heuse buffel(koeien)bank; het is slechts een greep uit de projecten die Stichting Tileng sinds de oprichting in 2000 realiseerde.

Doelstelling Stichting Tileng

Het verbeteren van de leef- en woonsituatie van de desa’s Tileng, Imogiri en Baturraden op Java, Indonesië, door het begeleiden en financieren van projecten, geïnitieerd door de lokale bevolking. Speerpunt binnen deze ondersteunende activiteiten is duurzaamheid. Door het bieden van structurele hulp, zoals onderwijs en inkomen genererende projecten, wordt een blijvende effectiviteit bereikt.

Lokaal initiatief

Alle door de stichting uitgevoerde projecten komen voort uit lokaal initiatief. Dat wil zeggen dat de gemeenschap ter plaatse zelf aangeeft wat zij nodig heeft. Dit ‘lokale initiatief’ vergoot enerzijds de effectiviteit van de projecten en stimuleert anderzijds de creativiteit en de betrokkenheid van de lokale bevolking.

99%  bestedingsgarantie

Stichting Tileng heeft nagenoeg geen overheadkosten. Het bestuur van de stichting bestaat enkel uit vrijwilligers. Overige kosten (zoals bijv. verzendkosten) worden vergoed door een aantal fantastisch ondersteunende bedrijven. Alle donaties en schenkingen worden gegarandeerd voor 99% besteed aan de projecten in Indonesië, zonder dat er geld  ‘aan de strijkstok blijft hangen’ in Nederland.

Tileng-handboek

Het door het bestuur bepaalde beleid wordt uitgevoerd door lokale vertegenwoordigers in Indonesië. Om de effectiviteit van dit beleid te waarborgen, heeft Stichting Tileng een eigen handboek ontwikkeld, waarin doelstelling, werkwijze en richtlijnen opgenomen zijn. Naast de Nederlandse versie is dit handboek er ook in het Engels en in het Indonesisch. Zo wordt de eenduidigheid en de transparantie van de gehele organisatie behouden, zowel in het internationale beleid als in bij de implementatie op lokaal niveau.

Vliegwieleffect

De uitvoering van een project wordt pas gestart zodra er voldoende financiële middelen binnen zijn. Met de resultaten van een gerealiseerd project kunnen vervolgens nieuwe sponsors en donateurs worden geworven, waardoor er weer andere projecten kunnen worden gestart. We noemen dat het ‘vliegwieleffect’.

De stichting steunen

Zonder sponsoren en donateurs kan Stichting Tileng niet bestaan. De stichting is daarom altijd op zoek naar nieuwe partijen die de stichting ondersteunen en daarmee de desa’s in Indonesië een warm hart toedragen. Voor meer informatie over Stichting Tileng, kijk op: www.tileng.nl

Stichting Tileng is een zogenaamde Algemeen Nut Beogende Instelling (ANBI). Donateurs van een ANBI mogen hun giften aftrekken van de inkomsten- of vennootschapsbelasting.

Help ons helpen. Bij voorbaat dank.

 

Niets gaat in rook op!

Geschreven door Remco Lange op . Gepost in Weekendverhalen.

Ja, niets gaat in rook op.

Stichting Tileng heeft geen strijkstok. Uiteraard heeft ook de stichting te maken met kosten die onvermijdelijk zijn (zoals bankkosten), maar dat betreft relatief bescheiden bedragen. Verder zijn er absoluut geen overheadkosten!

Stichting Tileng kan daarom de volgende bestedingsgarantie afgeven:

“Van alle donaties en sponsorgelden die Stichting Tileng ontvangt wordt meer dan 99% besteed aan projecten in Indonesië.”

Dit kan worden bereikt doordat alle betrokkenen hun activiteiten voor de stichting geheel belangeloos verrichten en doordat alle overige kosten door bestuursleden, vrijwilligers en een aantal fantastisch meewerkende bedrijven voor hun rekening worden genomen. Ook het kantoor, inclusief faciliteiten, wordt kosteloos ter beschikking gesteld.

Verder geschiedt fondsenwerving geheel in eigen beheer en niet via een kostbaar bureau. Ook mag niet onvermeld blijven dat iedereen alle reis- en verblijfkosten geheel voor eigen rekening neemt, inclusief reizen naar de projecten in Indonesië.

Met andere woorden, wie Stichting Tileng financieel steunt, kan er op rekenen dat het geld rechtstreeks wordt besteed aan projecten van, voor en door de mensen uit de desa’s Tileng, Imogiri en Baturraden.

Zoals u wellicht weet heeft Stichting Tileng sinds 1 januari 2008 de status van Algemeen Nut Beogende Instelling (ANBI). Stichting Tileng voldoet dan ook volledig aan de (in 2014 verscherpte) eisen die aan een ANBI worden gesteld.

Stichting Tileng heeft ook gekeken naar de mogelijkheid om zich aan te melden bij een CBF-keurmerk (CBF-Keur of CBF-Certificaat). Deze keurmerken worden door het Centraal Bureau Fondswerving toegekend aan organisaties die steunwaardig zijn. Op zich een goede zaak, maar toch kiest Stichting Tileng bewust niet voor een CBF-keurmerk.

De kosten van het CBF-Keur zijn eenmalig € 3.025, gevolgd door een jaarlijkse bijdrage tussen € 465 en € 9.135. Kleinere instellingen kunnen een CBF-Certificaat aanvragen. De kosten daarvan zijn beduidend lager, te weten eenmalig € 525 en vervolgens jaarlijks € 370.

Deze kosten passen niet in de filosofie van Stichting Tileng. Bij de stichting blijft namelijk niets aan de “strijkstok” hangen. Wij zijn er trots op te kunnen zeggen dat alle gelden die de stichting ontvangt volledig worden gebruikt voor projecten in Indonesië.

Voor € 525 en € 370 kunnen wij, afhankelijk van het soort onderwijs, twee studiebeurzen verstrekken!

Stichting Tileng heeft daarom besloten zich niet bij een CBF-keurmerk aan te melden. Wij hopen uiteraard dat u ons ook zonder CBF-keurmerk als steunwaardig en betrouwbaar zult blijven zien en ons financieel zult (blijven) steunen. Wij kunnen dan verder gaan op de tot nu toe zo succesvol ingeslagen weg met het realiseren van projecten in de desa’s Tileng, Imogiri en Baturraden in Indonesië.

Wij worden dus wel vermeld op de website van het CBF, maar we zijn niet beoordeeld. Dat laten wij vol vertrouwen aan onze donateurs en sponsors over.

Hoe dan ook: “Niets gaat in rook op!”

Stichting Tileng steunt de mensen uit de desa’s, steunt u Stichting Tileng?

Werk met werk maakt de cirkel rond

Geschreven door Remco Lange op . Gepost in Weekendverhalen.

Soms heeft het oudere deel van de bevolking in de desa’s Tileng, Imogiri en Baturraden niet dagelijks voldoende voedsel. In Indonesië bestaat (nog) geen AOW of een andere sociale voorziening voor ouderen. Ouderen die geen inkomen hebben zijn financieel volledig afhankelijk van hun kinderen.

En die kinderen zijn weer afhankelijk van werk wat ook niet altijd voor het oprapen ligt. Daarom is onze financiële hulp zo belangrijk. Dankzij onze werkwijze komen de donaties rechtstreeks en volledig ten goede aan zichtbaar effectieve projecten. Het betreft geen noodhulp, maar financiële steun aan projecten, gericht op het direct (bijv. via inkomen genererende projecten), dan wel indirect (bijv. via onderwijs) stimuleren van de bevolking om zelf structureel de levenstandaard te verhogen. Zodat de kinderen zo weer de ouderen kunnen onderhouden. Zo maken we de cirkel rond.

Heeft u een bedrijf en wilt u maatschappelijk ondernemen, dan kan uw bedrijf ons helpen doelen te realiseren.

Uw hulp is – naast een groep van trouwe sponsors en donateurs – van groot belang! Wat u kunt doen om Stichting Tileng te helpen?

Uw bedrijf kan donateur worden door maandelijks of jaarlijks een bedrag aan onze stichting te schenken. Natuurlijk is een eenmalige gift ook van harte welkom.

Als bedrijf doneren is fiscaal aantrekkelijk. Meer informatie vindt u op de website van de belastingdienst.

Een donatie of gift kunt u overmaken op bankrekeningnummer NL57 RABO 0123 7989 65 t.n.v. Stichting Tileng te Capelle aan den IJssel of via onze website.

Uw personeel kan ons ook ondersteunen bij het werven van fondsen of het organiseren van een actie. Dit zou bijvoorbeeld ook kunnen door een spaarpot te plaatsen in het personeelsrestaurant. Of laat bij speciale gelegenheden de keuze bij de medewerkers; een donatie aan de Stichting in plaats van een cadeau.

Uw bedrijf kan ook bijv. een sponsordiner organiseren voor de relaties waarvan de opbrengst naar de stichting gaat.

Door de samenwerking met Stichting Tileng toont u zich maatschappelijk betrokken en geeft u tegelijkertijd de mensen in de desa’s Tileng, Imogiri en Baturraden een kans projecten te realiseren, gericht op structurele verbetering van de levenstandaard.

Wij vinden het belangrijk dat donateurs/sponsors betrokken zijn en blijven bij onze stichting. Wij zijn bereidt een presentatie te verzorgen in uw bedrijf zodat een ieder exact weet waar de donaties c.q. sponsorgelden terecht komen.

Wilt u als bedrijf helpen om onze doelen te realiseren, neem dan via info@tileng.nl contact met ons op.

 

Kent u deze nog?

Geschreven door Remco Lange op . Gepost in Weekendverhalen.

(Een keer in de maand halen we met u oude verhalen op!)

Leren over anderen is leren over jezelf – door Jozef den Hollander

GEPLAATST OP: 3 SEPTEMBER 2010 · GEPLAATST IN: WEEKENDVERHALEN

Mijn tijd in Manggung zit erop! Twee en een halve maand heb ik in Manggung mogen verblijven. In de tussentijd ben ik ook naar Imogiri en Baturraden gegaan. In al deze 3 plaatsen is Stichting Tileng actief.  Ik heb Indonesië leren kennen vanuit een perspectief dat niet snel voor de hand ligt. De gemiddelde buitenlandse bezoeker doet Indonesië aan voor de toeristische plaatsen die het land rijk is. En waarom ook niet? Het is nu eenmaal een prachtig land, maar de realiteit achter de glimlach en de gastvrije warmte van de Javanen kan echter ook anders zijn. De mensen in de dorpen werken hard op het land in een gebied waar de watervoorzieningen slecht zijn. Mensen zijn in alles afhankelijk van het weer. Regenwater wordt opgevangen in watertanks en -bakken en gebruikt om te wassen, eten te bereiden en als drinkwater voor het vee. Veel regen is goed voor het dagelijks gebruik en stelt de tijd uit dat mensen water moeten gaan inkopen. Echter teveel regen beïnvloedt de oogst negatief, waardoor de prijs per kilo van bijvoorbeeld pinda’s, maïs of cassave ver kan teruglopen. Voor mijn afstudeerproject ben ik op zoek gegaan naar dergelijke levens- en werkwijzen van dorpelingen (voor het overgrote deel boeren) tegen een achtergrond van ontwikkelingsprocessen en -mechanismen. Zo maakt de hulp van de stichting deel uit van ontwikkelingsprocessen waarbij ook de nationale en lokale machtsstructuren (denk aan dorpshoofden, religieuze leiders en lokale overheidsfunctionarissen) bij betrokken zijn. Binnen al deze bestaande structuren moet de stichting haar weg vinden naar de lokale bevolking. Daarbij moet ook de lokaal specifieke cultuur van die samenlevingen zeker niet over het hoofd worden gezien. Al met al geen gemakkelijke opgave.

De stichting is over het algemeen vrij om te gaan en staan waar men wil zonder dat er teveel tegenstand is van lokale overheden. De participatie vanuit de overheid is het sterkst in Baturraden. Het verbouwen van lagere scholen, die allen onder verantwoordelijkheid van de overheid vallen, betekent automatisch ook contact met de overheid. Mede door de sterke lobby en sociale netwerken van de twee contactpersonen van de stichting zou het op korte mogelijk zijn dat de overheid van Indonesië financieel gaat bijdragen aan projecten van de stichting.

In Baturraden zijn de twee contactpersonen goed geworteld in de lokale samenleving en is men in staat om verschillende groepen in die samenleving bewust te maken van het nut van samenwerking. In Manggung komt de lokale vertegenwoordiger uit Imogiri, van buiten het dorp dus. De lokale vertegenwoordiger ondervindt hier meer moeilijkheden, doordat hij minder geworteld is in de lokale samenleving en minder in staat is om een sociale beweging op gang te brengen. De uitdaging voor de toekomst voor de stichting en zijn vertegenwoordigers is om de lokale vertegenwoordigers zo te ondersteunen dat het draagvlak voor de stichtingsactiviteiten onder de lokale bevolking blijft groeien. Een goede impuls hiervoor is pas nog gegeven door middel van het bezoek van de voorzitter van Stichting Tileng aan de desa’s en de projecten in de maanden juni en juli.

Mijn ervaringen in de afgelopen periode zijn er teveel om nu op te noemen. Wat ik als antropoloog in spé vooral geleerd heb is dat leren over anderen, leren over jezelf betekent! Ik ben mezelf een paar keer tegengekomen, maar mijn Nederlands individualisme legde het al gauw af tegen de Indonesische hartelijkheid. Ik heb het voorrecht gehad om in het leven te kruipen van de mensen in de dorpen. Ik heb geprobeerd zoveel mogelijk te participeren en te observeren. Alles om maar zoveel mogelijk te weten en te begrijpen over het leven van de mensen in de dorpen. Als ze naar het land gingen, volgde ik. Was er een dorpsvergadering, dan was ik ook aanwezig.  Voetballen met kinderen, hangen met ouderen, huisbezoekjes………conclusie: ik ben haast meer te weten gekomen over mezelf dan over de mensen waarvoor ik gekomen was!

Salam hangat,

Niet eerder opgeschreven

Geschreven door Remco Lange op . Gepost in Weekendverhalen.

Soms heb je van die momenten dat je in je eentje rustig in de woonkamer zit weg te mijmeren en zo het een en ander de revue laat passeren.

Ik dacht, velen kennen inmiddels wel mijn verhaal “Van bezoek tot stichting”. Maar wellicht nog niet het verhaal hoe ik een jonge gids ontmoette voor een hotel. Een jongen die nu de General Manager is van Stichting Tileng in Indonesië met vestigingsplaats Baturraden.

Toen wij (Wil en ik) in 2001 voor de derde keer sinds 1997 terug waren op Java voor een rondreis en een bezoek aan Manggung, een van de 16 woongemeenschappen (dusuns) van de desa Tileng, gebeurde er iets bijzonders. We deden Baturraden aan en verbleven daar  in het Hotel Rosenda.

Toen we even rond het hotel wilde gaan lopen zagen we tegenover de uitgang van het hotel een kleine bamboe toko, met daarin een jonge man. Daar langslopend werden we door deze jongeman aangesproken in redelijk goed Nederlands: “Goedemiddag mevrouw, mijnheer, zoekt u een gids? Zo ja, mag ik u gidsen?”. Nee, zeiden wij, onze chauffeur heeft dat voor morgen al geregeld. Hij vroeg “Wie is uw chauffeur, als ik vragen mag?”. Dat is Puri Purwanto zeiden wij. Hij zei “Dat is mooi, dan ben ik morgen uw gids en ik heet Santos”. We werden gelijk uitgenodigd in zijn toko om wat te drinken en zijn overheerlijke pisang goreng te proeven. Van het een kwam het ander. Hij vroeg mij hem te helpen wat promotiemateriaal te maken over wandeltochten die hij als gids uitvoert in Baturraden. Zo kon hij zich beter gaan presenteren aan de Nederlandse toeristen, die Baturraden tijdens hun rondreis op Java aandoen.

We maakten afspraken over hoe we de PR zouden gaan aanpakken en uitwerken. Daarnaast spraken we af hoe laat we de volgende dag aan de wandeltocht van minimaal 5 uur zouden beginnen.

We worden om 09:00 uur opgehaald door Santos. De zon schijnt en de temperatuur is aangenaam. Goed weer om te lopen. Het is een tropisch regenwoud waar we door wandelen. Santos vertelt ons dat de berg “Genung Slamet “ de afgelopen periode niet actief is geweest. We wandelen verder en hij plukt wat takken van varens en iets verder een aantal palm- en bananenboombladeren. Dit alles is voor een verrassing voor ons, zei hij. We zijn benieuwd. Het is een mooi pad waarover wij wandelen met toch wel een flinke stijging. Het pad gaat verderop zelfs over in trappen. Hier staan allerlei stalletjes, waar ze zowel souvenirs als eten en drinken verkopen. In een van die stalletjes drinken we wat. Nadat onze glazen leeg zijn, lopen we de trappen verder af. Dan komen we bij de 7 heetwaterbronnen. Het water is erg warm, tussen de 68 en 90 graden. Iets verder zien we dames en heren op krukjes zitten, die door jongens met klei worden gemasseerd. Het is de bedoeling dat wij dit ook ondergaan, zegt Santos. Hiervoor moesten we dus onze badkleding meenemen. We kleden ons om en gaan op een van de krukjes zitten. We worden met klei besmeurd en meteen gemasseerd, wat best lekker is. Hierna lopen de jongens die ons gemasseerd hebben en Santos met ons mee de trappen af naar beneden, waar een warme waterval ons moet schoonspoelen. Het water is hier ook echt warm en voelt heerlijk aan.

Wanneer we denken ons goed genoeg te hebben afgespoeld, kunnen we ons in een klein hokje weer omkleden. Iets verder moet Wil op een boomstronk zitten voor de verrassing. We zijn benieuwd. Eerst krijgt zij door Santos een palmblad om haar hoofd geknoopt. Hierna wordt het palmblad gevuld met de bladeren van de varens en de bloemen van de Bougainvillea, die Santos vanmorgen vroeg al geplukt heeft en waar hij al die tijd mee gelopen heeft. Daar zit Wil dan met een kroon van bladeren en bloemen op haar hoofd. Hierna ben ik aan de beurt. Ik krijg ook een palmblad om mijn hoofd geknoopt, maar de bloemen worden achterwege gelaten. Santos maakt van een palmblad een vlecht en knoopt die vervolgens om mijn hoofd. Met onze kronen op vervolgen we de weg door het woud en de sawa’s naar een kampong. De weg door het woud is echt prachtig. We lopen langs een gebouw, dat door Nederlanders is gebouwd bij een watervoorziening. Dit huis is een monument en mag niet verbouwd worden. De watervoorziening is weer goed voor de irrigatie van de rijstvelden. We lopen over randen van irrigatiekanalen. Daarna volgt het laatste stuk sawa en begint het ontzettend hard te regenen. We gebruiken een bananenboomblad als paraplu. Geeft een redelijke bescherming. We eindigen in een kampong, waar we door onze chauffeur worden opgehaald. We zijn moe van de tocht, maar voldaan. We rijden niet meteen naar het hotel, maar eerst naar het huis van Santos. Daar ontmoeten we de gehele familie. Niet wetende dat het een jaar daarna ons pleeggezin zou worden. Buiten de stichting om, privé dus. We hebben er dan ineens een zoon, schoondochter en drie kleinkinderen bij. Wat tot op dit moment nog steeds het geval is, met inmiddels zelfs twee achterkleinkinderen.

Ook vertelt Santos dat hij graag met zijn vrouw een Bed and Breakfast wil beginnen en we moeten zijn huis zien. Het Bed and Breakfast heeft hij inmiddels mede met onze steun kunnen realiseren met Santos Homestay.

Het is niet bij dat ene bezoek aan Baturraden gebleven. Ik ben er sinds 1997 nu 15 keer geweest. Toen in 2000 de Stichting Tileng werd opgericht, is statutair vastgelegd dat het werkgebied zich beperkte tot de desa Tileng met zijn 16 woongemeenschappen (dusuns). Later zijn Baturraden en Imogiri daar aan toegevoegd. We hebben inmiddels veel projecten in de desa’s Tileng, Imogiri en Baturraden kunnen ondersteunen.

Gaandeweg ontplooide Santos, met zijn maatje Iko, zich tot onze aanspreekpunten in Indonesië, later vastgelegd (in ons Handboek “Implementatie van beleid op lokaal niveau”) als ons management in Indonesië. Dat management bestaat vanaf die tijd uit Santos, Iko, Suci, Tri en in september jl. (op proef) aangevuld met Amik uit Yogyakarta. Een geweldige groep mensen, met een groot hart op de goede plaats, om de mensen in Tileng, Imogiri en Baturraden te helpen om hun projecten met onze steun te realiseren. Projecten die direct gericht zijn op het genereren van inkomen, dan wel indirect bijvoorbeeld via onderwijs. Dit om de mensen in de desa’s te stimuleren zelf structureel hun levensstandaard te verhogen.

Zo zie je, wat er allemaal kon gebeuren na ons eerste bezoek in 1997. Het blijft bijzonder.

 

Pasar (Markt) in Indonesië

Geschreven door Remco Lange op . Gepost in Weekendverhalen.

Toen ik deze mooie foto zag van fotograaf Kang Jaunk moest ik gelijk weer denken aan de Pasar bezoeken tijdens mijn werkbezoeken aan de desa’s Tileng, Imogiri en Baturraden. Het is altijd weer een feest om met je gastvrouwen en –heren op pad te gaan en inkopen te doen voor de maaltijden van die dag. Zo vers van het land in de wok. Beter kan het niet.

Even tussendoor en wellicht ten overvloede: de reis- en verblijfkosten van werkbezoeken naar Indonesië betalen we altijd zelf. Immers de stichting geeft niet voor niets een 99% bestedingsgarantie af voor de ontvangen donaties en sponsorgelden. Ik schrijf dit omdat er steeds naar gevraagd wordt. “Ga ja nu weer op kosten van de stichting naar Indonesië?” Maar dit terzijde, ik was een verhaal over de Pasar aan het schrijven.

Generatie op generatie kopen de Indonesiërs hun voedsel bij traditionele markten, Pasars. De term Pasar verwijst naar een bijeenkomst van Tukang Sayur (leveranciers die normaliter met hun karren door woonwijken rijden om hun waar aan de man te brengen), een plek waar verkopers zich in de ochtend verzamelen. Naast voedsel zijn er op de wat grotere Pasars ook andere benodigdheden te koop, potten, pannen, kleding e.d..

Naar de Pasar gaan is meestal een dagelijkse activiteit van de Indonesische vrouwen. Aangezien koelkasten te duur zijn voor de armen en Indonesiërs toch al graag over verse groente, fruit en vlees willen beschikken, vereist dit elke dag een reis naar de Pasar om ingrediënten voor de maaltijden van die dag te kopen.

Het is niet alleen inkopen doen op de Pasar. Het is ook een kans om even van huis te zijn en zo de laatste nieuwtjes en roddels van buren en vrienden te horen.

Niet iedereen uit de desa’s is het gegeven om elke dag naar de Pasar te gaan. Daar zijn gewoon geen centjes voor. Maar als ze gaan is het van belang dat ze afdingen om zo te proberen de laagste prijzen te krijgen voor de dagelijks benodigde producten.

Om een ieder in de desa’s zoveel mogelijk de gelegenheid te geven hun inkopen te doen op de Pasar, geeft Stichting Tileng financiële hulp. Het betreft geen noodhulp, maar steun aan projecten, gericht op het direct (bijv. via inkomen genererende projecten), dan wel indirect (bijv. via onderwijs) stimuleren van de bevolking om zelf structureel de levenstandaard te verhogen.

Stichting Tileng verzorgt geen noodhulp, maar kiest voor een duurzame oplossing.

Kent u deze nog?

Geschreven door Remco Lange op . Gepost in Weekendverhalen.

(Een keer in de maand halen we met u oude verhalen op!)

OORSPRONKELIJK GEPLAATST OP 5 OKTOBER 2012 IN: WEEKENDVERHALEN

Het fenomeen aanschuiftafel – Norah & Hans Smook

Het fenomeen aanschuiftafel gezien in het kader van fundraising voor Stichting Tileng. Afgelopen zomer zijn wij te gast geweest bij Sonja en Boelo van der Lely. Zij organiseren zes keer per jaar de “Aanschuiftafel Bunga lili” (Bloem van de Lelie) bij hun thuis in Lopik.

Het doel is geld te genereren voor enkele projecten in drie desa’s in Indonesië. Deze projecten liggen in het Oostelijk en Westelijke deel van Java en die desa’s zijn Tileng, Imogiri en Baturraden.

Leuk was dat Ton Lange (onbezoldigd voorzitter) van Stichting Tileng deze avond ook aanwezig was om uitleg te geven waarmee Stichting Tileng bezig is.

Doelstelling is om de leef- en woonomstandigheden in de voornoemde desa’s te verbeteren.

De stichting is inmiddels meer dan twaalf jaar effectief bezig met een koeienproject, de bouw van schooltjes en huizen en het geven van studie- en lerarenbeurzen.

Het credo is en blijft duurzaamheid.

En verder de zelfredzaamheid van bewoners te vergroten en daarom formuleren de subsidieontvangers zelf de noodzaak en wenselijkheid van deze hulp.

De mensen die aanschuiven betalen een bepaald bedrag en de opbrengst komt  voor 99 procent ten goede aan de diverse voornoemde projecten.

Het is voor ons de tweede keer dat we aanschoven aan tafel bij Sonja en Boelo. Elke keer nemen we vrienden mee, zodat we met ongeveer een twaalftal personen aan tafel zitten. Sonja heeft haar roots in Indonesië en ze kookt de sterren van de hemel.

Fantastische Indische gerechten brengt ze samen met vriendin Ank op tafel.

We troffen het die dag met het weer zodat we buiten op het terras  van ons welkomstdrankje konden genieten.

Daar heb je dan ook tevens de mogelijkheid om op een informele wijze kennis te maken met de andere gasten.

Ik moet zeggen dat het zo leuk is dat je mensen ontmoet met een zelfde interesse en natuurlijk dezelfde smaak wat betreft de Indische keuken en natuurlijk oog hebben voor de op maat gesneden vorm van deze ontwikkelingshulp!

Sonja en Boelo hebben ook een fantastische tuin waar we aan een lange tafel onder het bladerdak van Moerbeienbomen van onze twee voorgerechten hebben genoten.

De hoofdmaaltijd werd binnen geserveerd en was zoals verwacht weer van een fantastische kwaliteit! Onder het eten werd wat afgelachen in een ontspannen sfeer en zo vloog de tijd om. Tegen middernacht werd afscheid genomen van onze disgenoten en van Sonja en Boelo.

Eerst moest natuurlijk afgerekend worden! Het fijne idee achter het hele verhaal is dat de opbrengst van deze  avond voor 99 procent ten goede komt aan de doelen waarvoor we gemeenschappelijk bij elkaar waren gekomen.

Wij zelf zijn inmiddels donateur geworden met een vaste bijdrage per maand om dit goede doel dan ook in de tijd te blijven ondersteunen.

Ik vind het een zeer vertrouwd gevoel dat Stichting Tileng met alleen maar vrijwilligers werkt en dat de gelden voor 99 procent ten goede komen aan de doelen van de stichting! Met name de op maat gesneden hulp en op voordracht van de bewoners zelf spreekt ons zo aan.

We voelden ons wat schuldig bij het zien van de bergen afwas, maar we hoorden ook de afwasmachine zijn werk doen, dus dat gevoel werd direct wat minder moet ik zeggen!

Met een voldaan gevoel keerden we huiswaarts en waren blij dat we na een viertal kilometers de slingerende dijk in het donker konden verlaten.

Buiten in de polder kan het inderdaad behoorlijk donker zijn!

We kijken in ieder geval terug op een heel plezierige avond, en voor ons zeker weer een keer voor herhaling vatbaar.

Met nogmaals dank aan Sonja en Boelo voor de plezierige avond die we gehad hebben voor wat betreft de culinaire kwaliteit  en vriendschap alsmede de bijdrage die we konden leveren voor het goede doel waarvoor de aanschuiftafel kookt!