Tag: Tileng

De wandeling in ……………….

Geschreven door Remco Lange op 7 juli 2012. Gepost in Weekendverhalen.

Voor een wandeling en een goed gesprek gaan we naar buiten, ook al is het wel wat guur in het Recreatieschap Hitlandbos. Een heel verschil met het weer in de desa’s Tileng, Imogiri en Baturraden op Java, want daarover wil ik het een keer met je hebben zei een inwoner van Capelle aan den IJssel tegen mij. Hij nam al lopend een soort interview af, wat ik met u wil delen ook al herkent u onderdelen daarvan.

Wat heb jij met Tileng? Heel veel, in 1997 gingen mijn vrouw en ik voor het eerst op bezoek bij ons pleegkind in Manggung, een woongemeenschap in de desa Tileng. Ik sliep op de grond en mijn vrouw mocht in een bed slapen, samen met het pleegkind en haar moeder. De volgende dag keken we rond in de desa en spraken met bewoners. Ze hadden grote behoefte aan stenen woningen. Ik heb toen met de mensen van het dorp het volgende afgesproken: Jullie maken plannen en sturen die aan mij op, dan zal ik zorgen dat er geld komt om de plannen uit te voeren. Zo zijn er drie nieuwe woningen gebouwd en zeven gerenoveerd.

Na verloop van tijd hebben we Stichting Tileng opgericht, waarvan ik voorzitter werd en Bram van der Weele secretaris en Cees van der Jagt de penningmeester. Waarom voel je je zo betrokken bij Tileng? Ik kan het niet verkroppen dat zij onder die omstandigheden moeten leven. Ik vind dat ik er alles aan moet doen om hun woon- en leefsituatie te verbeteren. Wat doet de stichting nu precies? De bewoners van de desa Tileng en inmiddels Imogiri en Baturraden maken zelf een plan voor een bepaald project. Dat werken ze uit met hulp van ons management in Indonesië. Daarna sturen ze het op aan het bestuur in Nederland dat het plan beoordeelt. Als het is goedgekeurd, laat het bestuur het management en via hen de bewoners weten wanneer en in hoeveel fasen ze het geld voor het project kunnen verwachten en wanneer ze moeten rapporteren over de voortgang van het project. Ik ga zelf zoveel als kan naar Indonesië en dan besteed ik één week van mijn vakantie daar in Indonesië aan het bezoeken van de projecten.

Zo zijn er al scholen gebouwd, hebben we projecten ter verbetering van het onderwijs en nu zijn we bezig met de ‘Buffelbank(koeien)bank’ in de desa Tileng. Bij het koeienproject krijgt een familie een koe in bruikleen. Als de koe een kalf krijgt mag de familie dat houden, de koe gaat door naar een volgende familie. Hoe komen jullie aan geld? We hebben donateurs, veel eenmalige schenkers en ook een paar grote sponsors. Praktisch elke eurocent wordt aan de projecten besteed. Alleen voor de inschrijving bij de Kamer van Koophandel en bankkosten moeten we betalen.

Dus als ik het zelf mag samenvatten, zei de inwoner: Stichting Tileng steunt een aantal desa’s (dorpen) op het eiland Java in Indonesië, met de desa Tileng als speerpunt, met als doel het verbeteren van de leef- en woonsituatie, in de breedste zin van het woord, van deze desa’s. Klopt helemaal, zei ik. De ondersteuning is gericht op structurele hulp, bijvoorbeeld via onderwijs en via inkomen genererende projecten.

Het was hem nog helderder geworden en hij zei zijn kennis te willen delen met anderen. Ik hoop dat u dat ook gaat doen na het lezen van de wekelijkse berichten over de stichting.

De jarige

Geschreven door Remco Lange op 11 mei 2012. Gepost in Weekendverhalen.

Ik herinner me nog de spanning van de avond ervoor.

De kleurige ballonnen. Een taart met kaarsjes. Cadeaus met grote strikken.

Het kinderfeestje. Trakteren op school.

Ik hoor mijn ouders nog zingen. Ik zie slingers in het huis.

Eén dag in het jaar dat ene feest. Eén dag in het jaar jarig.

Maar wat vieren we eigenlijk als we jarig zijn?

Het leven? Ons bestaan? De liefde?

We staan stil bij de jaren die achter ons liggen.

En kijken vooruit, in de richting van onze dromen.

We wensen gezondheid, voorspoed, nog vele jaren.

We hebben de jarige lief.Vandaag zie ik geen kleurige ballonnen. Slingers ontbreken. Net als de taart.

En toch voel ik me jarig. En niet een dag, maar al een paar maanden lang.

Ik ben niet jarig. Maar de stichting waarvoor ik mij inzet, is dat wel.

En die jarige, heb ik lief.

En dus vier ik haar bestaan van 12,5 jaar. Ik wens haar gezondheid, voorspoed en nog vele jaren. En ik wens haar heel veel mooie cadeaus. Met of zonder strikken.

Ik ken ook haar verlanglijst. Er staan dingen op die je eigenlijk ieder mens zou wensen. Ook als degene niet jarig is.

Scholen. Huizen. Koeien.

Ik zie het al voor me. Het trakteren op school, daar in Indonesië. Een huis versierd met slingers. Een koe, die cadeautjes mogelijk maakt…

Eén dag in het jaar dat ene feest. Eén dag in het jaar jarig zijn.

Help jij ons onze verjaardag vieren?

Steun Stichting Tileng! En stort €12,5 (of een veelvoud daarvan…).

De mensen achter ……….

Geschreven door Remco Lange op 4 mei 2012. Gepost in Weekendverhalen.

We schrijven als stichting in deze periode veel over ons 12½ jarig jubileum aan het eind van dit jaar. Geïnteresseerden op de social media – Hyves, Facebook, LinkedIn, Google+, Twitter en verschillende websites, zoals De weekkrant (IJssel en Lekstreek), Postiljon Capelle (dichtbij.nl), Globalicious, Alle Goede Doelen.nl en Nujij.nl hebben laten weten geïnteresseerd te zijn in de mensen achter Stichting Tileng.

Bij deze een kijkje achter de schermen:

Nederland

Beschermheer

Frank (J.F.) Koen, is burgemeester van de gemeente Capelle aan den IJssel.

Ambassadeur

Wouter (W.) Muller, woont in Enschede, is muzikant, tekstschrijver en componist en daarnaast ook werkzaam als stafmedewerker voor enkele welzijnsorganisaties in Twente.

Rechtreeks bereikbaar via

www.woutermuller.com / woutermuller@home.nl

HET BESTUUR (onbezoldigd)

Voorzitter

A.C. (Ton) Lange (1947), woont in Capelle aan den IJssel, is met prepensioen en is raadslid in de gemeente Capelle aan den IJssel.

Rechtreeks bereikbaar via lange@tileng.nl

Secretaris

A.J. (Bram) van der Weele (1951), woont in Zoetermeer en werkt bij het Ministerie van Binnenlandse Zaken en Koninkrijksrelaties in Den Haag.

Rechtreeks bereikbaar via vdweele@tileng.nl

Penningmeester

C.M. (Cees) van der Jagt (1959), woont in Berkel en Rodenrijs en is werkzaam als Financial Manager voor een onderneming, die gespecialiseerd is in het op de markt brengen van innovatie, na ongeveer 16 jaar actief te zijn geweest in de accountancy.

Rechtstreeks bereikbaar via vdjagt@tileng.nl

Bestuurslid

E.M. (Ellen) Mierop (1955), woont in Den Haag en werkt parttime als administratief medewerker bij een bedrijf voor tuinaanleg en -onderhoud.

Rechtstreeks bereikbaar via mierop@tileng.nl

Bestuurslid

E.F. (Eveline) Bruijn (1980) woont en werkt afwisselend in Barcelona en Den Bosch. Ze werkt als schrijfster en projectmanager voor Storytelling Company en is oprichter van Just Eve.

Rechtstreeks bereikbaar via eveline@tileng.nl

Vrijwilliger en adviseur

R. (Remco) Lange (1974), woont in Rotterdam en is werkzaam als Senior Designer bij Van den Assem Schoenen in Capelle aan den IJssel. Daarnaast als Parttime ondernemer bij Carnero Mediadesign en in deze functie verantwoordelijk voor de huisstijl, de website en de opmaak van het drukwerk van de stichting.

Rechtstreeks bereikbaar via remco@carnero.nl

Deze mensen zijn altijd bereid u nader te informeren over al het werk van de stichting.

Indonesië

General Manager Stichting Tileng Indonesia

Tekad Santosa (1971) woont in Baturraden.

Manager BackOffice Stichting Tileng Indonesia

Deskart Djatmiko (1966) woont in Purwokerto.

Manager Finance Stichting Tileng Indonesia (Duo functie)

Suci Wahyuni (1968) woont in Baturraden.

Manager Finance Stichting Tileng Indonesia (Duo functie)

Tri Hastuti (1971) woont in Purwokerto.

Scholen bouwen, en dan?

Geschreven door Remco Lange op 3 februari 2012. Gepost in Weekendverhalen.

Een van de uitgangspunten van Stichting Tileng is een duurzaam karakter van de projecten en wat is nou duurzamer dan het verbeteren van onderwijs?

Al jaren houdt de stichting zich dan ook bezig met het (her)bouwen van scholen. Veel scholen in Indonesië zijn niet gezond en niet veilig voor de leerlingen. Door het bouwen van nieuwe kleuter- en lagere scholen kunnen de kinderen van ‘onze’ dorpen zonder ongewenste gevolgen een opleiding genieten en daarna meehelpen aan de ontwikkelingen in hun regio.

Natuurlijk is het belangrijk dat de kinderen veilig naar school kunnen, maar daar wordt het onderwijs nog niet beter mee. Daarvoor moet meer gebeuren.

Stichting Tileng doet dat door de scholen te voorzien van leermiddelen, zoals bijvoorbeeld computers, en door het verstrekken van studiebeurzen.

Een belangrijk ander punt is de tijd en aandacht die het onderwijzend personeel aan de school kunnen geven. Dat is namelijk niet zo voor de hand liggend als het lijkt.

Veel leerkrachten in Indonesië worden betaald door de overheid. Ze krijgen daarvoor een salaris dat ze, naar lokale maatstaven, goed in staat stelt in hun levensonderhoud te voorzien. Nu zit er echter een addertje onder het gras. Er zijn per regio maar een gelimiteerd (en veel te laag) aantal overheidsfuncties voor leerkrachten beschikbaar. Wanneer scholen meer leerkrachten nodig hebben (en dat is dus altijd het geval), dan moeten de scholen die uit eigen middelen betalen. Deze leerkrachten krijgen daarom een beduidend lager salaris dan hun collega’s in overheidsdienst. Zij moeten daarom vaak naast het onderwijs een tweede baan hebben. Dat gaat uiteraard ten koste van de aandacht voor het onderwijs.

Stichting Tileng vult daarom al enkele jaren het salaris van een aantal van deze leerkrachten aan tot (bijna) het niveau van hun collega’s. Zij kunnen daardoor hun volledige aandacht aan het onderwijs geven. Ook kunnen zij zich verder scholen zodat hun kans op een overheidsaanstelling toeneemt. Recent hebben wij dit programma uitgebreid van 15 naar 37 onderwijzers en onderwijzeressen !

Aangezien 4 van de oorspronkelijke 15 inmiddels een overheidsaanstelling hebben betekent dat dus een uitbreiding met maar liefst 26 nieuwe leerkrachten.

Gemiddeld kost dat EUR 20 per leerkracht per maand. Voor ons een bescheiden bedrag, maar daar van groot belang.

Tot slot een tip: U kunt dit programma uiteraard ook sponsoren, zodat wij nog meer kunnen doen.

Een uitgewerkte “Tweet”

Geschreven door Remco Lange op 11 november 2011. Gepost in Weekendverhalen.

Enkele weken terug heb ik aangekondigd om een paar Tweets van Stichting Tileng uit te werken tot een verhaal. Een van de Tweets, afgeleid van een oud Chinees gezegde, luidde: “Geef iemand een vis en hij heeft te eten. Leer iemand vissen en hij kan voor zich zelf zorgen.”

Aan dit kernachtige gezegde ontleent Stichting Tileng haar doelstelling, namelijk het bieden van mogelijkheden voor de inwoners van de desa’s Tileng, Imogiri en Baturraden om zelfstandig in hun levensonderhoud te kunnen voorzien. Een belangrijke pijler daarbij is toegankelijk onderwijs. Stichting Tileng biedt kinderen die goed kunnen leren, maar van wie de ouders onvoldoende financiële middelen hebben, via het project “scholarship” de mogelijkheid om na de kleuter- en basisschool verder te kunnen leren. In de eerste jaren van dit project lag het zwaartepunt op het basisonderwijs, maar omdat dat inmiddels door de overheid wordt gefinancierd richt het project zich nu op het vervolgonderwijs. De resultaten spreken voor zich.

Een van de eerste leerlingen heeft via het project haar opleiding tot arts kunnen voltooien en zij heeft zich inmiddels gespecialiseerd in de dermatologie.

Een ander voorbeeld betreft een jongeman die aan zijn laatste jaar bezig is op de technische school en die zich daarna als zelfstandig motorfietsmonteur wil gaan vestigen in een van de desa’s.

Ook is een van de leerlingen bezig aan haar eindstudie voor onderwijzeres in het basisonderwijs.

Voor allen geldt dat het hebben van een eigen inkomen bijdraagt aan een beter bestaan, niet in de laatste plaats doordat een deel van dat inkomen wordt gedeeld binnen het gezin waarin ze zijn opgegroeid. Op deze wijze kunnen jongere kinderen uit een gezin ook verder leren, terwijl dat eerder vrijwel onmogelijk was.

Een van de grote successen van Stichting Tileng is het project “Buffelbank” (zie “Het succes van Manggung” op 23 september 2011). Dit project heeft ons geleerd dat de handel met de sapi’s (buffels of koeien) voorziet in structurele inkomsten, waardoor de mensen voor zich zelf kunnen zorgen. De mensen zelf gaan nog een stapje verder door met een deel van hun inkomsten medebewoners, die dat nodig hebben, financieel bij te springen. https://www.tileng.nl/home/nieuws/het-succes-van-manggung/1353

Conclusie: het oude Chinese gezegde is voor Stichting Tileng een waarheid als een koe.

Geschreven door Remco Lange op 21 oktober 2011. Gepost in Weekendverhalen.

Onder de noemer “Krachtig Capelle” vond op donderdag 29 september 2011 in de raadszaal van Capelle aan den IJssel een werkbijeenkomst plaats over Welzijn Nieuwe stijl. De deelnemers aan deze bijeenkomst waren afkomstig uit de diverse organisaties die werkzaam zijn binnen het Capelse sociale domein. Ook ik als raadslid was daarbij aanwezig. Met Welzijn Nieuwe stijl wil het gemeentebestuur samen met de partners op het brede gebied van welzijn en zorg bepalen hoe in Capelle aan den IJssel de inzet en werkwijze binnen het sociale domein mogelijk aangepast kan worden.

Een van de belangrijkste uitgangspunten van het college is daarin het versterken van de eigen kracht van de Capellenaar. Dat wil zeggen dat Capellenaren zich zoveel mogelijk zelf en met behulp van hun sociale netwerken moeten zien te redden. Sommigen hebben daarbij een steuntje in de rug of intensievere hulp nodig. Het uiteindelijke doel van Welzijn Nieuwe stijl is dus een krachtiger Capellenaar, vandaar de benaming “Krachtig Capelle”.

Tijdens deze dag moest ik steeds denken aan de mensen in de desa’s in Indonesië. Stichting Tileng steunt immers de desa’s Tileng, Imogiri en Baturraden op midden Java in Indonesië, waarbij de eigen mogelijkheden van de bewoners met steun vanuit Nederland een oppepper krijgt. De vergelijking met Capelle aan den IJssel is dan vlug gemaakt. Ook Stichting Tileng gaat voor het versterken van de eigen kracht van de bewoners in de desa’s. Ook zij moeten zich zoveel mogelijk zelf en met behulp van hun desa-genoten zelf zien te redden. De projecten van Stichting Tileng bieden de bewoners van de desa’s daarbij een steuntje in de rug. De afgeronde projecten hebben inmiddels de eigen kracht van de betrokken bewoners bewezen, vandaar de term “krachtige desa’s”.

Wandelen door de sawa’s van Baturraden

Geschreven door Remco Lange op 2 september 2011. Gepost in Weekendverhalen.

Zo af en toe hebben we ook ontspanning gezocht tijdens onze vakantie in Indonesië. Zo zijn we tijdens ons verblijf in Baturraden een aantal keren naar de weelderige sawa’s geweest rond deze desa. Je loopt dan over hele smalle paadjes (een voet breed) langs de irrigatiekanaaltjes, tussen de rijstvelden in diverse stadia door zo terug naar de kampong Kemutug Lor, één van de kampongs van de desa Baturraden.

Op onze wandeling komen we hardwerkende mensen tegen. Zij zijn de hele dag in de weer om de sawa’s in goede conditie te houden, zodat de rijstplantjes goed groeien en er een aantal keer per jaar geoogst kan worden. Dit jaar valt dat niet mee. Het is erg droog in heel Indonesië. Het heeft de afgelopen drie maanden niet geregend en dat is in Baturraden goed te merken. Er komt weinig water vanuit de bergen. Watervallen zijn dan ook niet zo spectaculair als in voorgaande jaren.

Op uitnodiging van een aantal jonge mensen hebben we een bezoek gebracht aan het door hen opgezette Baturraden Adventure Forest (BAF) (link: http://www.bafadventure.com) . Zij zijn en worden geadviseerd door de twee Stichting Tileng vertegenwoordigers in Indonesië Tekad Santosa en Deskart Djatmiko. Naast het werk voor de stichting houden die twee zich veel bezig met sociale activiteiten en proberen zij te zoeken naar oplossingen voor een kans voor iedereen op een betere toekomst in Baturraden.

Als je het ‘Adventure Forest’ lopend benaderd, word je begroet door dennenbossen met verschillende vegetatie. Het bos ligt aan de voet van de berg Slamet en heeft een oppervlakte van 50 ha.

Het Baturraden Adventure Forest is opgezet om ecotoerisme met avontuurlijke jungletochten in Baturraden te bevorderen. Het landschap van Baturraden is al beroemd, maar het heeft ook andere charmes, zoals de natuurlijke elementen: bergen, rivieren, bossen en mist. In deze omgeving vindt men de verschillende vormen van “adventure”, het fysieke avontuur en het “inzichten-adventure” (een adventure voor de geest). Daarvoor zijn verschillende activiteiten te ondernemen; mountain -, en water adventure, avontuur & eco adventure. Met onder andere veel klim- en klautermogelijkheden in en rond de bomen. Met andere woorden, er is voor iedereen een avontuur te beleven, alleen of in groepsverband. Daarnaast zijn er voldoende verblijfsruimten voor de dag en de nacht.

Mocht u tijdens uw vakantie een aantal dagen in Baturraden verblijven, breng dan een bezoek aan de BAF. Vraag in uw hotel naar onze vertegenwoordiger Tekad Santosa (Santos) en hij brengt u graag naar de BAF toe en vertelt onderweg zeker over de activiteiten van Stichting Tileng in o.a. Baturraden.

Imogiri, Tileng en Manggung

Geschreven door Remco Lange op 26 augustus 2011. Gepost in Weekendverhalen.

Beste lezers, ik had u beloofd bij terugkeer in Nederland mijn ervaringen met u te delen over onze bezoeken aan de desa Imogiri en de dusuns (woongemeenschappen) Tileng en Manggung. Bij deze.

Op 14 augustus jl. zijn we aangekomen in Imogiri en hebben we onze intrek genomen in het huis van onze stichtingsvertegenwoordiger aldaar, Puri Purwanto.

Van daaruit hebben we tochten gemaakt rond Yogyakarta. Het is immers ook nog “vakantie” voor mijn vrouw en mij. Overigens mag het ook wel eens vermeld worden dat mijn vrouw zonder problemen toestaat dat ik een groot deel van onze “vakantie” besteed aan stichtingsactiviteiten.

Vanuit datzelfde huis vinden ook de activiteiten van de stichting in deze regio plaats. Deze projecten hebben we bezocht. Zo hebben we de vijf kleuterscholen en de vier gebouwde permanente woningen in Imogiri bezocht.

Zoals u wellicht nog weet zijn deze woningen gebouwd ter vervanging van de bamboe noodwoningen die door de stichting gebouwd zijn na de aardbeving in 2006. De scholen en de permanente woningen zien er goed verzorgd uit. De eerste kleuterschool (2006) zal echter binnenkort weer geverfd moeten worden. Het is duidelijk dat het schilderwerk van de buitenmuren onder invloed van het Indonesische klimaat snel achteruit gaat. Voor wat de permanente woningen betreft hoop ik dat we binnenkort, als er voldoende financiële middelen bij de stichting binnenkomen, het bouwprogramma voor het restant van de woningen kunnen hervatten.

Ook zijn we op een dag in het gebied vlak onder de vulkaan Merapi geweest; het gebied dat vorig jaar zo te lijden heeft gehad van de uitbarsting van die zelfde vulkaan. De dikke lavastroom met onwaarschijnlijk grote natuurkracht heeft alles op zijn weg verwoest. Verbrand of bedekt met een meters dikke lavalaag. Je kunt je er geen voorstelling van maken als je het niet hebt gezien. En wij hebben nu alleen maar het verschrikkelijke eindresultaat gezien.

De bewoners trekken, ook al stimuleert de Indonesische overheid dit niet, langzaam het gebied weer in. Ze zijn op zoek naar wat ze vorig jaar noodgedwongen achter hebben moeten laten, naar iets bekends dat boven de lava uit steekt. Sommige mensen zijn weer begonnen met het bouwen van een onderkomen. Meestal met materiaal dat ter plaatse voorhanden is. Men maakt ook van de nood ook weer een deugd. De meters dikken lavazandlaag wordt afgegraven en per vrachtauto afgevoerd. Het zand wordt elders in de regio weer gebruikt voor de bouw en dergelijke. Het is mij, zoals ook na de aardbeving in mei 2006, weer duidelijk geworden dat de mensen hier in Indonesië een enorme veerkracht hebben. Men blijft met een lach en daadkracht doorgaan na iedere natuurramp. In het werkgebied van de stichting heeft men gelukkig nauwelijks tot geen last gehad van de asregens. Op de meeste plaatsen ver van het getroffen gebied was de as na de regenperiode grotendeels weg, zo liet men mij weten.

Op 18 augustus jl. heeft er in Imogiri, in mijn aanwezigheid, een bijeenkomst plaatsgevonden waarin het management uit Baturraden de mensen van Imogiri de in en outs hebben uitgelegd van de nieuwe organisatie hier met de bijbehorende regels die vermeld staat in het handboek “Implementatie van beleid op lokaal niveau”. De mensen uit Imogiri hebben exemplaren van het handboek in ontvangst genomen om zo de eenduidige handelswijze te garanderen. Ook in Imogiri vindt men dat er nog meer helderheid is geschapen.

De dag daarna zijn we met de hele groep (het management Baturraden, onze vertegenwoordiger in Imogiri en ikzelf) naar Tileng en Manggung afgereisd.

Wederom is door het management uitleg gegeven van de op papier gestelde nieuwe organisatie met de daarbij behorende regels. Vooral in de desa’s Tileng en Manggung bestond een grote behoefte aan meer regelgeving, aangezien men daar te maken heeft met 16 bewonersgroepen. Elke dusun heeft immers zijn eigen bewonersvertegenwoordiging. Ook hier is men nu in het bezit van het handboek. En ook hier heeft men toegezegd de organisatie in Indonesië te respecteren en de regels te zullen volgen.

Daarnaast hebben de mensen uit de dusuns Tileng en Manggung met het management afgesproken op korte termijn naar Baturraden te komen om daar een goed functionerende corporatie te bezoeken. Men kan dan bezien of dat concept kan worden overgenomen ter formalisering van de corporatie in Manggung en voor een op te starten corporatie in de dusun Tileng.

Na de vergadering hebben we nog een rondje door Manggung gelopen. Het was weer goed om te zien en te horen dat het nog altijd beter blijft gaan met de “Buffelbank”. De sapi’s (koeien) en hun kalfen zien er goed uit. Nu al is duidelijk dat door de “Buffelbank” de levensomstandigheden zichtbaar verbeteren. Door het management van de stichting wordt op korte termijn met de mensen bezien hoe en in welk tempo de bank zijn intrede kan gaan doen in de overige dusuns van de desa Tileng.

De mensen in de dusuns Tileng en Manggung hebben toegezegd hun ervaringen met de bank en de uitvloeiselen daarvan op papier te zetten om de donateurs in Nederland zelf te informeren over de gang van zaken en de resultaten.

Zodra we de verhalen binnen hebben zal ik ze op de website plaatsen.

Concluderend kan ik vaststellen dat wij als kleine charitatieve instelling samen met de bevolking een goede prestatie neerzetten. In tegenstelling tot grote charitatieve instellingen die elk jaar resultaat moeten boeken om goede jaarcijfers te kunnen publiceren, kunnen wij de tijd nemen om projecten op een duurzame manier uit te bouwen.

Het management uit Baturraden zal vanaf nu elke maand de desa’s Tileng, Imogiri en Baturraden bezoeken om goed contact te houden met het veld. Dit is goed voor de afstemming, terugkoppeling en onderlinge communicatie. Over deze werkbezoeken wordt het bestuur in Nederland na elk bezoek geïnformeerd over de gang van zaken in elke desa/dusun. Mochten daar bijzondere zaken bij vermeld worden die voor onze sponsors of donateurs interessant zijn dan zullen wij dat melden.

Tot slot.

Het is mij duidelijk geworden dat men in alle drie de desa’s blij is met de nieuwe opzet van de organisatie in Indonesië met de daarbij behorende regels. Een duidelijke organisatiestructuur en op papier gestelde regels geven zekerheid en helderheid. Voor mij heeft het handboek nu al zijn dienst bewezen. De praktijk zal de komende tijd echter uit moeten wijzen of we met het handboek hebben bereikt wat we als bestuur voor ogen hadden.

Ondanks soms hectische periodes in onze “vakantie” was het weer goed toeven in het mooie Indonesië met haar fijne, gastvrije en goedwillende mensen.

Heeft u vragen en/of opmerkingen, mail gerust naar lange@tileng.nl.

Van bezoek tot Stichting Tileng (deel 3)

Geschreven door Remco Lange op 8 april 2011. Gepost in Weekendverhalen.

In de afgelopen twee delen hebt u het verhaal kunnen lezen hoe het allemaal is begonnen met Stichting Tileng. Nu terug naar het heden. Inmiddels is de stichting al meer dan tien jaar actief en dat is niet ongemerkt gebleven. Niet in Nederland maar vooral niet in Indonesië.

Tijdens de in de vorige delen beschreven reizen en ontmoetingen heb ik twee geweldige mensen ontmoet: Puri Purwanto en Tekad Santos. Puri woont in Imogiri en Tekad in Baturraden. Zij vonden dat de stichting ook het goede werk zou kunnen doen in hun desa’s, Imogiri en Baturraden. Sinds de oprichting van Stichting Tileng hebben zij de stichting regelmatig om financiële steun voor projecten gevraagd. In eerste instantie konden wij die niet honoreren omdat die projecten toen buiten het statutaire werkgebied (desa Tileng) van de stichting waren gelegen. Om hen beiden niet al te zeer teleur te moeten stellen, kon een aantal van die verzoeken door bemiddeling van onze stichting bij een aantal instanties alsnog worden gehonoreerd.

Aangezien het bestuur deze werkwijze, mede gelet op het feit dat het merendeel van die projecten steun verdient, nogal omslachtig vond, is in 2005 besloten de statuten van de stichting aan te passen. Dat is in 2007 geëffectueerd door de notaris. Het werkgebied desa Tileng werd verruimd tot geheel Java. De stichting steunt nu drie desa’s (dorpen): Tileng, Imogiri en Baturraden op het eiland Java in Indonesië, met de desa Tileng als speerpunt.

We hebben met behulp van onze sponsors, donateurs en de mensen uit de desa’s veel mooie en duurzame projecten kunnen realiseren. Inmiddels hebben we tientallen projecten afgewerkt en gaan we, dankzij uw hulp, verder met andere lagere scholen in Baturraden, huizen in Imogiri en een landbouw- en veeteeltcoöperatie in Tileng.

Voor al die projecten bij elkaar hebben wij nu inmiddels meer dan drieënhalve ton euro effectief besteed in Indonesië. Een resultaat waar wij als kleine organisatie, uitsluitend steunend op vrijwilligers, ongelofelijk trots op zijn. Zeker als je bedenkt, dat er tot op heden minder dan 1% aan overheadkosten in Nederland is achtergebleven; vandaar onze bestedingsgarantie van 99%.

We gaan dan ook met volle kracht en veel moed richting ons 12½ jarig jubileum. Op dit moment is de stichting intensief bezig om de organisatie ter plekke, in samenwerking met ons management in Indonesië, te professionaliseren. Het beleid van de stichting dient tenslotte zowel voor het bestuur in Nederland als voor de vertegenwoordigers van de stichting in Indonesië in zijn geheel helder te zijn. Met dat doel wordt momenteel het zogenaamde ‘Tileng-handboek’ ontwikkeld. Zo wordt de eenduidigheid, transparantie en effectiviteit van het beleid gegarandeerd, zowel in het internationale beleid als in de implementatie van dit beleid op lokaal niveau. Daarnaast wordt ook de organisatie in Indonesië verder geformaliseerd.

U leest het goed; de stichting blijft zich professionaliseren om het werk waarvoor we staan goed te kunnen blijven uitvoeren. Kleinschaligheid en effectiviteit op lokaal niveau blijven daarbij te allen tijde gewaarborgd.

Ik besluit deze reeks in de hoop dat u het leuk en interessant vond. Mocht u geïnteresseerd zijn in meer gedetailleerde informatie over de stichting, kijk dan op de website van de stichting www.tileng.nl of mail naar lange@tileng.nl.

Van bezoek tot Stichting Tileng (deel 1)

Geschreven door Remco Lange op 25 maart 2011. Gepost in Weekendverhalen.

Er is steeds meer belangstelling voor het werk van de stichting en mensen lezen vaak de weekendverhalen. Ook krijg ik vaak de vraag voorgelegd hoe is het nu zo gekomen? Vandaar hieronder nogmaals het verhaal “Van bezoek tot Stichting Tileng”

“Het is allemaal begonnen in 1997 met het bezoek van mijn vrouw en mij aan ons pleegkind in de desa Tileng dusun (woongemeenschap) Manggung.

Na onze rondreis door Indonesië, Sumatra, Java en Bali, hebben wij een bezoek gebracht aan ons pleegkindje Ribut Riyani, toen 5 jaar oud, en haar familie. In tegenstelling tot wat gebruikelijk is hebben wij geen bezoek van een uurtje afgelegd maar zijn wij, op verzoek van de familie, twee dagen te gast geweest. In de maandelijkse briefwisseling met de familie hadden wij toegezegd kippen en geiten mee te nemen als wij naar hen toe zouden komen.

Om deze belofte waar te maken hebben wij tijdens onze autorit van Yogyakarta naar Manggung, ruim twee uur rijden, 10 kippen en 2 geiten gekocht. Daarnaast kochten wij nog een baal rijst, suiker en thee.

Toen wij in Manggung aankwamen was de gehele dusun uitgelopen om deze orang Belanda’s (Nederlanders) te zien. Wij waren namelijk de eerste buitenlanders die de dusun bezochten. Na de kippen in het gereed staande “kippenhok” gezet te hebben en de geiten naast de bamboehut vastgezet te hebben zijn wij begonnen aan de gebruikelijke plichtplegingen onder toeziend oog van alle bewoners. Daarna hebben wij de meegebrachte cadeautjes voor Ribut, de familie en de kinderen van de dusun uitgedeeld.

Na de thee en de versnaperingen, bijeen gebracht door de familie en de bewoners, zijn wij een wandeling gaan maken in de dusun. Voor de bamboehut staat een grote betonnenwatertank met een inhoud van 5000 liter. Al snel vertelde Sutimin, de vader van Ribut, dat deze tank leeg was omdat het een vrij droog seizoen was. Desgevraagd vertelde hij dat deze alleen gevuld kon worden door een te bestellen tankauto. Deze moest dan twee keer komen en dat was een hoop geld. Nadat ik gezegd had dat ik het water wel zou betalen als het water gebracht zou worden terwijl ik nog aanwezig was, zei hij dat dat dan binnen een uur te regelen was. En inderdaad, binnen een uur waren er twee tankauto’s geweest en had de familie weer water voor een aantal maanden.

De eerste dag zijn wij onder veel belangstelling van de dorpsgenoten goed doorgekomen. Bedtijd brak aan. ‘Hoe zou men dat regelen vroegen wij ons af’. Het bamboehutje was een grote ruimte die met gordijnen was afgezet voor de “keuken” en de “slaapkamer”. In het hutje stond een houten bed en een houten bank. Al snel volgde de slaapindeling. Mijn vrouw werd uitgenodigd in het houten bed waarin zij zou slapen met de moeder, Sri Suwarti, en Ribut. Ik moest op de bank slapen en de vader ging slapen op de kleigrond in een hoek van het hutje. Van slapen kwam natuurlijk niet veel terecht. Voor mijn vrouw was het niet gewoon om met zijn drieën in een bed te slapen en voor mij was de bank na verloop van tijd toch wel hard. Als wij niet sliepen konden wij door het dak naar de hemel kijken.

Volgende week deel 2.