TK Pelita Hati Baturraden Kemutug Lor
Werkbezoek april – mei 2014.
Kleuterschool Pelita Hati Baturraden Kemutug Lor.
Geschreven door Remco Lange op . Gepost in Video.
Werkbezoek april – mei 2014.
Kleuterschool Pelita Hati Baturraden Kemutug Lor.
Geschreven door Remco Lange op . Gepost in Video.
Werkbezoek april mei 2014. Lagere school in Baturraden Karangsalam. Kinderen druk aan oefenen voor een regionaal optreden.
Geschreven door Remco Lange op . Gepost in Video.
Kinderen van onze derde lagere school in Baturraden Karangsalam.
Geschreven door Remco Lange op . Gepost in Video.
Werkbezoek april mei 2014.
De tweede kleuterschool in Baturraden Kemutug Lor. Kinderen zingend met Santos onze manager in Indonesië.
Geschreven door Remco Lange op . Gepost in Weekendverhalen.
Wie ben ik?
Ik ben Remco Lange (1974), woon en werkt in Rotterdam. Sinds februari 2006 eigenaar van ontwerp studio Carnero Mediadesign (www.carnero.nl).
Wat is mijn functie bij de stichting?
De vraag wat mijn functie is binnen Stichting Tileng vind ik persoonlijk iets te abstract. Zelf zou ik het liever willen hebben over de bijdrage die ik lever aan dit mooie initiatief. Het zal niemand ontgaan dat ik de zelfde achternaam draag als de voorzitter, Ton Lange, inderdaad mijn vader. Toen Ton in 2000 vertelde dat hij een stichting op ging richten met als doelstelling het verbeteren van de leef- en woonsituatie in de desa’s Tileng, Imogiri en Baturraden, heb ik direct geroepen dat ik het dan wel leuk zou vinden om de huisstijl vorm te geven. Sinds die tijd ben ik verantwoordelijk voor de vormgeving van alle uitingen van de stichting. Of het hier nu gaat om een foldertje, een naamkaartje of een complete website. Dit alles doe ik natuurlijk geheel belangeloos. Maar bovenal met trots. Zeker om dat we nu haast 14 jaar verder zijn en we met recht kunnen zeggen dat we hele mooie dingen meegemaakt hebben, schitterende projecten opgeleverd hebben, maar ook de minder leuke dingen als de aardbeving in Imogiri, 2006, hebben een diepe indruk achtergelaten. Sinds dat jaar ben ik ook adviseur van de stichting en neem ik plaats aan de vergadertafel.
Wat houd mij gemotiveerd om dit werk te blijven doen?
Als adviseur van de stichting heb ik ook mijn favoriete projecten, de buffelbank bijvoorbeeld. Ik vind dat een mooi voorbeeld, hoe je op een eenvoudige manier welvaart kan brengen in een gebied waar dat hard nodig is. Na enkele jaren zie je dat het werkt en dat de gemeenschap middelen heeft om een aantal dingen zelf te gaan financieren. Maar het leukste vind ik misschien nog wel het scholarship programma. Ik denk dat komt omdat ik er van overtuigd ben dat iemand die een goede opleiding heeft genoten kan bereiken wat hij wil. Jongeren kunnen dankzij het scholarship programma een goede opleiding genieten. Inmiddels run ik mijn eigen studio, Carnero Mediadesign, heb het mooiste beroep van de wereld omdat ik de hele dag mooie dingen mag maken.
Ik doe de volgende oproep!
Stichting Tileng kan op de steun van mijn studio blijven rekenen, ik hoop dat dit ook geldt voor de steun van uw zijde. De stichting verdiend het, de mensen daar helemaal.
Volgende week het verhaal van onze andere vrijwilliger en adviseur van de stichting.
Geschreven door Remco Lange op . Gepost in Weekendverhalen.
Wie ben ik?
Ik ben Ellen Mierop (1955), woon in Den Haag en werk parttime als administratief medewerker bij een bedrijf voor tuinaanleg en -onderhoud.
Wat is mijn functie bij de stichting?
Ik ben (onbezoldigd) bestuurslid van de stichting. Ik onderhoud de contacten met de Indische gemeenschap en organiseer de benefiet Kumpulans voor de stichting. En, net zoals iedereen die bij Stichting Tileng betrokken is, ben ook ik belast met fundraising. Indien nodig sta ik de secretaris bij in zijn werkzaamheden en maak op gezette tijden een weekendverhaal.
Wat houd mij gemotiveerd om dit werk te blijven doen?
Ik word gewoon blij als ik zie wat er, dankzij de donateurs van Stichting Tileng, allemaal al is bereikt. Maar we zijn er nog niet en daarom ga ik nog door mét en vóór Stichting Tileng.
Ik doe de volgende oproep!
Zonder uw steun kunnen wij niet. Van elke euro die u ons doneert komt minimaal 99 eurocent bij onze projecten in Indonesië terecht. Stichting Tileng steunt een drietal desa’s in Indonesië. Steunt u Stichting Tileng?
Volgende week het verhaal van onze eerste vrijwilliger en adviseur van de stichting.
Geschreven door Remco Lange op . Gepost in Weekendverhalen.
Wie ben ik?
Ik ben Cees van der Jagt (1959). Ik woon in Berkel en Rodenrijs en ben al meer dan 20 jaar werkzaam als Financieel Manager voor een groep ondernemingen, gespecialiseerd in het op de markt brengen van innovatie, na bijna 16 jaar actief te zijn geweest in de accountancy.
Mijn grote passie is reizen en dan met name naar Azië. Ik ben daar geweest in Thailand, Maleisië, Singapore, China, Hong Kong, Macau, Japan en uiteraard, en met veel plezier, in Indonesië. Dat laatste heeft zeker een grote rol gespeeld bij mijn toetreding tot de rijen van Stichting Tileng.
Wat is mijn functie bij de stichting?
Ik ben de penningmeester van Stichting Tileng. Dat houdt automatisch in dat ik verantwoordelijk ben voor het beheer van de centjes en voor de verslaggeving daarover naar mijn medebestuursleden en vooral ook naar buiten. Transparantie is belangrijk, dus kom maar op met die vragen!
Naast mijn taken als penningmeester, en uiteraard ook naast het broodnodige werk voor fundraising, heb ik echter nog een hele mooie taak. Ik ben binnen de stichting verantwoordelijk voor de communicatie met onze vertegenwoordigers in Indonesië. Dat betekent direct contact met de basis en uit eerste hand horen, en proberen aan te voelen, wat er leeft onder ‘onze mensen’ op Java.
Wat houd mij gemotiveerd om dit werk te blijven doen?
Motivatie is nooit een issue. Uiteraard zijn er de klassieke redenen om actief te zijn bij het ondersteunen van de – wellicht minderbedeelde – medemens. Maar als je de projecten hebt bezocht, en zelf hebt kunnen zien wat het effect daarvan is op de gemeenschap, dan heb je geen redenen meer nodig. Dan is doorgaan vanzelfsprekend.
En als je daar de kinderen hebt zien spelen, lachen, leren en genieten in hun nieuwe school, in hun mooie uniform, met luid klinkende muziekinstrumenten en gesteund door een studiebeurs (allemaal gerealiseerd door Stichting Tileng), dan kan niemand je toch meer tegenhouden?
Ik doe de volgende oproep!
Neem eens de tijd om door onze website te bladeren, kijk naar de projecten, naar onze manier van werken en naar de verhalen uit Indonesië. Ik weet zeker dat het Tileng virus u dan ook te pakken krijgt.
Volgende week het verhaal van een van de andere bestuursleden van de stichting.
Geschreven door Remco Lange op . Gepost in Weekendverhalen.
Geschreven door Remco Lange op . Gepost in Weekendverhalen.
Wie ben ik?
Ik ben Ton Lange (1947), woont in Capelle aan den IJssel, ben met pensioen en raadslid in de gemeente Capelle aan den IJssel.
Wat is mijn functie bij de stichting?
Ik ben (onbezoldigd) voorzitter van de stichting en geef de dagelijkse leiding aan het bestuur. In mijn portefeuille ben ik in principe ook belast met fundraising. Dat neemt niet weg dat iedereen die bij bij Stichting Tileng betrokken is worden geacht daaraan mee te werken.
Ik doe ook het dagelijkse beheer (niet technisch) van de website en de social media voor de stichting en schrijf veel van de zogenaamde weekendverhalen, zit in de eindredactie en coördineer de plaatsing daarvan. Het redigeren van de te gebruiken one liners behoort ook tot mijn taak. Zoals ik al eerder schreef staat de helft van mijn gehele dagelijkse leven in dienst van de stichting. En de andere helft in dienst van Capelle aan den IJssel.
Veel tijd wordt door mij ook gestoken in het bezoeken van mogelijke sponsors als onderdeel van de fundraising.
Ook vertegenwoordig ik de stichting bij bijzondere bijeenkomsten en radioprogramma’s.
Wat houd mij gemotiveerd om dit werk te blijven doen?
Wat mij ook blijvend inspireert zijn de dankbare berichten van de mensen in Indonesië. De geweldige resultaten die we daar, als Stichting Tileng (dankzij Nederlandse donaties), bereiken door de inzet en doorzettingsvermogen van de mensen zelf in de desa’s op Java.
Ik doe de volgende oproep!
Blijf of ga de stichting helpen de mensen in de desa’s Tileng, Imogiri en Baturraden te helpen. Steun Stichting Tileng. Al uw donaties komen echt op zijn plek – en dus in Indonesië – terecht.
Volgende week het verhaal van de secretaris van de stichting.
Geschreven door Remco Lange op . Gepost in Weekendverhalen.
Het is weer een zondagmorgen met veel regen. Op Facebook lees je dan veel berichten over het houden van een pyjamadag. Mensen die schrijven dat zulk weer ze de gelegenheid geeft om lekker te luieren na een drukke werkweek. Gelijk hebben ze, zou je zo zeggen. Maar dat geld niet voor een ieder.
Als je als voornaamste taak “fundraising” (fondsen werven) hebt, dan ben je daar 24 uur per dag mee bezig. Ja, 24 uur per dag moet je alert zijn om direct te kunnen reageren op wat voorbij komt, als je denk dat daar mogelijk een donatie of sponsoring te halen is. Alles neerleggen waar je mee bezig bent en direct aan de slag gaan. Mailen of een brief schrijven, met als bijlage de “one pager” van de stichting.
Je hoop dan dat die persoon of instantie zal reageren. Ik vraag dan ook altijd om een reactie, wat deze dan ook zou mogen zijn. Je weet dan waar je aan toe bent en je blijft je niet afvragen of je actie resultaat zal hebben. Het is duidelijk dat je met dit soort werk met teleurstellingen om moet kunnen gaan. Je weet ook dat je met vele in de zelfde “vijver” zit te vissen. Er zijn veel charitatieve instellingen als Stichting Tileng, die goed werk verrichten en ook geld nodig hebben om hun doelen te bereiken.
Dus het zal duidelijk zijn; voor mij op zondag tidak malas malas (niet luieren).
Maar denk niet dat dit gelezen moet worden als een klaagverhaaltje. Ik doe niets liever dan bezig zijn voor Stichting Tileng, ofwel de mensen in de desa’s Tileng, Imogiri en Baturraden op Java in Indonesië.
Wat mij ook blijvend inspireert zijn de dankbare berichten van de mensen ter plekke. De geweldige resultaten die we daar, als Stichting Tileng (dankzij Nederlandse donaties), bereiken via de inzet en het doorzettingsvermogen van de mensen in de desa’s.
(Foto: Carnero Mediadesign, puinruimen in Imogiri na aardbeving in 2006. Tidak malas malas)