Tag: Scholarship

De Soto Ajam van …………..

Geschreven door Remco Lange op 13 oktober 2014. Gepost in Weekendverhalen.

Ingrediënten:

Ca. 2 l. water
1 kip (of kipfilet naar hoeveelheid eters)
2 knoflookteentjes
2 uien
1 vleestomaat
Mespuntje suiker
3 maggiblokjes of kipbouillonpoeder
Beetje trassi zwarte peperkorrels
2 salamblaadjes
Stukje laos
1 sereh
Flink stuk gember
Beetje zoete ketjap A
Zout en zwarte peper
Selderij

Bereiding:

Zet de kip in stukken (of kipfilet) op met de ui (halve ui overlaten), knoflook, salam, sereh, laos, gember tomaat, maggiblokjes, zwarte peperkorrels, trassi (beetje), ketjap, zwarte peper (theelepel) en zout naar smaak.
Laten koken tot de kip gaar is.
De stukken kip eruit halen en de bouillon zeven en terug doen in de pan.
De kip in stukjes plukken en in de olie krokant bakken of als je dat teveel werk vindt, kun je de gekookte kip er in kleine stukjes terug in doen.
Bak in een klein pannetje in wat olie de halve ui in stukjes knapperig bruin en doe de uitjes met de geurige olie terug bij de soep. Ook een eetlepel gehakte verse selderij.

Opdienen:

Hard gekookte eieren
Sambal
Taugé (alleen van te voren wassen en eventueel kokend water erover gooien)
Selderij
Gebakken stukjes kip (die je hebt gekookt voor de bouillon)
Rijstvermicelli
Gefruite uitjes

Doe in een kommetje wat rijst-vermicelli. Doe daar overheen wat taugé, gefruite uitjes, een half gekookt ei en selderij. Gooi hierover de hete soep met kip. Smakelijk eten!!

Van bezoek tot Stichting Tileng (deel 3)

Geschreven door Remco Lange op 10 oktober 2014. Gepost in Weekendverhalen.

Deel 1 gemist? Klik hier! Deel 2 gemist? Klik hier!

In de afgelopen twee delen hebt u kunnen lezen hoe het allemaal is begonnen met Stichting Tileng. Nu terug naar het heden. Inmiddels is de stichting al meer dan veertien jaar actief en dat is niet ongemerkt gebleven. Niet in Nederland, maar vooral niet in Indonesië.

Tijdens de in de vorige delen beschreven reizen en ontmoetingen heb ik twee geweldige mensen ontmoet: Puri Purwanto en Tekad Santosa. Puri woont in Imogiri en Santos in Baturraden. Zij vonden dat de stichting ook het goede werk zou kunnen doen in hun desa’s, Imogiri en Baturraden. In eerste instantie konden wij projecten daar niet honoreren omdat ze buiten het statutaire werkgebied (desa Tileng) van de stichting waren gelegen. Om hen beiden niet al te zeer teleur te moeten stellen, kon een aantal van die verzoeken, via bemiddeling van onze stichting, door een aantal andere instanties alsnog worden gehonoreerd.

Aangezien het bestuur deze werkwijze, mede gelet op het feit dat het merendeel van die projecten ook echt steun verdiende, nogal omslachtig vond, is in 2005 besloten de statuten van de stichting aan te passen. Dat is in 2007 geëffectueerd door de notaris. Het werkgebied desa Tileng werd verruimd tot geheel Java. De stichting steunt nu drie desa’s (dorpen): Tileng, Imogiri en Baturraden op het eiland Java in Indonesië.

We hebben met behulp van onze sponsors, donateurs en de mensen uit de desa’s veel mooie en duurzame projecten kunnen realiseren. Inmiddels hebben we tientallen projecten afgewerkt en gaan we, dankzij uw hulp, verder met lagere scholen in Baturraden, huizen in Imogiri, een landbouw- en veeteelt coöperatie in Tileng, en nog veel meer.

Voor al die projecten tezamen hebben wij nu inmiddels meer dan vier ton euro effectief besteed in Indonesië. Een resultaat waar wij als kleine organisatie, uitsluitend steunend op vrijwilligers, ongelofelijk trots op zijn. Zeker als je bedenkt, dat er tot op heden minder dan 1% aan overheadkosten in Nederland is achtergebleven; vandaar onze bestedingsgarantie van 99%.

Ik besluit deze reeks in de hoop dat u het leuk en interessant vond. Mocht u geïnteresseerd zijn in meer gedetailleerde informatie over de stichting, kijk dan op de website van de stichting (www.tileng.nl) of mail naar info@tileng.nl.

Van bezoek tot Stichting Tileng (deel 2)

Geschreven door Remco Lange op 3 oktober 2014. Gepost in Weekendverhalen.

Deel 1 gemist? Klik hier!

Gelukkig duurde de nacht niet zo lang. Deze mensen komen om 04.00 uur weer tot leven, dan begint de vrouw alweer aan haar dagelijkse bezigheden. Na een simpel en goed ontbijt zijn wij met de familie naar het schooltje van Ribut geweest en hebben inkopen gedaan op de pasar. Een uur rijden vanaf Manggung. Daar hebben wij kleren en andere noodzakelijkheden voor Ribut en haar vader en moeder gekocht.

Na terugkomst van de pasar hebben wij thee gedronken en nog wat rondgewandeld in de dusun. Toen werd tijdens de gesprekken met de dorpelingen het idee geboren om wat meer te gaan doen voor de bewoners in de dusun Manggung.

Ik heb hen gevraagd een plan te ontwikkelen voor het bouwen/renoveren van woningen in de dusun. Ik zou dan in Nederland op pad gaan om sponsors te vinden die dat plan zouden willen financieren. Na toch wel twee vermoeiende dagen namen wij voldaan afscheid van de familie en de dorpelingen met de toezegging dat wij over twee jaar terug zouden komen.

Snel nadat wij weer in Nederland kwamen, kwam ik in het bezit van het door de bewoners opgezette plan. Het betrof de nieuwbouw van drie woningen en het renoveren van zeven woningen. Met dit plan ben ik op pad gegaan en heb een sponsor gevonden. Nu konden de bewoners met een aantal vaklui aan de slag.

In 1999 zijn mijn vrouw en ik weer naar Indonesië gegaan. Naast de rondreis op Oost-Java zijn wij natuurlijk weer in Manggung geweest. Naast de gebruikelijke activiteiten konden wij de gerenoveerde en een afgebouwde woning(en) aanschouwen. De nieuwe woning was op de plaats van het bamboehutje voor onze familie gebouwd. Zij waren daar zeer blij mee. De andere twee nieuwe woningen waren in aanbouw zodat ik daar zelf ook nog aan heb kunnen metselen. Nu zijn wij maar een dag gebleven wegens tijdgebrek. Wij zijn natuurlijk wel met de familie naar de pasar geweest in Wonosari. Ook nu beloofden wij ons te blijven in zetten voor de dusun en in 2002 terug te komen.

In Nederland blijf je je bezighouden met Manggung. Er kwamen signalen richting Nederland dat men wel met andere projecten verder wilde gaan maar dat dan op desa-niveau zou moeten gebeuren om Manggung niet meer privileges te geven boven de andere 16 dusun’s die samen de desa Tileng vormen.

Nu ik meer geld nodig had voor andere projecten, en voor een groter gebied, zeiden mijn sponsors dat ik het e.e.a. zou moeten formaliseren.

Tijdens het vertonen van mijn video-opnames van onze reis op Oost-Java werd het idee geboren een stichting op te richten. Een van de toeschouwers was bereid de stichting met mij op te zetten. Nadat ook een collega van mij bereid was een bestuursfunctie te bekleden was het snel bekeken. Op naar de notaris en de Stichting Tileng was geboren in juni 2000.

Vanaf dat moment moest het bestuur gaan werken om de stichting verder vorm te geven en operationeel te krijgen, hetgeen onder andere resulteerde in een website en een tweetalige brochure.

In plaats van 2002 zijn mijn vrouw en ik reeds in maart/april 2001 weer in Indonesië geweest. Enerzijds voor een bezoek aan onze familie aldaar en anderzijds voor een rondreis op West-Java. Daarnaast heb ik totaal een week besteed aan zaken in het belang van de Stichting Tileng. Zoals o.a. het regelen van de vertegenwoordiging aldaar en het maken van afspraken met de leider(s) van de desa Tileng en de dusun’s.

Het was weer een voortreffelijke tijd.

Volgende week deel 3.

Het verhaal van Anisa

Geschreven door Remco Lange op 11 juli 2014. Gepost in Weekendverhalen.

Enkele maanden geleden heeft onze voorzitter een verrassingsbezoek gebracht aan Indonesië, waarvan hij reeds uitgebreid verslag heeft gedaan in vier delen. Hij heeft daarbij onder andere gesproken met veel leerlingen uit ons scholarship programma. Leerlingen die naar school kunnen (blijven) gaan dankzij de steun van onze fantastische sponsors.

Hij heeft daarbij van diverse leerlingen brieven in ontvangst genomen, waarin zij Stichting Tileng bedanken voor de steun die zij hebben mogen ontvangen. Als voorbeeld plaatsen wij hierbij de brief van Anisa Mei Justini.

Anisa is inmiddels 18 jaar en zit al 3 jaar in ons programma.

In haar brief schrijft ze dat ze 3 jaar geleden na afronding van de ‘Junior Highschool (SMP)’ met steun van Stichting Tileng ook naar de ‘Senior Highschool (SMA)’ kon en deze dan ook met goed gevolg denkt af te kunnen ronden. Ze zegt dat ze daarbij het niveau van een 7 haalt. Een bescheiden opmerking, want alle cijfers die wij tot nu van haar hebben gezien zaten daar boven.

Wij zijn blij dat we Anisa een duwtje in de goede richting kunnen geven, maar uiteindelijk moet ze het toch zelf doen. Uiteraard zullen de resultaten van ‘onze’ leerlingen verschillen, maar Anisa heeft van haar beurs in ieder geval een succes gemaakt.

Als u na het lezen van deze brief denkt: “Ik wil ook een talentvolle leerling(e) de kans geven om iets van het leven te maken.”, neem dan contact met mij op (vdjagt@tileng.nl), zodat we de mogelijkheden daartoe kunnen bespreken.

Stichting Tileng steunt de desa’s en begint bij de jeugd.

Werkbezoek april – mei 2014, deel 4

Geschreven door Remco Lange op 13 juni 2014. Gepost in Weekendverhalen.

In de tweede week o.a. de lagere school in Baturraden Pamijen 2 bezocht. Daar was ik eerder nog niet aan toe gekomen. Deze lagere school, met de later bijgebouwde crèche, blijft de parel van de mensen in Baturraden en van de stichting. De school wordt goed onderhouden. Als beloning voor de participatie van de bewoners in dit Stichting Tileng project heeft de Bupati (zeg maar de commissaris van de koning) van de regio Banyumas (waarin Baturraden ligt) er een bibliotheek bij laten bouwen. Daarvoor heeft de Bupati desgevraagd geld gekregen van de landelijke overheid. Goed voorbeeld doet goed volgen. Tijdens onze bezoeken proberen we dan ook zoveel mogelijk overleg te hebben met de dan zittende Bupati over ons werk en hun mogelijke bijdrage daarin. De bouw van deze bibliotheek toont aan dat het werkt.

De laatste dagen van mijn verblijf in Baturraden bestond uit het afleggen van beleefdheidsbezoeken, het ontvangen van visite en een luisterend oor hebben voor wie dan ook uit de desa. Er was tussendoor ook nog wat tijd om uit te rusten van de toch wel vermoeiende werkbezoeken aan de desa’s Baturraden, Imogiri en Tileng, met zijn 16 dusuns, en om met Santos op de brommer wat in de omgeving rond te rijden.

De ochtend voor mijn vertrek wachtte mij een grote verrassing. De kinderen en de bewoners uit Baturraden Kemutug Lor kwamen mij onder begeleiding van de kleuterdrumband feliciteren met mijn verjaardag. Een onvergetelijk moment. Ik kreeg taarten en mooi opgemaakte rijstschotels. Dit alles hebben we lekker met elkaar opgegeten. Een ieder genoot ervan. Dat was af te lezen op de gezichten van de kinderen. Daarnaast hadden alle kinderen van de kleuterschool cadeautjes voor mij meegenomen. Ook kreeg ik cadeaus van de leraren van de lagere scholen. Een ochtend om nooit te vergeten.

Daarna kwamen een groot aantal leerlingen uit ons scholarshipprogramma persoonlijke brieven overhandigen. Die werden eerst in het Engels voorgelezen. Je moet immers laten horen dat je niet voor niets aan het studeren bent. Bedankjes in overvloed richting Stichting Tileng. Ook een bewijs dat we met het scholarshipprogramma in de roos hebben geschoten. We hopen dan ook dat de donaties hiervoor zullen toenemen, nu het in Nederland economisch weer een beetje beter gaat.

Danni Nur Hidayat, een van de kinderen uit het scholarshipprogramma, heeft het initiatief genomen om alle kinderen uit het programma te verenigen. Hij wil als voorzitter van de groep activiteiten gaan ontwikkelen en zich als groep meer gaan richten op communicatie met het bestuur in Nederland. Hij vindt dat men in Nederland best meer op de hoogte gehouden mag worden over hun doen en laten. Ik vind dit een mooi initiatief en ben benieuwd hoe het zal gaan.

Na deze onvergetelijk ochtend ben ik op die zondag 11 mei rond 14:00 uur weer met de Efisiensi bus vanuit Purwokerto vertrokken naar Yogyakarta. De dag daarna, op 12 mei in de avond, ben ik vanuit Yogyakarta, via Jakarta, aan de terugreis naar Amsterdam begonnen. Dit was een dag later dan gepland, omdat mijn vlucht van 11 mei was gecanceld.

Laat het helder zijn dat mijn onverwachte bezoek, volgens mij een gouden actie, aan het management en de desa’s met hun projecten heeft bevestigd dat alles daar gewoon loopt zoals het behoort te lopen en het niet alleen blijft bij afwachten op acties uit Nederland.

Dus we kunnen met een gerust hart blijven schrijven:

Stichting Tileng steunt de mensen uit de desa’s, steunt u Stichting Tileng?

Foto’s werkbezoek Indonesië april – mei 2014 (Foto’s Ton Lange)

Geschreven door Remco Lange op 11 juni 2014. Gepost in Fotoalbum.

Efisiensibus Yogyakarta – Purwokerto

De vulkaan Slamet is aan het rommelen

Eerste lagere school Kemutug Lor Baturraden

Derde kleuterschool Kemutug Lor Baturraden

Plaket bij de tweede kleuterschool in Kemutug Lor Baturraden

Twee lagere school in Karangsalam Baturraden

Oefenen voor de lagere school Karangsalam Baturraden

De schoolbanken zijn echt aan vervanging toe

De eerste kleuterschool Karangsalam Baturraden

Drumband van de eerste kleuterschool Karangsalam Baturraden

Na het optreden tijdens het dans en songfestival in Baturraden waaraan 10 scholen meededen van kleuterschool tot universiteit

Een deel van het management van de stichting in Indonesië, Deskart Djatmiko, Tekad Santos en Succi Wahyuni

Evacuatie routes bij een mogelijke uitbarsting van de vulkaan Slamet

Overleg met de kindren uit het scholarshipprogramma

De verrassing van de voorzitter van de stichting op de ochtend van zijn verjaardag

Allemaal cadeautjes van de kinderen en leraren van de scholen in Baturraden

Lekker de taarten en de rijsttaarten met z’n allen opeten. Wat een feest.

Allemaal cadeautjes van de kinderen en leraren van de scholen in Baturraden

Lekker de taarten en de rijsttaarten met z’n allen opeten. Wat een feest.

Allemaal cadeautjes van de kinderen en leraren van de scholen in Baturraden

Lekker de taarten en de rijsttaarten met z’n allen opeten. Wat een feest.

Overleg met de kindren uit het scholarshipprogramma

Tekenles op de derde kleuterschool Palita Hati

Kleuterschool Palita Hati

Een deel van het management van de stichting in Indonesië, Deskart Djatmiko, Tekad Santos, Succi Wahyuni. Nu met vrijwilliger chauffeur.

Sap’s (koeien) van de “Buffelbank” in de desa Tileng

Coöperatiegebouw in Tileng/Manggung

De Casava proeftuin in de desa Tileng

Voorzitter en secretaris van Stichting Tileng Gunung Kidul (lees: Tileng met zijn 16 woongemeenschappen) Indonesia

Crèche in Pamijen Baturraden

Bibliotheek bij de lagere school Pamijen 2 in Pamijen Baturraden

Bibliotheek bij de lagere school Pamijen 2 en crèche in Pamijen Baturraden

Lagere school Pamijen 2 in Pamijen Baturraden

Foto’s werkbezoek Indonesië oktober – november 2008 (Foto’s Cees van der Jagt)

Geschreven door Remco Lange op 11 juni 2014. Gepost in Fotoalbum.

Eerste kleuterschool in Imogiri

Een van de 33 gebouwde bamboe noodwoningen na aardbeving mei 2006 in Imogiri

Imogiri

Na een paar jaar is nog niet alles opgeruimd en herbouwd

Bouw van de eerste permanente woningen ter vervanging van de bamboe noodwoningen

De tweede kleuterschool in Imogiri

Daar moet je toch wel even over nadenken als die vreemde uit Nederland op visite komen

De derde kleuterschool in Imogiri

Een van de 33 gebouwde bamboe noodwoningen na aardbeving mei 2006 in Imogiri

Tekenen van de management over eenkomst met Tekad Santos en Deskart Djatmiko uit Baturraden

De penningmeester mocht de laatste handtekening zetten op de overeenkomst Baturraden

Plechtig moment overhandigen overeenkomst

Nu allemaal op de foto

Sapi (koe) van de “buffelbank” Tileng

Sapi’s (koe) van de “buffelbank” Tileng

Sapi (koe) van de “buffelbank” Tileng

Sapi’s (koe) van de “buffelbank” Tileng

Sapi (koe) van de “buffelbank” Tileng

De “buffelbank” Tileng zit zelfs in de prijzen

Tweede kleuterschool in Tileng

Eerste kleuterschool in Tileng

Tekenen van de management over eenkomst met Puri Purwanto en Renata Imogiri

Tekenen van de management over eenkomst met Djatmiko uit Imogiri

Ook hier mocht penningmeester de laatste handtekening zetten op de overeenkomst Imogiri

Bouw van de eerste permanente woningen ter vervanging van de bamboe noodwoningen

Drumband van de eerste kleuterschool in Imogiri

De vierde kleuterschool in Imogiri

Lekker ventje

De vijfde kleuterschool in Imogiri

De eerste lagere school in Baturraden

Leraren lagere school Pamijen 2 bedanken penningmeester voor aanvulling salarissen

Ook hier bij de lagere school Pamijen 2 op de foto

Zo zag de lagere school Pamijen voor de herbouw 2

Lagere school Pamijen 2

Kantoor van de stichting in Baturraden

Werkbezoek april – mei 2014, deel 2

Geschreven door Remco Lange op 30 mei 2014. Gepost in Weekendverhalen.

Als eerste van de te bezoeken scholen bezocht ik de in 2013 gebouwde kleuterschool Pelita Hati. Vorig jaar juni kreeg ik te horen dat er, na de officiële gereedmelding, nog aluminium kozijnen (zoals die in de aanvraag zaten) geplaatst zouden worden. Zij het met enige vertraging, zijn deze inmiddels geplaatst. Zo heb ik weer kunnen constateren dat plannen gewoon volgens de aanvragen worden uitgevoerd. Met andere woorden, men gaat gewoon door zoals afgesproken. Ook als ze niet weten dat er iemand van het bestuur komt controleren. Mooi toch, dat je op het plaatselijke management kan rekenen.

De eerste lagere school van Stichting Tileng, in Baturraden Ketumug Lor, ziet er goed uit. De school zal binnenkort zijn (door de Indonesische overheid betaalde) verfbeurt weer krijgen. In Indonesië moet dat goed worden bijgehouden, anders gaat het snel achteruit in het klimaat daar.

Onze derde lagere school, in Baturraden Karangsalam, staat er ook goed bij en behoeft vooralsnog geen extra aandacht. Op het moment dat ik arriveerde waren de kinderen druk aan oefenen voor een regionaal optreden de volgende dag. Ik heb zeer genoten van de muziek.

De schoolbanken zijn echter aan vervanging toe. Het zou niet gek zijn als we daar een sponsor voor zouden kunnen vinden.

Aan onze eerste kleuterschool in Karangsalam kan je zien dat dit een van de eerste door de stichting gebouwde scholen is. De school ziet er nog redelijk goed uit, maar is aan uitbreiding/herbouw toe. De door mijn kleinkinderen, Lieke en Milan (nu drieënhalf en anderhalf jaar oud), aan de school geschonken muziekinstrumenten zien er nog mooi uit. De instrumenten worden goed gebruikt. Leuk als je ziet dat hun initialen er op staan.

De tweede kleuterschool aldaar is volop in gebruik. Door het succes is de school alweer te klein. Dat komt voornamelijk doordat er, na gereedkomen van de eerste fase, een crèche is opgestart, hetgeen niet in het ingediende plan was opgenomen. De oorspronkelijk geplande, maar nog niet gebouwde, tweede verdieping is hard nodig. Over hoe deze gerealiseerd moet worden is men nog hard aan het nadenken. De kosten moeten binnen de perken blijven en er moet geld voor zijn. Immers, de stichting geeft pas groen licht als het plan akkoord is bevonden en de middelen aanwezig zijn. Een leuke ervaring waren de kinderen zingend met Santos, onze manager in Indonesië.

Op zaterdag 3 mei ben ik met Santos, Tri (2e penningmeester in Indonesië) en Dessy (haar dochter) naar het jaarlijkse song- en dansfestival in Baturraden geweest. Toen ik het terrein op kwam werd ik door een ieder begroet en klonk er door de luidsprekers “welkom Bapak Ton, voorzitter van Stichting Tileng”. Er klonk een luid applaus over het hele festivalterrein. Dan gaan de rillingen wel door je lijf. Ze wisten echt niet dat ik er was en naar het festival zou komen. Het was dus echt een spontane reactie. Er werd gelijk een plaatsje in geruimd op de eretribune. Eigenlijk wil ik dat niet, maar ze zijn zo ontzettend trots als je komt kijken en dan doe je dat voor ze. Aan het festival deden ongeveer 100 scholen mee, van crèches tot en met universiteit.

Ik moest zoals gebruikelijk ook met veel mensen op de foto. Ik hou daar niet zo van, maar je doet het om de mensen te plezieren en het kost immers geen geld.

Het is mij weer duidelijk dat we het op onderwijsgebied goed doen. De scholing van de kinderen geeft hen een betere positie in hun verdere leven. Zo kunnen zij bij gaan dragen aan een betere wereld. Nu ik dit schrijf, besef ik dat er altijd mensen zijn die zeggen dat het een druppel op de gloeiende plaat is, maar gelukkig gaat het hier heel goed. Onze druppel wordt ook steeds groter.

Ik hoop dat de kinderen van nu over een aantal jaren in koor roepen; “Je bent jong, je hebt je diploma op zak en je wilt wat. Niet zomaar wat, nee, je wilt alles wat je hebt geleerd in praktijk brengen en het liefst ook de wereld waarin je leeft een beetje mooier maken”. Laten we hopen dat dat dan ook nog mag gebeuren.

Volgende week deel 3.

Werkbezoek april – mei 2014, deel 1

Geschreven door Remco Lange op 23 mei 2014. Gepost in Weekendverhalen.

Op 27 april jl. ben ik (uiteraard op eigen kosten) op reis gegaan voor een onaangekondigd werkbezoek aan het management, de projecten en de desa’s op Java, Indonesië.

Die zondag vertrok ik met Garuda Indonesia van Amsterdam naar Jakarta en op 28 april ben ik van daaruit doorgereisd naar Yogyakarta.

Op woensdag 30 april heb ik in Yogyakarta om 10:00 uur de Efisiensi bus gepakt naar Purwokerto om van daaruit naar Baturraden Kemutug Lor af te reizen. Immers in Kemutug Lor woont de General Manager van Stichting Tileng Indonesia en houdt de stichting ook kantoor.

Ik had met Tekad Santosa (Santos), onze General Manager daar, afgesproken dat ik op woensdagmiddag 30 april een SMS zou sturen zodra ik klaar zat om met hem te Skypen. Hij en ik zouden dan een en ander over de projecten doornemen. Die SMS heb ik gestuurd, maar met de mededeling dat ik geen internetverbinding had en dat ik in plaats daarvan zelf wel langs kwam om alles te bespreken. Hij begreep daar niets van, zei hij later. Toen ik met de taxi aankwam in Kemutug Lor stond Santos toevallig aan de kant van de weg te praten. Men zei tegen hem “Santos, je krijgt gasten”, waarop hij naar de taxi liep. Hij stond als aan de grond genageld toen hij mij zag uitstappen. Toen begreep hij ineens waarom ik zei “ik kom zelf wel langs”. Samen liepen we richting huize Santosa. Santos riep “kom eens kijken wie er is”. Ook bij de familie was de verbazing groot toen ik het huis binnenliep. Ze dachten immers dit jaar te moeten laten zien dat alles gaat zoals het moet gaan, ook zonder dat de voorzitter uit Nederland langs zou komen om poolshoogte te nemen.

Toen ze van de schrik waren bekomen (en dat duurde wel even), was het welkom zoals vanouds bij wel aangekondigde (werk)bezoeken.

Kijkend naar de vulkaan Slamet kon ik zien, en soms horen, dat deze nog steeds actief is. Ik hoorde rommelen en ploffen en zag ook een grote rookpluim verschijnen. De situatie aan de zuidkant is volledig onder controle daar in Baturraden. Er is een heel team aan de slag die de situatie goed in de gaten houdt. Elk uur van de nacht laten zij via klopsignalen horen of er gevaar is, zoals dat ook gebeurde in 2006 bij de aardbevingen in Imogiri. Er hangen spandoeken langs de weg waarop de evacuatieroutes zijn aangegeven en er zijn overal routebordjes geplaatst. De mensen moeten op gezette tijden de evacuatie oefenen. Er was dus geen direct gevaar voor de bevolking (en voor mij). Ook het lokale management van de stichting zorgde goed voor mij in Santos Home Stay, waar ik verbleef in Baturraden en dat daarmee mijn basis was voor alle werkbezoeken.

De kranten in Yogyakarta schrijven regelmatig sensatieverhalen over de Slamet, waardoor ik steeds gebeld werd door mensen uit Yogyakarta met de vraag hoe de situatie was in Baturraden en of ik nog wel veilig was. Sensatie is immers goed voor de krantenverkoop.
Voor dat ik iets schrijf over de projectbezoeken, is het goed te vermelden dat ik het zeer prettig vond dat er niets geregeld was. Ik kon zo ervaren hoe het in de dagelijkse praktijk gaat zonder dat er van alles vooraf is georganiseerd en zonder dat er grote ontvangstcomités klaar staan.

Op de eerste werkdag hebben we in een rustig tempo een paar scholen bezocht omdat ze op dat moment toch gesloten waren. Even rustig rondkijken. De dagen daarna zijn alle scholen bezocht terwijl de kinderen les hadden.

Tijdens mijn bezoek heb ik met een deel van de kinderen uit het scholarship programma (en tevens met hun leerkrachten) gesproken over hun vorderingen. Zowel de leerkrachten als de leerlingen zelf gaven aan dat de prestaties goed zijn en ze bedankten Stichting Tileng voor de studiebeurzen. Ook heb ik ze gevraagd waar ze zich al zo mee bezig houden na schooltijd. De meest voor komende activiteiten na schooltijd zijn huiswerk, sporten, hobbyen en de ouders helpen.

Volgende week deel 2.

“Ga op uw Bersamareis ook eens langs de projecten van Stichting Tileng”

Geschreven door Remco Lange op 16 mei 2014. Gepost in Weekendverhalen.

Naar aanleiding van vragen van reizigers van Stichting Bersama heeft Stichting Tileng door haar grafische vormgever Carnero Mediadesign (uiteraard kosteloos) een reisbrochure laten ontwerpen. Deze brochure kan Bersama aan haar reizigers overhandigen bij de offertes en reisbescheiden.

Op deze wijze kunnen de reizigers aan Bersama aangeven welke projecten van de stichting ze tijdens hun (rond)reis in Indonesië zouden willen bezoeken.

Op deze wijze kunnen beide stichtingen samen de reizigers interesseren voor het werk van Stichting Tileng in Indonesië, onder het motto “Ga op uw Bersamareis ook eens langs de projecten van Stichting Tileng”. Tijdens hun reis kunnen zij kennismaken met het leven in de desa’s en kijken hoe de kinderen daar naar school gaan. Daarbij kunnen projecten getoond worden zoals de (kleuter)scholen, de (nood)woningen en de koeien van de ‘Buffelbank’.

Duidelijk is dat het mes aan twee kanten snijdt. De reiziger is er van verzekerd een mooie reis met Stichting Bersama te maken en men krijgt, indien men dat op prijs stelt, oog en aandacht voor het werk van Stichting Tileng.

Stichting Bersama Nederland-Indonesië heeft als belangrijkste doelstelling, het bevorderen van de sociale band tussen de bevolking van Nederland en Indonesië. Zij wil dit bereiken door nauwe samenwerking met de lokale, inheemse bevolking, op het gebied van reizen binnen Indonesië, het bemiddelen in en organiseren van familiebezoeken in Nederland voor Indonesische staatsburgers, uitwisselingsprogramma’s op cultureel gebied, het steunen van kleine projecten en het geven van voorlichting in het algemeen over Indonesië.

Door deze kleinschaligheid is het mogelijk zeer flexibel en voordelig reizen te organiseren waarbij een hoge mate van “maatwerk” gerealiseerd kan worden voor de reizigers, met betrekking tot wensen, mobiliteit en het te besteden budget. Met andere woorden, zij hebben een grote mate van vrijheid met betrekking tot de invulling van het reisprogramma met de zekerheid van transport en logies.

Stichting Tileng steunt de desa’s en Stichting Bersama steunt mee.