Skip to main content

Auteur: Remco Lange

Inspiratie (4)

Geschreven door Remco Lange op . Gepost in Weekendverhalen.

In november 2007 vroeg Ton Lange mij, namens het bestuur van Stichting Tileng, of ik bestuurslid zou willen worden. Een uitbreiding van het bestuur was noodzakelijk door de eisen van de belastingdienst (ANBI-keurmerk) en omdat de Stichting aan het groeien is, zijn de bestuurszaken uitgebreider geworden.  Donateur was ik al, stukjes voor de site had ik ook al geschreven en ook de stichting her en der promoten deed ik graag. Degene die mij op het bestaan van de stichting had gewezen, was Wouter Muller, ambassadeur van Stichting Tileng. Via zijn website en door zijn enthousiaste verhalen ging ik eens een kijkje nemen op de website. De manier van werken sprak mij erg aan. Eindelijk een ‘goed doel’ dat niet klakkeloos ergens een zak geld dumpte, maar waar geluisterd wordt naar de bevolking. Zij komen met de plannen, de begroting en zij voeren deze plannen ook uit. En de bestuursleden en vrijwilligers werken  op geheel vrijwillige basis. Geen declaraties, geen reiskosten, geen……..noem maar op. Het gedoneerde geld is voor de projecten van Tileng. Voor dáár, waar de bewoners het nodig hebben! En ondertussen had ik in 2006 Ton ook persoonlijk leren kennen. Zijn gedrevenheid doet je wel wat. En ja, als je dan gevraagd wordt voor het bestuur, dan kan je natuurlijk geen nee zeggen. Tot op heden heb ik er geen moment spijt van gehad! Dit jaar ben ik, eindelijk, in de gelegenheid om naar Indonesië te reizen. In november zal ik met eigen ogen de projecten van Tileng aanschouwen. En ik beloof u, dat ik daar ook een verslagje van zal schrijven!

Volgende week schrijft bestuurslid Eveline Bruijn iets over haar inspiratie.

Inspiratie (3)

Geschreven door Remco Lange op . Gepost in Weekendverhalen.

Ton Lange, de voorzitter van Stichting Tileng, heb ik in 1994 leren kennen als een fantastische en bevlogen collega bij het Ministerie van VROM. Na terugkeer van zijn vakantie in 1997 uit Indonesië deed Ton uitvoerig verslag van zijn bezoek aan de desa Tileng. Ik had er nog nooit van gehoord en ik had ook geen idee waar het lag. Twee jaar later, na een volgend bezoek op Java, kwamen er meer verhalen los, niet alleen over de mooie natuur en de cultuur, maar ook over de leef- en woonomstandigheden van de bewoners in de desa Tileng. De vele foto’s en een video spraken boekdelen. Hij vertelde later dat hij tijdens zijn vakantie het plan had opgevat om in Nederland een stichting op te richten die mogelijk iets aan die omstandigheden zou kunnen doen; een stichting die het initiatief voor verbeterplannen bij de lokale bevolking legt.

Een penningmeester had hij al gevonden, nu nog een secretaris. In de loop van 2000 had hij mij over het idee van een stichting zo enthousiast gemaakt, dat ik het niet over mijn hart kon verkrijgen om niet tot het bestuur toe te treden. En zo kon de Stichting Tileng van start gaan.

Inmiddels zijn we 10 jaar verder. Als kleine stichting was het, zeker in het begin, heel moeilijk om je draai te vinden. Er zijn immers talloze goede doelen stichtingen die aan de weg timmeren om hun doel te promoten. Het mooie aan de Stichting Tileng vind ik nog steeds, dat niet wij in Nederland bepalen voor wat voor soort projecten er geld beschikbaar wordt gesteld, maar dat de lokale bevolking initiatieven ontwikkelt voor het realiseren van projecten waaraan behoefte is.

Alles wat er tot nu toe met geld uit Nederland via de Stichting Tileng is gerealiseerd en ook de manier waarop daarover met de lokale bevolking is gecommuniceerd, geeft mij inspiratie om mij te blijven inzetten als bestuurslid van deze stichting. Zonder de hulp van een vaste kring van donateurs kan dat echter niet.

Daarom herhaal ik met klem een van de motto’s van de stichting:

Volgende week volgt een bijdrage van het bestuurslid Ellen Mierop.

 

Inspiratie (2)

Geschreven door Remco Lange op . Gepost in Weekendverhalen.

Vorige week heeft u kunnen lezen wat onze voorzitter Ton Lange heeft bewogen zich in te zetten voor de Stichting Tileng. Wanneer ik zou moeten aangeven wat mij heeft bewogen zou ik naar waarheid kunnen zeggen dat het Ton was die mij heeft overgehaald; maar dat is dan toch iets té kort door de bocht. Daarom wil ik nog iets kwijt over mijn overwegingen die hebben geleid tot toetreding tot het bestuur van de stichting.

Ik ben altijd in hart en nieren een globetrotter geweest. Ik voel me thuis in vreemde oorden en wil zo veel mogelijk opsnuiven van andere culturen. Ik ben er ook van overtuigd, dat het reizen over de wereldbol belangrijk is voor je vorming. Je leert begrijpen, en als normaal (en ook leuk) ervaren, dat er verschillen zijn in mensen, gebruiken en normen en waarden. De een is niet beter of minder dan de ander, maar gewoon anders. Ook leert het je nederig en vooral dankbaar te zijn voor je eigen afkomst, wanneer je ziet hoeveel armoede er nog is op de wereld. Of het dan over de sloppenwijken van Miami, Bangkok, Tirana of Jakarta gaat, het laat een enorme indruk achter.

Dat je als rijke westerling je steentje bijdraagt aan de internationale hulporganisaties spreekt voor mij vanzelf, maar dat blijft onbevredigend. Wanneer je zelf zoveel ellende hebt gezien, wil je ook zelf iets doen. Toen Ton mij vroeg of ik ook mee wilde doen aan zijn initiatief in Indonesië, kwam dat als geroepen. Dit was voor mij de kans echt iets bij te dragen. En dan nog wel in Indonesië, een land dat ik al eerder had bezocht en waar ik mij enorm had thuis gevoeld. Een land vol schoonheid, warmte en mogelijkheden.

Inmiddels heb ik onze projecten aldaar een paar maal mogen bezoeken en wanneer ik de lachende ogen van de kinderen daar zie, dan weet ik dat het een juiste keuze was.

Volgende week een bericht van onze secretaris, Bram van der Weele.

Inspiratie (1)

Geschreven door Remco Lange op . Gepost in Weekendverhalen.

Regelmatig stel ik mij de vraag wat me inspireert om me in te zetten voor Stichting Tileng. Het gaat mij daarbij om de vraag of ik mij werkelijk inzet en daarbij het beste van mezelf geef als voorzitter van Stichting Tileng.

Wat was nu de aanleiding, de vonk, die mij deed besluiten –  na een bezoek aan de desa Tileng en de dusun Manggung – om mij in te zetten voor de mensen op Java? Het waren, zo scheen het mij toe,  de erbarmelijke woon- en leefsituatie, de armoede, de gebrekkige onderwijs accommodaties en de veerkracht/blijheid van de mensen onder deze omstandigheden.

Je wilt als “rijke Nederlander” eigenlijk geen hulpverlener zijn. Liever wil je gezien worden als één van hen. Door de jaren heen is zo vriendschap en wederzijdse waardering ontstaan, ondanks het feit dat er werelden van verschil tussen zitten. In mijn beleving zou de wereld er zo anders uitzien wanneer meer mensen dat zouden doen. Samen angsten delen (aardbeving in Imogiri in mei 2006), samen huilen, samen uitspreken, hoe moeilijk het leven soms is, samen opbouwen. Juist die verbondenheid geeft mij de kracht om door te gaan.

Wat mij ook blijvend inspireert zijn de dankbare berichten van de mensen ter plekke. De geweldige resultaten die we daar, als Stichting Tileng (dankzij Nederlandse donaties), bereiken door de inzet en doorzettingsvermogen van de mensen zelf in de desa’s op Java.

Mijn voornaamste werk bestaat uit “fundraising”. Goede doelen hebben anno nu ook te maken met de economische recessie. Stichting Tileng gaat het ondanks alles redelijk, te meer omdat we tastbare resultaten laten zien. Dat, tenslotte inspireert mij des te meer om er nog harder voor de gaan.

Volgende week een bericht van penningmeester Cees van der Jagt.

Estafette project huizen bouwen in Imogiri Indonesië

Geschreven door Remco Lange op . Gepost in Weekendverhalen.

Na de dramatische aardbeving in mei 2006, waarbij veel huizen van de bewoners totaal onbewoonbaar zijn geworden, heeft Stichting Tileng in samenspraak met de getroffen bewoners in eerste instantie een kleine 30 noodwoningen gefinancierd. In 2009 is begonnen met een aanvullend project: het bouwen van permanente woningen. Inmiddels zijn er al 4 opgeleverd. Maar, we gaan door. In totaal moeten er nog 10 woningen worden gebouwd.

Stichting Tileng financiert een nieuw te bouwen huis voor 100%. Het huis blijft eigendom van de stichting en wordt aan de bewoners verhuurd voor een bedrag naar draagkracht. Het is niet toegestaan dat gebruikte materialen door de bewoners worden verhandeld; daar tekenen ze ook voor. Dergelijke huisvesting draagt er toe bij, dat de mensen zich volledig kunnen richten op werk en inkomen. Ze hebben immers een kopzorg minder, zodat ze hun gezin kunnen onderhouden en hun kinderen redelijk onbezorgd naar school kunnen gaan. Als er op termijn voldoende huurpenningen zijn binnengekomen, levert dat de financiële basis voor de bouw van een ander, nieuw huis.

Afhankelijk van de koers van de Indonesische Rupia bedragen de kosten van één stenen huis vrij opgeleverd ruim  € 6.550. Onze stichting heeft ervoor gekozen om pas aan de realisatie van een volgend  huis te beginnen als er in Nederland voldoende financiële middelen aanwezig zijn.

Daarom starten we de “Estafette Woningbouw Imogiri”. Zie de wedstrijdthermometer op www.tileng.nl

SMS bericht(en)

Geschreven door Remco Lange op . Gepost in Weekendverhalen.

De afgelopen week kreeg ik op een avond om 22:45 uur een SMS-je van onze vertegenwoordiger in Baturraden, Tekad Santos. Daar was het op dat moment 04:45 uur in de morgen van de volgende dag. Na enig heen en weer sms-en besloot ik hem maar te bellen om van hem te weten te komen waar de berichtjes over gingen. Hij vroeg of ons reisschema al definitief is; ik ga immers later dit jaar samen met mijn vrouw en twee donateurs een privé-reis naar Sumatra maken met aansluitend een onvermijdelijk en vanzelfsprekend bezoek aan de desa’s Tileng, Imogiri en Baturraden op Java.

Ik zei dat het definitief is en dat de vliegtickets al in ons bezit zijn. “Maar waarom wil je dat weten?” vroeg ik hem. Hij zei dat de herbouw van de lagere school in Pamijen (onderdeel van Baturraden) klaar is en dat de herbouw van de lagere school in Karangsalam (ook onderdeel van Baturraden) inmiddels is gestart, en daarom wilde hij weten wanneer wij exact in Baturraden zouden zijn. Het dorpscomité, de directeuren en ons management wil namelijk dat ik als voorzitter van Stichting Tileng de beide lagere scholen officieel in gebruik zal geven.

Ik heb gezegd dat ik daartoe bereid ben, want ik weet dat ik er vanuit kan gaan dat er dan weer mooie resultaten zijn neergezet, mede door de participatie van de ouders van leerlingen en inwoners van Baturraden.

Ik vertelde hem, dat ik in Tileng met ons plaatselijk management een bezoek zal brengen aan de “Buffelbank” en dat ik verder zal bekijken hoe het gegaan is met de bouw van het corporatiegebouw. Ook zal ik gaan praten met de mensen over de manier waarop de organisatie van de buffelbank in de andere dusuns (woongemeenschappen) van de desa Tileng plaats vindt. Op zijn verzoek zal ik ook in Baturraden overleggen over de opzet van een “Buffelbank” en op welke wijze men een projectaanvraag moet indienen.

In Imogiri ga ik kijken naar de onlangs met onze steun gerealiseerde permanente woningen, die een deel van de na de aardbeving van 2006 geplaatste bamboe noodwoningen hebben vervangen. Daarbij zal in overleg met de lokale bevolking worden gekeken naar een woningverdeelsysteem. Er moet immers worden voorkomen dat de gebouwde noodwoningen op willekeurige wijze worden vervangen door permanente. Ook in Imogiri zal ik praten over het opzetten van een  “Buffelbank”.

Aanschuiftafel Bunga lili

Geschreven door Remco Lange op . Gepost in Weekendverhalen.

Sinds vorige maand bestaat de mogelijkheid om eens per twee maanden in Lopik aan te schuiven aan de Indische en Thaise eettafel van Sonja van de Lely. De opbrengst van deze zogenoemde “aanschuiftafel” is bestemd voor het werk van de Stichting Tileng. Dit initiatief wordt door ons natuurlijk van harte toegejuicht. Op haar eigen website legt Sonja uit hoe het allemaal zo gekomen is.

“Het initiatief voor de aanschuiftafel is ontstaan tijdens een reis in 2007. In januari van dat jaar maakten wij met mijn ouders (beide al in de 80) een reis naar Indonesië en trokken wij van West- naar Oost-Java, Bali en de Gili eilanden (ten noordwesten van Lombok). Het werd een hele bijzondere reis, want voor de eerste keer ging ik terug naar mijn geboorteland.

Op Midden-Java verbleven wij o.a. in Baturraden, een prachtige plek waar we samen met een gids een wandeling maakten door de prachtige natuur en langs de heetwaterbronnen. Onze gids, Santos, vertelde over de omgeving en over de stichting waar hij in het dagelijkse leven werkzaam is, Stichting Tileng. Wij werden gegrepen door zijn toewijding en enthousiasme, vooral toen hij later op de dag één van de projecten van de stichting aan ons liet zien, een lagere school in Baturraden. Een reis in februari 2008 naar Bali, wakkerde onze plannen om iets te willen doen voor het goede doel weer aan en na terugkeer besloten we de Stichting Tileng op een niet alledaagse manier te ondersteunen. Zo ontstonden de plannen voor een “aanschuiftafel”. Indisch (oosters) koken voor een klein aantal betalende gasten, waarvan de opbrengst naar de Stichting Tileng gaat.”

Meer informatie over de “aanschuiftafel” op www.bungalili.nl.

Interesse in de stichting

Geschreven door Remco Lange op . Gepost in Weekendverhalen.

Voor een wandeling en een goed gesprek ga ik met mijn gast naar buiten, ook al is het wel wat guur in het Hitlandbos in Capelle aan den IJssel. Een heel verschil met het weer in de desa’s Tileng, Baturraden en Imogiri op Java, want daarover wil ik het hebben met mijn gast, die geïnteresseerd is in de stichting.

“Wat heb jij met de desa’s?”, vraagt de man. “Heel veel”, antwoord ik; “in 1997 gingen mijn vrouw en ik voor het eerst op bezoek bij ons pleegkind in dusun Manggung, een woongemeenschap in de desa Tileng. Ik sliep op de grond en mijn vrouw mocht in een bed slapen, samen met Ribut, ons pleegkind, en haar moeder. De volgende dag keken we rond in de desa en spraken met het dorpscomité. Ze hadden grote behoefte aan stenen woningen. Ik heb toen met de mensen van het dorp afgesproken dat zij plannen zouden maken en dat ik dan zou proberen te zorgen dat er geld voor zou komen. Op die manier zijn er vanaf toen drie nieuwe woningen gebouwd en zeven gerenoveerd.

Na verloop van tijd hebben we in 2000, samen met anderen, de Stichting Tileng opgericht, waarvan ik voorzitter werd. Bram van der Weele werd secretaris en Cees van der Jagt penningmeester.”

“Waarom voel je je zo betrokken bij Tileng?” vraagt de man. “Ik kan het niet verkroppen dat mensen onvrijwillig onder slechte omstandigheden moeten leven. Ik vind dat we er alles aan moet doen om hun situatie te verbeteren”.

Direct daarop stelt hij zijn volgende vraag: “wat doet de stichting nu precies?” Mijn antwoord: “De bewoners van de desa’s maken zelf een plan voor een bepaald project. Dat werken ze uit met hulp van onze plaatselijke  vertegenwoordigers op Java. Daarna sturen ze het op aan het bestuur van de stichting, dat het plan vervolgens beoordeelt. Als het wordt goedgekeurd, laat het bestuur de bewoners weten wanneer en in hoeveel fasen ze het geld voor het project kunnen verwachten en wanneer ze moeten rapporteren over het project. Ik ga zelf om de twee jaar naar Indonesië en dan besteed ik één week van mijn vakantie aan het bezoeken van de projecten.  Op die manier zijn er al kleuter- en lagere scholen gebouwd, leermiddelen gekocht, studiegelden van leerlingen en salarissen van onderwijzend personeel betaald. Ook loopt ons buffelproject nog steeds. Bij het buffelproject krijgt een familie een koe in bruikleen. Als de koe een kalf krijgt mag de familie dat houden, de koe gaat door naar een volgende familie. Ondertussen lopen er zo’n 125 koeien rond”.

De laatste vraag die mijn gast stelt is: “hoe komen jullie aan al dat geld?”, waarop ik vertel: “Tsja, we hebben in de bijna afgelopen 10 jaar veel donateurs voor onze stichting weten te interesseren. Ook mensen die eenmalig een bedrag overmaken en een paar royale sponsors weten het werk van de stichting inmiddels te waarderen door die waardering om te zetten in klinkende munt. De enige kosten, die de stichting aan overhead kwijt is, bestaan uit de jaarlijkse bijdrage voor inschrijving bij de Kamer van Koophandel en uit bankkosten.”

“Zo”, besluit mijn gast, “dat is heel mooi; je hebt me ervan overtuigd om sponsor van de Stichting Tileng te worden”

Jaarverslag

Geschreven door Remco Lange op . Gepost in Weekendverhalen.

Zoals u ongetwijfeld weet, hecht Stichting Tileng veel waarde aan het tijdig en uitgebreid informeren van haar donateurs en andere belangstellenden over de gang van zaken rondom te activiteiten van de stichting. Iedereen die een financiële bijdrage levert aan ons werk heeft er recht op om te weten wat er met hun geld gebeurt. De meest directe en efficiënte wijze van rapporteren is via de website en in (digitale) nieuwsbrieven. Voor een totaaloverzicht zijn echter ook de volledige jaarverslagen van belang, inclusief de (daarin begrepen) financiële jaarrekeningen.

Uiteraard geeft Stichting Tileng ook elk jaar een jaarverslag uit. Sinds 2006 verzoeken wij Ernst & Young Accountants deze verslagen te voorzien van een beoordelingsverklaring. Uiteraard komen er ook voor de werkzaamheden van de accountant geen kosten ten laste van de stichting.

Het jaarverslag 2009 is inmiddels gereed en is ter beoordeling voorgelegd aan de accountants.

Het jaarverslag 2009, zoals dat aan de accountants is voorgelegd, is – evenals de verslagen van voorgaande jaren – te bekijken op www.tileng.nl via de pagina “Jaarverslag”.

 

Dichterbij: een kunstproject in woord en beeld

Geschreven door Remco Lange op . Gepost in Weekendverhalen.

Schrijven is observeren. Hoe meer verbinding met de essentie, des te makkelijker is het om de juiste woorden te vinden. Waarneming verschaft inspiratie.

Maar wat zien we nu eigenlijk als we zouden observeren in de desa’s waar Stichting Tileng actief is? Welke verhalenvinden we er? Wie zijn de mensen die er wonen? Hoe ziet het dagelijks leven eruit? Welke verandering heeft de komst van de stichting teweeg gebracht?

Om als schrijfster vanuit mijn hart te kunnen schrijven voor Stichting Tileng, is waarnemen een vereiste. Geen wonder dus dat er dit jaar een reis op het programma staat naar de desa’s waar Stichting Tileng actief is . Alleen zo kan ik met eigen ogen zien wat het werk van de stichting inhoudt. Ik ben namelijk net zo benieuwd als u. Wat mij brengt op het volgende: de observaties en ontmoetingen aldaar wil ik delen. Mijn ervaringen wil ik in woorden vangen, zodanig dat u het helemaal voor zich ziet. Op zo’n manier dat de wereld daar een stukje dichter bij de wereld hier gebracht wordt.

Ik vind het een mooie manier van schrijven: beelden vangen om te verbinden. In lijn daarmee heb ik dan ook het idee opgevat om een bundeling van mijn teksten vorm te geven in een boekje, dat zal bestaan uit korte observaties en interviews, afgewisseld door beelden.

Het boekje heeft als doel om met de verkoop ervan bekendheid en inkomsten te genereren ten behoeve van de stichting. Aangezien de vervaardiging van het boekje de stichting natuurlijk geen geld mag kosten, wil ik bij deze ook een oproep doen. Heeft u een drukkerij? Een uitgeverij? Contacten bij een van de twee? Weet u iemand die het papier zou kunnen sponsoren? Of de inkt?  Of kunt u op een andere wijze bijdragen aan dit project? Dan horen wij graag van u! U kunt contact opnemen met Eveline Bruijn: eveline@tileng.nl