Medio juli a.s. zijn wij voornemens op onze gebruikelijke wijze een tussenrapportage uitbrengen richting gemeenteraad en college van burgemeester en wethouders van Capelle aan den IJssel.
Zoals u van ons gewend bent zullen wij deze rapportage ook plaatsen op de website. Zodra er (vernieuwd) staat vermeld kunt u aannemen dat de “Tweede tussenrapportage Imogiri is geplaatst.
Dus hou de website in de gaten vooral de pagina “Rapportages”.
Eind juli vertrek ik weer voor een privé-bezoek aan Indonesië. Naast vakantie vieren en het bezoeken van onze pleeggezinnen zal ik ook als Voorzitter van de Stichting Tileng een bezoek brengen aan de lopende projecten in de desa’s Tileng, Imogiri en Baturraden.
In Tileng zal ik met ons plaatselijk management een bezoek brengen aan de zgn. “Buffelbank” en met de mensen praten hoe het met de organisatie van de bank gaat na het overlijden van de heer (Bapak) Purnomo waarover ik schreef op 29 februari jl..
In Baturraden hoop ik de lagere school te openen. De 3e en volgende fases zijn dan gereed. In de eerste en tweede fase waren 7 lokalen en een lerarenkamer gerealiseerd. Dit project is met instemming van de mensen in Baturraden tijdelijk stopgezet na de aardbeving van mei 2006. Hierdoor kon prioriteit worden gegeven aan de herbouw van de desa Imogiri.
De school is nu volledig afgemaakt. Dit houdt onder meer in de realisatie van nog vier lokalen, de toiletten, het hekwerk voor het schoolplein, de keuken, het laboratorium, een educatieve schooltuin en -plein, schooluitrusting, meubilair, e.d.
De school (voor ruim 115 leerlingen) wordt als een landelijk voorbeeld gezien van hoe, in goede samenwerking tussen de plaatselijke bevolking, de regionale overheid en de Stichting Tileng, tot een goed resultaat gekomen kan worden. Niet alleen de samenwerking wordt als uniek gezien, maar ook de kwaliteit van de nieuwbouw.
Als de stichting voldoende geld ter beschikking heeft, wil ik dan ook het startsein geven voor de renovatie en uitbreiding van de 1-lokalige kleuterschool voor zo’n kleine 30 leerlingen.
In Imogiri ga ik kijken naar de gerealiseerde noodwoningen en kleuterscholen (3 stuks) en naar de in aanbouw zijnde kleuterscholen (2 stuks). Tevens zal ik met het plaatselijke management in overleg gaan voor het realiseren van de eerste (model) permanente woning in Imogiri, die op termijn de na de aardbeving geplaatste noodwoningen moet gaan vervangen.
Bij dit alles zal ook bezien moeten worden hoe er een goed woningverdeelsysteem opgezet kan worden. Het vervangen van de noodwoningen moet natuurlijk niet een soort loterij worden, want dat brengt binnen zo’n gemeenschap alleen maar onrust met zich mee.
Wij houden u zo als gebruikelijk op de hoogte.
Eerder schreef ik in een ander kader al iets over de aanvraag uit Imogiri voor het bouwen van permanente woningen. Deze woningen zouden gaande weg, als er voldoende financiële middelen zijn, de noodwoningen moeten gaan vervangen.
Op dit moment wordt er nog gesleuteld aan de plattegrond van deze woning. De plattegrond moet voldoen aan de manier van wonen in Indonesië. Daarbij hebben natuurlijk de toekomstige bewoners, de lokale bevolking, het laatste woord. Zij zijn immers die er in moeten gaan wonen. Op dit moment wordt ook uitgezocht waar de eerste (model)woning gebouwd kan worden. Daarbij moet duidelijk gekeken worden wie de eigenaar van de grond is. Veel grond wordt verhuurd of in bruikleen gegeven. Als de bewoner van het huis geen grondeigenaar is, zal er een soort van erfpachtovereenkomst moeten worden opgesteld.
Daarnaast zal ik tijdens mijn komende bezoek aan Imogiri met onze vertegenwoordigers moeten bezien hoe er een goed woningverdeelsysteem opgezet kan worden. Het moet natuurlijk niet een soort loterij worden, want dat brengt binnen zo’n gemeenschap alleen onrust met zich mee.
Zodra de plannen een definitieve vorm hebben aangenomen zullen wij u over dit interessante project berichten. Wij houden u op de hoogte!
Tijdens de laatste bestuursvergadering zijn de volgende opleveringsrapporten besproken: Huis no.1 Projectrapport TK PKK Nogosari II Nawungan en TK PKK Pucung Kalidadap. Deze projecten, een woning en twee kleuterscholen, zijn gerealiseerd in het kader van de wederopbouw van de desa Imogiri ten gevolge van de aardbeving in 2006. Beiden zijn volgens de standaard procedure gereedgemeld en door het bestuur akkoord bevonden.
Tevens zijn besproken een tweetal aanvragen voor de herbouw van de kleuterscholen TK Gejayan en TK Karangtengah. Deze aanvragen zijn in principe akkoord bevonden. Alvorens het groene licht te geven dienen onze vertegenwoordigers in Imogiri eerst duidelijkheid te verschaffen hoe de eigendomsverhouding ligt van de grond waarop de schooltjes worden gebouwd.
Over de aanvraag van een Permanent huis, die gaandeweg de noodwoningen moeten gaan vervangen, zijn wat vraagtekens geplaatst bij de indeling van de plattegrond in relatie tot de manier van wonen in Indonesië. Hierover zijn ook vragen gesteld aan de vertegenwoordigers. Benadrukt wordt dat niet het bestuur, maar de lokale bevolking het laatste woord heeft in de indeling van de plattegrond.
Het zal u duidelijk zijn dat we nog lang niet klaar zijn met de wederopbouw c.q. op orde brengen van Imogiri dat zwaar getroffen is tijdens de aardbeving in 2006. De stichting gaat in ieder geval door met hulpverlening.
Op de website staat het nu ook vermeld!!
Stichting Tileng heeft nagenoeg geen overheadkosten. Zoals elke organisatie heeft de stichting te maken met de jaarbijdrage voor de Kamer van Koophandel en de kosten van de bankrekeningen. Verder zijn er absoluut geen overheadkosten. De bestuursleden en een aantal fantastisch meewerkende bedrijven nemen deze kosten voor hun rekening. Stichting Tileng zet ook voor het werven van donateurs geen kostbaar bureau in. Alle donaties en schenkingen aan de stichting gaan dientengevolge voor circa 99% naar de projecten in Indonesië !
Met andere woorden, wie de Stichting Tileng financieel steunt, kan er op rekenen dat het geld rechtstreeks wordt besteed aan projecten van, voor en door de bewoners van de desa’s Tileng, Baturraden en Imogiri.
Zoals u wellicht weet, steunt Stichting Tileng een aantal desa’s (dorpen) op het eiland Java in Indonesië met de desa Tileng als speerpunt. De stichting heeft ten doel de leef- en woonsituatie, in de breedste zin van het woord, van deze desa’s te verbeteren. De stichting tracht haar doel met name te bereiken door het initiëren, begeleiden en financieren van projecten van de lokale bevolking. De ondersteuning is gericht op structurele hulp, bijvoorbeeld via onderwijs en via inkomen genererende projecten. Op dit moment richt de stichting zich op een drietal desa’s, te weten Imogiri, Baturraden en uiteraard Tileng.
Bij het realiseren van haar doelstellingen heeft de stichting veel hulp nodig. Hulp van de overheid, scholen, van particulieren en/of van het bedrijfsleven.
Om hier in Nederland nog meer bekendheid te krijgen (en uiteraard ook om fondsen te werven), biedt de stichting aan lezingen te verzorgen over haar werk en de resultaten daarvan. Bijvoorbeeld bij plaatselijke verenigingen, scholieren, clubs etc. Een speciale vorm van lezing is de “Kumpulan Kecil”, waarbij we bij iemand thuis een avond verzorgen voor een kleine groep belangstellenden.
Met andere woorden aan hen die de doelstellingen van de stichting onderschrijven en die daaraan wellicht willen bijdragen, kan een lezing worden aangeboden. Zo proberen wij op een actieve en positieve manier de boodschap van de stichting uit te dragen en natuurlijk een netwerk voor goodwill, publiciteit, interesse, sympathie en – heel belangrijk – donateurs op te bouwen.
In de bestuursvergadering van 9 januari 2008 is een tweetal projecten uit Baturraden akkoord bevonden. Deze kunnen dus vanaf nu met financiële steun van onze stichting worden opgestart.
Het betreft de volgende projecten.
3e en volgende fases lagere school Baturraden
In de eerste en tweede fase zijn inmiddels 7 lokalen en een lerarenkamer gerealiseerd. Zoals u wellicht weet, is dit project met instemming van de mensen in Baturraden tijdelijk stopgezet na de aardbeving van mei 2006. Hierdoor kon prioriteit worden gegeven aan de herbouw van de desa Imogiri. Hoewel ons werk in Imogiri natuurlijk nog lang niet klaar is, zijn wij daar inmiddels wel zover gevorderd, dat we de lagere school in Baturraden weer kunnen oppakken. Dit is mede mogelijk geworden dankzij een substantiële anonieme gift die wij eind 2007 mochten ontvangen.
De school kan nu volledig worden afgemaakt. Dit houdt onder meer in de realisatie van nog vier lokalen, de toiletten, het hekwerk voor het schoolplein, de keuken, het laboratorium, een educatieve schooltuin en -plein, schooluitrusting, meubilair, e.d..
De school (voor ruim 115 leerlingen) wordt als een landelijk voorbeeld gezien, hoe in goede samenwerking tussen de plaatselijke bevolking, de regionale overheid en de Stichting Tileng, tot een goed resultaat gekomen kan worden. Niet alleen de samenwerking wordt als uniek gezien, maar ook de kwaliteit van de nieuwbouw.
Aanschaf computers voor lagere scholen Baturraden
Het betreft hier een financiële bijdrage voor de aanschaf van een tweetal computers voor de lagere scholen Karang Tengah en Kemutug Kidul in Baturraden. De aanschaf van een van de computers is volledig gedekt door een hiervoor bestemde bijdrage van de Stichting GeefGratis.
Steeds meer werk komt er op de Stichting Tileng af en dat is natuurlijk goed nieuws. Dankzij uw donaties wordt de bevolking van de desa’s Imogiri, Baturraden en natuurlijk Tileng ondersteund. Kinderen krijgen de kans om naar school te gaan, inkomen genererende projecten worden gerealiseerd en en er wordt voor huisvesting gezorgd.
Het predicaat ANBI is aan de stichting verleend. Dit houdt in, dat uw donaties aan de Stichting Tileng aftrekbaar zijn van uw belastbaar inkomen. Om hiervoor in aanmerking te komen, moet er natuurlijk wel aan een aantal voorwaarden worden voldaan. Al met al, Stichting Tileng is aan het groeien, met als gevolg, dat er steeds meer werk om de hoek komt kijken.
Uitbreiding van het bestuur was daarom noodzakelijk en ik voelde mij ook zeer vereerd toen mij gevraagd werd zitting te nemen in het bestuur. En aangezien ik achter de denk- en werkwijze van deze stichting sta, heb ik volmondig “JA” gezegd in het vertrouwen een steentje te kunnen bijdragen.
U heeft al eens een stukje van mijn hand hier kunnen lezen; ik hoop u in de toekomst ook de hand te kunnen schudden. Wie weet ontmoeten wij elkaar op een Pasar of bij een Kumpulan.
Tegenwoordig ben ik in de luxe positie dat ik op vrijdag niet meer voor mijn baas hoef te werken. De vrijdag gebruik ik dan meestal om eigen projecten af te ronden. Soms, op vrijdagochtend, dan heb ik weer even contact met Indonesië. Imogiri, op Java, om precies te zijn. Het is er dan ongeveer drie uur in de middag. Soms gebeurt dit op verzoek van het bestuur, om weer even telefonisch de puntjes op de i te zetten.
Maar vaker nog gewoon even om te bellen en te vragen hoe het gaat. De band met Renata, onze vertegenwoordigster in Imogiri, is, al sinds de allereerste ontmoeting in 2001, goed en vertrouwd. Zelfs zo goed eigenlijk dat mijn vriendin en ik haar zijn gaan beschouwen als een zusje.
Gek genoeg, als je dan weer even contact hebt, sta je weer even stil bij alle mooie momenten die je daar tijdens een vakantie beleefd hebt. Maar eigenlijk wordt dat beeld nog steeds regelmatig verstoord. Verstoord door de verschrikkelijke beelden, die nog steeds op je netvlies staan, de beelden van de chaos, die mijn vader en ik daar vorig jaar aantroffen. Ja, het is waar, het is dit weekend al weer een jaar geleden, dat we samen naar Indonesië vertrokken. Samen, geregeld binnen een paar dagen, eigenlijk hals over de kop, naar Java, omdat er net een aardbeving is geweest in het werkgebied van de Stichting.
Vreemd, nog steeds is er die aankomst in het dorp. Iedere keer weer, bij het kleinste contact, vraag je je weer af of er nog een deel van het dorp opgebouwd is. Of de mensen weer goede huizen hebben om te wonen en te slapen. Kunnen de kinderen van de kleuterschool weer veilig naar school. De laatste keer dat ik geweest ben was afgelopen december. Toen zagen we nog steeds de nasleep, de ellende, die zo’n aardbeving te weeg brengt. Maar weet je wat dan het mooiste is? Dat je ziet dat de mensen leven, weer lachen en alles doen wat ze normaal gesproken ook doen. Okay, daarnaast moet het huis ook weer opgebouwd worden en krijgen de kinderen les onder een blauw tentzeil, omdat de school niet gebruikt mag worden.
De telefoon gaat over en je zusje neemt op. In eens weet je weer wat er het afgelopen jaar allemaal voor goeds gebeurd is. De kleuterschool is weer gerenoveerd en heropend. De kinderen kunnen weer veilig naar school. Ruim 45 gezinnen hebben op dit moment een (tijdelijk) huis, dankzij hulp van de stichting. De basisschool waar we ons voor in hebben gezet is bijna weer opgebouwd, twee andere kleuterscholen worden op dit moment ook hersteld. Dan kunnen de kinderen daar ook weer fijn naar school. Ze vertelt je dat ze nu mensen aan het helpen zijn met het afbouwen van hun huizen. En dat allemaal dankzij hulp van Stichting Tileng, helemaal vanaf de andere kant van de wereld. Mooi. Maar niet mogelijk als we aan die andere kant van de wereld niet beschikken over al die trouwe donateurs en die geweldige instellingen en bedrijven, die regelmatig geld storten op onze bankrekening. Ik heb er zin in om in november, ditmaal weer samen met mijn vriendin en vergezeld door een aantal vrienden, met eigen ogen te zien wat wilskracht en doorzettingsvermogen allemaal voor elkaar kunnen krijgen.
Ik ben er stil van. Wat een telefoontje niet kan doen…
Onlangs ontvingen wij vooruitlopend op de definitieve eindrapportage van ons projectmanagement in Imogiri foto’s van de door de aardbeving verwoeste en herbouwde kleuterschool in Imogiri.
De beelden spreken voor zich en geven een geweldig beeld van het resultaat wat we met de mensen aldaar en met het geld van de gemeente Capelle aan den IJssel hebben gerealiseerd.
Wilt u nu alvast de foto’s zien kijkt dan bij fotoalbums op de(ze) site van Stichting Tileng.