Tag: Indonesië

Mijn bijzondere reis ……

Geschreven door Remco Lange op 13 september 2013. Gepost in Weekendverhalen.

Onderstaande is een zo letterlijk mogelijke vertaling van een verslag van Dessy, een van de leerlingen met een studiebeurs van Stichting Tileng. Zij schreef het verslag in het Engels. – red. –

“Mijn naam is Dessy Pintoko Nirmolo. Ik ben 16 jaar oud. Ik zit in de derde klas van de Senior High School SMAN 2 in Purwokerto, de beste school in het Banyumas district. Ik heb een jongere broer, Lintang Tejo Kumoro. Hij zit in de derde klas van de Junior High School SMPN 2 in Purwokerto, eveneens de beste Junior High School in ons district. Wij hebben studiebeurzen ontvangen van Stichting Tileng uit Nederland. Mijn vader is ambtenaar in het district Banyumas. Mijn moeder verkoopt voedsel.

Mijn ouders ontmoeten vaak buitenlanders. Mijn vader is soms gids voor toeristen. Daarom heeft de lokale overheid mijn ouders aangewezen als gastgezin voor Charline Suzanne Marry Praud. Zij was een studente uit Frankrijk die deelnam aan het Jongeren Uitwisselingsprogramma van Rotary International. Charline is bij ons komen wonen op 5 januari 2013. Zij was toen 18 jaar oud. We mochten haar erg graag.

Gedurende haar verblijf hebben wij haar kennis laten maken met allerlei zaken uit Indonesië en Java. Lintang en ik spraken Engels om met haar te communiceren en mijn ouders spraken Indonesisch en soms Javaans. We lieten Charline kennis maken met de gebruiken in ons huis. Mijn moeder nam haar vaak mee naar de traditionele markt. Daar heeft ze veel gezien. Ze zag daar veel fruit en groenten uit Indonesië, at nasi gudeg in de pasar en werd uiteraard het centrum van de belangstelling in die traditionele markt. We lieten haar ook kennis maken met Indonesisch eten, zoals soto, bakso, nasi goreng, nasi kuning, nasi gudeg, saté, gado-gado, tahu, tempé, rujak, pisang goreng, mendoan en nog veel meer. Als ze ziek was gaf mijn moeder haar traditionele medicijnen zoals guave sap, dadel sap, gember, kurkuma en rode ui. Soms, als mijn ouders tijd hadden, namen we Charline mee naar de rijstvelden in het dorp, gingen we naar de bioscoop en bezochten we toeristische attracties.

Mijn vader is ambtenaar op de afdeling Toerisme van het Banyumas district. Hij behandelt veel toeristische evenementen. Grebeg Sura Baturraden is één van die evenementen. Het is de viering van het Islamitisch nieuwjaar. Duizenden mensen komen er voor naar Baturraden. Charline en ik hebben daar voor duizenden mensen uit Banyumas en omliggende districten een dans uit Banyumas opgevoerd met de naam Lengger Banyumas.

Charline ging met mij naar mijn school in Purwokerto. We gingen naar school per Becak. Een Becak is een traditioneel vervoermiddel, zoals een Riksja. We hebben veel dingen samen gedaan, We hebben de Lengger Banyumas dans geleerd en de Saman dans van Sumatra, deelgenomen aan de graffiti kampioenschappen, traditionele poppen (wajangs) gemaakt, en een film gemaakt met de naam ‘Aardappel Spook’. Soms nodigde ik mijn vriendinnen uit om samen thuis te koken. We leerden haar hoe je pisang goreng en pukis maakt. Charline leerde ons hoe je spaghetti en wafels maakt. Charline sprak van huis uit Frans. Ze hielp de leraren Frans van de eerste en tweede klas van mijn school.

In april 2013 hebben Charline en mijn vriendinnen een fantastische Saman dans opgevoerd om het jubileum van SMAN 2 Purwokerto te vieren. Deze uitvoering kreeg veel enthousiast applaus van duizenden mensen omdat de Saman dans voor het eerst werd uitgevoerd door een buitenlandse. Dit was een heel bijzonder moment, niet alleen voor mijn school, maar ook voor Charline, omdat haar familie (Jacqueline Castela, Albane Praud en Helene Praud) haar kwamen bezoeken en zeer verrast waren dat Charline de Saman dans kon doen. Ze waren zeer trots op Charline.

Jacqueline Castela, Albane en Helene hebben een week bij ons gewoond. We hebben ze veel plekken rond Banyumas en Yogjakarta laten zien. We hebben hun Indonesisch eten gegeven en ze vonden het erg lekker. Charline en haar familie zagen er erg gelukkig uit. Aan het eind van hun bezoek gaven ze mij de meest ongelofelijke verrassing van mijn leven. I kreeg een gratis reis naar Frankrijk. Voor het eerst ging ik erg ver en erg lang weg. Voor het eerst zat ik in een vliegtuig. Gedurende mijn 25 dagen durende reis heft Jacqueline mij veel plaatsen laten zijn, zoals Parijs, Saint Gilles, Challans, Toulouse, Nantes, Nice, Italië en de Alpen. Ik zag de Puy du Fou in Carcassonne. Dat is een leuk attractiepark. Ik heb duizenden foto’s gemaakt en geüpload naar Facebook, omdat ik mijn fantastische ervaring met mijn vrienden en mijn familie wilde delen. Jacqueline leerde me tafeletiquette, Charline leerde me paardrijden en ik leerde me meer vrouwelijk te kleden, zoals de meeste Franse vrouwen, en nog veel meer.

Tijdens mijn reis kreeg ik de gelegenheid om de Gambyong Pareanom dans op te voeren in Challans en Nice. Het is een Javaanse dans. In Indonesië wordt deze dans opgevoerd voor speciale gasten. I had een speciaal kostuum en een sanggul meegenomen. Een sanggul is een hoofddeksel. Het is erg moeilijk om de sanggul op mijn hoofd te zetten. Wanneer ik de Javaanse dans in Indonesië opvoer, helpt er altijd iemand met het op mijn hoofd zetten van de sanggul, maar in Frankrijk is dat niet mogelijk. Uiteindelijk heb ik de sanggul op mijn hoofd gekregen. Het was niet perfect, maar ik vond het niet slecht. Charline en Albane hebben me geholpen met aankleden en make up. Het voelde als een droom om de Gambyong Pareanom in Frankrijk op te kunnen voeren. Ze waren erg trots dat de Javaanse dans life bij hen werd opgevoerd. Aan het eind van mijn uitvoering was er een muziekband die een bekend Frans lied “De Javaanse” speelde, speciaal voor mij. Het was geweldig. Volgens mij ging het lied over iemand die verliefd werd op een Javaanse danseres. Het was een erg mooi lied.

Op 19 juli 2013 kwam mijn reis tot een einde. Het was erg verdrietig om afscheid te nemen van Jacqueline, Albane, Charline en Helene. Ze waren net als familie geworden. Ik hoop dat ze komend jaar naar Purwokerto kunnen komen. Ik denk dat dit het beste jaar van mijn leven was. Merci beaucoup, dank u wel en terima kasih aan iedereen die van me houdt.

Groetjes,

Dessy Pintoko Nirmolo

Dichtbij en toch ver weg!

Geschreven door Remco Lange op 6 september 2013. Gepost in Weekendverhalen.

“Dichtbij en toch ver weg” is een kreet die mij bij bleef toen ik op een dag – na een zeer onrustige nacht – wakker werd. Een nacht waarin ik druk in de weer ben geweest met mensen die volgens mij dichtbij mij staan, maar in werkelijkheid ver weg zijn. En dat niet alleen in kilometers, maar ook door je positie en de onderlinge verhoudingen. Ver weg, soms omdat het verstandig is afstand te houden en soms omdat anderen het niet begrijpen wanneer je te dicht bij komt.

Ik heb het dan niet alleen over mensen hier in Nederland, maar ook over die in Indonesië. Men heeft soms moeite als een ander echt voor hen gaat of zelfs genegenheid toont. Zij zien die betrokkenheid soms zelfs als een bedreiging van hun eigen positie. Als het ze op een zeker moment zelf goed uit komt, dan is dichtbij echter weer zeer welkom. Dit klinkt allemaal misschien verwarrend, maar zo voelt het ook. Je weet daardoor niet altijd wat men wilt en of de aangeboden ondersteuning en persoonlijke aandacht nodig en/of gewenst is.

Met andere woorden, het blijft moeilijk mensen te doorgronden. De kreet “Dichtbij en toch ver weg” blijft voor mij van kracht, hoe graag ik het zelf ook anders zou willen zien. Dit neemt echter niet weg dat ik vind dat je, wanneer er door iemand een beroep op je wordt gedaan, je er voor hem of haar moet zijn. Ook kilometers kunnen ons daarbij niet scheiden. Als we er voor iemand willen zijn, zijn we daar in gedachte dan niet al?

Dat geldt zeker bij de mensen uit de desa’s Tileng, Imogiri en Baturraden, die we met Stichting Tileng willen ondersteunen.

Als u Stichting Tileng steunt, dan steunt u rechtstreeks de bevolking van de desa’s met het realiseren van hun eigen projecten ter verbetering van hun leefsituatie. Uw bijdrage is van harte welkom. U bent dan weliswaar ver weg, maar toch ook weer zeer dichtbij.

Stichting Tileng kanshebber NRC Charity Awards

Geschreven door Remco Lange op 3 september 2013. Gepost in Weekendverhalen.

De Capelse stichting Tileng, die zich inzet voor dorpen op het Indonesisch eiland Java, maakt kans op de publieksprijs van de NRC Charity Awards voor haar campagne voor de door de stichting opgezette Buffelbank.

Buffelbank

Indonesische boeren beleggen traditioneel niet bij een bank, maar met hun vee. Het kapitaal staat achter het huis, met melk en kalveren als opbrengst. Met steun van buiten, zoals de Buffelbank, kunnen meer boeren de beschikking over koeien krijgen, om zo hun economische situatie sneller te verbeteren. De Buffelbank werkt als volgt: een boer verzorgt een koe (buffel) die door Stichting Tileng ter beschikking wordt gesteld. De koe wordt gedekt en het kalf wordt eigendom van de boer, waarna de koe door kan naar de volgende boer. Een duurzame ontwikkelingsmethode, waarbij de dorpen zich rustig kunnen ontwikkelen en waarbij niemand wordt uitgesloten. De Buffelbank beheert op dit moment ruim 200 buffels.

Publieksprijs
De NRC Charity Awards bestaat uit twee prijzen, de vakjuryprijs en de publieksprijs, voor de beste grafische weergave van een reclamecampagne. Stichting Tileng is niet door de jury genomineerd voor de vakjuryprijs, maar maakt wel kans op de publieksprijs. Stemmen kan via http://www.nrccharityawards.nl/inzendingen/stichting-tileng-3/ of door op http://www.nrccharityawards.nl/deelnemers/ te zoeken naar ‘’Tileng’’. Aan de publieksprijs is gratis advertentieruimte ter waarde van 300.000 euro verbonden.

Strijkstok
Stichting Tileng is geheel afhankelijk van donaties heeft een bestedingsgarantie van 99 procent. Dit wil zeggen dat er geen geld aan de spreekwoordelijke strijkstok blijft hangen en dat 99 procent van al het gedoneerde geld terecht komt bij de projecten waarvoor het bedoeld is. De bestuursleden krijgen op geen enkele manier een vergoeding en ook de poster voor de Buffelbank is, met dank aan Carnero Mediadesign, gratis gemaakt. Dat er geen geld aan de strijkstok blijft hangen houdt dus ook in dat Stichting Tileng nooit zal betalen voor advertentieruimte. De enige manier om te kunnen adverteren is via gratis advertentieruimte, zoals te winnen is met de publieksprijs. Daarom is uw stem hard nodig!

De NRC verloot tevens een iPad onder iedereen die een stem uitbrengt.

Geweldig initiatief in Baturraden: Een groene school

Geschreven door Remco Lange op 19 augustus 2013. Gepost in Weekendverhalen.

Het begon in 2011 met de droom van Myra Safar, die een beter soort onderwijs voor haar dochters wilde. Met beter bedoelde ze minder star, minder gericht op koele cijfers en meer op de ontwikkeling van de leerlingen.

Myra dacht daarbij aan een school waar iedereen naar toe zou kunnen, ongeacht (financiële) achtergrond of (academisch) potentieel. Een school waar ook kinderen die speciale aandacht nodig hadden welkom zouden zijn.

Op ‘haar’ school zou met name gebruik gemaakt moeten worden van de rijkdom van de Indonesische natuur. Bergen, rivieren, landerijen, bossen, de zee, dit zijn allemaal rijke bronnen van kennis en motivatie, en daarmee goede handvatten voor onderwijs.

Meer dan de helft van Indonesië is bedekt met bos, maar dat is onderhavig aan enorme ontbossingen. De kennis van het belang van ‘onze longen’, de bossen, moet derhalve ook in Indonesië worden vergroot.

Met andere woorden, de natuur kan een belangrijk onderdeel zijn van goed onderwijs en dat onderwijs kan vervolgens weer bijdragen aan een beter omgaan met de natuur.

Myra nam zich vervolgens voor zelf het verschil te gaan maken. Ze besloot een school te stichten waar het milieu, naast de gewone vakken, een belangrijk onderdeel van het lesprogramma moest worden. Het werd, naar het voorbeeld van een school in Bogor, een zogenaamde Groene School (“Sekolah Alam”).

De lessen worden in de Groene School niet alleen in het klaslokaal gegeven, maar ook buiten, in de natuur, op een markt, of andere locaties, waar kan worden geleerd door eigen waarneming en interactie. De lessen zijn gebaseerd op de creativiteit van het onderwijzend personeel, met de natuur als hulpmiddel en het lesmateriaal als gids.

Myra is er van overtuigd dat kinderen, die in en met de natuur leren, van die natuur gaan houden en er later, wanneer zij het voor het zeggen hebben, beter voor zullen zorgen.

Samen met Anas, haar echtgenoot, en de medewerking van de gemeenschap, is haar droom werkelijkheid geworden. Er is grond ter beschikking gesteld en er is door vele vrijwilligers hard gewerkt. Het is geen traditionele, glad betegelde en kleurig geverfde school geworden, maar hij staat wel midden in de bossen en is precies geschikt voor het soort onderwijs waar hij voor bedoeld is.

In juni 2012 is de school in Baturraden geopend met 18 leerlingen. Aan het eind van het schooljaar waren dat er al 36. Later dit jaar hopen ze het nieuwe schooljaar te starten met 60 leerlingen, 8 leerkrachten en 3 assistenten.

Wij wilden dit mooie verhaal graag met u delen. Niet alleen omdat er vertegenwoordigers van Stichting Tileng actief bij dit initiatief betrokken zijn, maar ook omdat dit weer eens aangeeft dat er in ‘onze dorpen’ door de bewoners zelf hard wordt gewerkt aan een betere toekomst. De keuze van Stichting Tileng om niet zelf aan de slag te gaan, maar om alleen – daar waar nodig – lokale initiatieven te ondersteunen, lijkt eens te meer een goede geweest.

Reis naar Indonesië (oktober 2012)

Geschreven door Remco Lange op 2 augustus 2013. Gepost in Weekendverhalen.

De reis naar Indonesië is al even geleden, maar toch plaatsen wij hier graag het bijzondere reisverslag van Jan den Boer en Pauline Heij.

Op zondag 7 oktober zijn wij vertrokken voor een rondreis over de Indonesische eilanden Java en Bali. Voor een vakantie, maar ook om op Java, in de desa Baturraden, mensen te ondersteunen die qua voorzieningen nog onder de levensstandaard leven. De Stichting Tileng is daar al jaren bezig om mensen financieel te ondersteunen in projecten, onder andere op het gebied van onderwijs. Na Tileng, bezochten we de stichting ‘Sayab Ibu’, die in Yogyakarta 2 weeshuizen heeft.

Vanuit donaties van familie, vrienden, collegae, bedrijven en een zendingscommissie hadden we een mooi bedrag om daar te besteden: bijna € 4000. Verder hadden we ondermeer een 2e hands laptop mee gekregen uit Nederland.

STICHTING TILENG

Op 15 oktober 2012 werden we in Baturraden zeer welkom geheten door Santos, de contactpersoon van Stichting Tileng. De volgende dag stonden we al vroeg naast ons bedje voor een rondrit op de brommer door de omgeving van het prachtige bergdorpje. Prachtige natuur aan de voet van de vulkaan Slamet. Na de rondrit zijn we alle scholen die door Tileng zijn gebouwd en worden ondersteund, langsgereden. Dit was een geweldige ervaring. Hele enthousiaste leraren en leraressen, enthousiaste kinderen en schooldirecteuren.

Het werd ons ook duidelijk dat hier ook nog de grotere bedragen nodig zijn om alle scholen opnieuw te bouwen. Wat de stichting heeft gebouwd ziet er picobello uit, maar er moet nog worden uitgebreid. Zo is er bijvoorbeeld een kleuterschool, waar nog geen verdieping op staat, terwijl de fundering erop is berekend en er met de bouw al rekening is gehouden met het plaatsen van een eerste verdieping. Die uitbreidingen zijn keihard nodig, want het is nu heel erg proppen in de klassen en de docenten hebben vaak geen eigen ruimte om te zitten en hun lockers te plaatsen. De door de stichting gebouwde scholen zijn zeer populair.

Maar dit zijn, zoals gezegd, andere bedragen dan het bedrag dat wij hebben ingezameld, dus werden er boodschappenlijstjes gemaakt door de docenten van de bezochte scholen, die meer in ons budget zaten. Geen probleem hoor, want ze kunnen zo veel gebruiken aan materiaal.

We hebben vijf scholen bezocht waar de groepen 1 tot en met 4 werden gehuisvest en 3 scholen waar de groepen 5 tot en met 8 werden gehuisvest.

Van het geld hebben we educatief houten speelgoed, sportspullen, zoals badmintonrackets, shuttles, pingpongbadjes, -netten en -balletjes, diverse soorten ballen, honkbalknuppels, schaakborden e.d. , een complete set slaginstrumenten voor de drumband met meerdere maten trommels, xylofoons, bekkens en majorettestokken, een nieuwe laptop en muurverf voor alle schoolgebouwen . Die hebben trouwens allemaal dezelfde kleuren, namelijk wit, groen en vooral ORANJE. Vanwege Nederland. De uit

Nederland meegekregen laptop is natuurlijk ook bij Santos achtergebleven. Santos wilde zo graag laptops om bij zijn woning een ruimte in te richten als internetcafé. Alle kinderen en andere bewoners van zijn dorpje kunnen dan bij hem gratis het internet op. Hij heeft thuis namelijk, als een van de weinigen, WIFI, betaald door Stichting Tileng. Immers nodig voor het werk. Hij moet goed kunnen communiceren met de stichting in Nederland.

Na deze lange dag en vele indrukken vielen we doodmoe in bed. De volgende ochtend waren we nog maar net uit bed toen we rond half 8 een hoop herrie hoorden….. Het bleek tromgeroffel te zijn. Er stonden kleine kinderen (groep 3) in mooie schoolkleding met trommels voor het huis van Santos. Wij gingen snel naar buiten en begrepen toen pas dat de kinderen voor ons kwamen. Directrice Ruci was er met enkele onderwijzeressen bij. We kregen een heuse aubade van de kinderen. Als dank voor de dingen die we met de donaties van familie, vrienden, collegae, bedrijven en een zendingscommissie hadden kunnen kopen voor alle scholen van de Desa. Het was ontroerend. Dit was zo mooi en onverwacht. De kinderen glunderden en sloegen er flink op los op hun trommels. Na een tweetal muziekstukjes liepen ze weer, al trommelend, terug naar school, ons ontroerd en overrompeld achterlatend.

Wij hebben het een bijzondere ervaring gevonden. Met dank aan allen, die dit mede mogelijk maakten.

Goed voorbeeld doet goed volgen …….

Geschreven door Remco Lange op 26 juli 2013. Gepost in Weekendverhalen.

Tijdens mijn werkbezoek aan de in aanbouw zijnde kleuterschool Pelita Hati en de reeds gerealiseerde projecten (de stichting controleert regelmatig of men zich houdt aan hun onderhoudsverplichting), heb ik ook een lagere school bekeken die nu door de overheid wordt gerenoveerd c.q. gedeeltelijk herbouwd. De lagere school die ik heb gezien ligt in de desa Kemutug Kidul. Het resultaat ziet er goed uit.

De centrale overheid in samenwerking met de regionale overheid wil niet achter blijven bij Stichting Tileng. De stichting heeft de afgelopen jaren veel op dit gebied gerealiseerd in Baturraden in de verschillende desa’s. Het regelmatig aanspreken van de regionale overheid door ons heeft dus geholpen. Bij elke opening van een school hebben we gezegd dat we graag zagen dat zij ook aan de slag zouden gaan met het verbeteren van de schoolgebouwen. Goed voorbeeld doet goed volgen is weer een waarheid als een koe.

Binnenkort worden we dan ook door ons management in Baturraden geïnformeerd welke projecten uit de projectportefeuille gehaald kunnen worden omdat ze door de overheid worden aangepakt. Zo krijgt de stichting meer ruimte om andere (mogelijk kleinere) projecten te realiseren.

Sinds april jl. is na de verkiezingen een nieuwe Bupati, ir. Ahmad Husen, aangetreden. Het is een ingenieur en hij houdt van aanpakken. Ik ben benieuwd hoe hij wil gaan samenwerken met de stichting om mooie projecten te realiseren. De mensen in desa’s verwachten veel van hem. Wij ook.

Ook hiermee ben ik weer aangenaam verrast over het sneeuwbaleffect van de projecten van de Stichting Tileng. Naast directe steun een belangrijke pijler van ons werk.

‘Een tijd van komen en een tijd van…’

Geschreven door Remco Lange op 12 juli 2013. Gepost in Weekendverhalen.

Het is inmiddels vier jaar geleden dat ik toetrad tot het bestuur van Stichting Tileng.

In die afgelopen vier jaar heb ik zeer veel mooie momenten mogen meemaken. Onder de hoogtepunten reken ik mijn bezoek aan de desa’s in Indonesië, de voltooiing van het (drietalige !) Tileng-handboek en de publicatie van het magazine ‘Buffelen voor Tileng’.

Daarbij zullen de vele momenten van vergaderen me zeker bijblijven. Ik heb veel geleerd van de werkzaamheden die ik voor Stichting Tileng heb gerealiseerd. Het was een voorrecht om op zo’n intensieve manier kennis te maken met en bij te dragen aan het land waar mijn grootmoeder geboren is.

Een beetje pijn doet het dan ook wel om het bestuur van Stichting Tileng te gaan verlaten. Maar het leven vraagt op gezette tijden om het maken van keuzes. Toen ik een half jaar geleden samen met mijn compagnon ons bedrijf Art of Story oprichtte, besefte ik mij dat maar al te zeer. Daarom leg ik per 12 juli 2013 mijn functie neer.

Dat ik het bestuur verlaat, wil niet zeggen dat ik Stichting Tileng verlaat. De mooie organisatie, de vele bijzondere projecten die de stichting realiseert en de vele mensen die daarbij betrokken zijn, hebben voor altijd een plekje in mijn hart. Ik zal de stichting op de voet blijven volgen en waar mogelijk steunen.

Ik wil u, als trouwe lezer en donateur en/of sponsor bij deze nog eens bedanken. Door u kan deze unieke organisatie bestaan.

Hartelijke groet en wie weet tot ziens,

Eveline

Noot: Eveline namens het bestuur bedankt voor je inzet en veel succes met jullie bedrijf Art of Story

Langs de projecten in de desa’s

Geschreven door Remco Lange op 31 mei 2013. Gepost in Weekendverhalen.

Mensen die naar Indonesië willen kunnen net zoals ik de projecten van Stichting Tileng bezoeken. Dit is altijd mogelijk, maar zeker als u uw reis boekt bij onze sponsor van het eerste uur Stichting Bersama. Stichting Tileng heeft al een tijdje geleden door haar grafische vormgever Carnero Mediadesign (uiteraard zonder kosten) een reisbrochure voor Bersama laten ontwerpen en produceren. Deze brochure kan Bersama aan haar reizigers overhandigen bij de (offerte) en/of reisbescheiden.

Op deze wijze krijgen de reizigers van Bersama zicht op welke projecten van de stichting tijdens een (rond)reis op Java in Indonesië kunnen bezoeken.

Op deze wijze kunnen beide stichtingen samen de reizigers interesseren voor het werk van Stichting Tileng in Indonesië, onder het motto “Ga op uw Bersama-reis ook eens langs de projecten van Stichting Tileng”. Tijdens hun reis kunnen zij kennismaken met het leven in de desa’s en kijken hoe de kinderen daar naar school gaan. Daarbij kunnen projecten getoond worden zoals de (kleuter)scholen, de (nood)woningen en de koeien van het buffelproject.

Duidelijk is dat het mes aan twee kanten snijdt. De reiziger is er van verzekerd een mooie reis met Stichting Bersama te maken en men krijgt, indien men dat op prijs stelt, oog en aandacht voor het werk van de Stichting Tileng.

Misschien ontmoet ik tijdens mijn verblijf in Indonesië wel mensen uit Nederland, die projecten van de stichting bezoeken. Ik ben erg benieuwd!

Het is bijna weer zover

Geschreven door Remco Lange op 24 mei 2013. Gepost in Weekendverhalen.

Het op de hoogte houden van onze donateurs van het wel en wee van de stichting is een van onze belangrijke pijlers. Binnenkort ga ik, overigens weer op eigen kosten, naar Indonesië, voor mij al weer de dertiende keer. Naast het bezoeken van de projecten van Stichting Tileng blijft het speciaal om mijn privé pleeggezin in de desa’s Baturraden weer te zien. Dit doe ik in de laatste week van onze vakantie. In die week trouwt ook onze (pleeg)kleindochter Tika met Agung. Agung is afgestudeerd als onderwijzer en Tika hoopt in oktober als onderwijzeres af te studeren. Tika heeft deze universitaire studie kunnen volgen dankzij een studiebeurs van Stichting Tileng in het kader van het scholarshipproject.

De rest van de tijd reis ik altijd in andere delen van Indonesië. Nu een deel van de kleine Sunda-eilanden; Bali, Flores, Rinca, Komodo en Lombok. De gordel van Smaragd heeft zoveel mogelijkheden en er is veel te beleven. Ik schrijf daar vaker over.

In de laatste week van mijn bezoek aan Java zal ik ook overleg voeren met de General Manager van Stichting Tileng Indonesia en zijn collega’s, die zetelt in de desa Baturraden. Er is veel te bespreken. Zo zal de afgelopen periode 2011 tot heden worden geëvalueerd en zullen afspraken gemaakt worden voor de komende periode.

Ik zal trachten u tijdens mijn reis, als er voldoende internet is op de kleine Sunda-eilanden, op de hoogte te houden van mijn ervaringen. Mocht dat niet lukken, dan gebeurt dat zeker als ik weer terug in Nederland ben. U zult dan tijdens mijn reis verstoken blijven van de wekelijkse verhalen. Ik vraag daar uw begrip voor.

In juli a.s. pakken we natuurlijk de draad weer op met onze weekendverhalen.

Beste Facebook vriendinnen …….

Geschreven door Remco Lange op 10 mei 2013. Gepost in Weekendverhalen.

Ik wend mij nu tot mijn “vriendinnen” op Facebook. Waarom zullen jullie denken? Ik vraag jullie naar beide plaatjes te kijken. Een huisje (foto links) wat je veel ziet in de desa’s zoals Tileng, Imogiri en Baturraden. Daar krijgen jullie volgens mij geen mooie woonbeelden bij. Ook geen ideeën hoe je het in zo’n huisje gezellig kunt maken.

Ik denk dat die beelden en ideeën wel naar boven komen als je een door Stichting Tileng gebouwde woning (foto rechts) ziet. Een woning met een woonkamer, 2 slaapkamers, keuken, badkamer en een verandaatje voor de deur. Neem nu in gedachte hoe je zo’n huisje kan inrichten en hoe je er zelf zou willen wonen. Bedenk daarbij dat als je de stichting financieel ondersteunt, zo’n huisje ook echt gebouwd kan worden en een familie in jouw denkbeeldige inrichting zou kunnen gaan vertoeven. In de literatuur heb ik gelezen dat vrouwen betere denkbeelden kunnen ontwikkelen dan wij mannen. Vrouwen wikken en wegen langer, vormen denkbeelden en hebben daardoor meer oog voor nuances en uitkomsten.

Dus dames, maak het waar en help de stichting om (nog) zo’n huisje te kunnen bouwen en blijf het beeld houden hoe een familie zou kunnen wonen in zo’n door jou denkbeeldig ingericht huisje.