Tag: noodwoningen

Nieuwe woning in Imogiri

Geschreven door Remco Lange op 6 maart 2009. Gepost in Weekendverhalen.

Direct na de aardbeving in Imogiri is de Stichting Tileng begonnen met het bouwen van noodwoningen, 33 in totaal. Deze woningen waren bijzonder belangrijk voor de opvang van mensen zonder onderdak, maar ook om weer een gevoel van toekomst op te wekken. Goed voorbeeld doet goed volgen.

Inmiddels is het echter tijd om naar meer duurzame oplossingen te gaan kijken. Velen hebben (soms met overheidssteun) reeds hun oude woning gerestaureerd, of een nieuwe gebouwd, al dan niet gebruik makend van ‘onze’ noodwoningen. Velen zijn daar echter niet toe in staat. Daarom is de Stichting Tileng in 2008 begonnen met het bouwen van nieuwe permanente woningen.

U zult begrijpen dat deze woningen duurder zijn dan de noodwoningen, maar in de wetenschap dat er voor circa EUR 6.000 een woning kan worden gebouwd, is het voor onze begrippen zeer betaalbaar. Dat neemt niet weg dat elke woning voor de Stichting Tileng een aanzienlijke investering vergt. De bouw zal dan ook geschieden op basis van beschikbaarheid van middelen. Elke keer wanneer er EUR 6.000 voor een woning beschikbaar is, zal met de bouw worden aangevangen.

Wat krijgen we voor dat bedrag? Wel, inmiddels is de eerste woning opgeleverd, zodat we u kunnen laten zien wat het resultaat is.

Werkelijk iets om trots op te zijn. Wetende dat de nieuwe bewoners van dit huis de laatste jaren onder een zeildoek hebben gewoond, krijg ik er een brok van in mijn keel.

De tweede woning wordt binnenkort opgeleverd en nummer 3 en 4 staan in de startblokken.

Om de meest schrijnende gevallen onder dak te krijgen, denken wij er nog zeker 10 nodig te hebben.

Helpt u ons alstublieft deze woningen te bouwen. Met betrekkelijk bescheiden middelen kan zoveel goeds worden gedaan.

Bezoek aan Indonesië (deel 3) – Imogiri

Geschreven door Remco Lange op 28 november 2008. Gepost in Weekendverhalen.

Het is onvermijdelijk. In Imogiri staat de aardbeving centraal. Na bijna tweeënhalf jaar zie je nog steeds puinhopen en gaten. Gelukkig zie je ook dat er heel veel is en wordt gebouwd. Niet alleen door ons, maar ook door anderen, en vooral ook door de mensen zelf. Wij hadden hierbij de indruk dat onze snelle reactie en bouwactiviteiten niet alleen direct huizen en scholen op heeft geleverd, maar ook mede een aanzet is geweest tot grote activiteit in de gemeenschap. Het bezoek aan al onze projecten, maar met name aan Imogiri heeft bij mij dan ook een zekere trots opgewekt voor wat we hebben bereikt, maar met name dankbaarheid dat ik daar een steentje aan heb mogen bijdragen.

Bij een wandeling langs een aantal van de 33 door ons gebouwde noodwoningen blijkt dat wij hiermee exact hebben bereikt wat onze bedoeling was. Een aantal is door de bewoners verbeterd en opgeknapt en nog steeds in gebruik als hoofdwoning. Een aantal wordt nu gebruikt als bijgebouw bij de inmiddels herbouwde originele woning. Een aantal is uitgebouwd of aan de oorspronkelijke woning gekoppeld. Kortom, het is geen statisch geheel, maar ‘onze’ noodwoningen zijn een dynamisch onderdeel geworden van de gemeenschap. Bij alle gesprekken met bewoners blijkt hoe belangrijk deze impuls voor het herstel van Imogiri is geweest.

Inmiddels is een aanzet gemaakt voor het bouwen van volwaardige woningen voor mensen die dat nog niet is gelukt en hierop ook nog geen uitzicht hebben. De eerste woning wordt deze maand opgeleverd en is bedoeld voor een gezin dat op dit moment in een tent woont. De foto’s zullen duidelijk maken dat dit weer een belangrijke voortzetting is van ons werk in Imogiri.

Uiteraard zijn alle woningen en noodwoningen ongelofelijk belangrijk voor Imogiri. Toch is het niet te voorkomen dat onze aandacht vooral uitgaat naar de kleuterscholen. Allereerst natuurlijk de school die wij zelf hadden gebouwd en na de aardbeving herbouwd, maar ook de 4 volgende kleuterscholen in diverse stadia van bouw. En dan wordt onze aandacht uiteraard getrokken door de scholen zelf, maar nog veel meer door de kinderen. Het zien van al die lachende gezichten is alleen al de reis naar Indonesië waard. Het plezier dat de kinderen hebben wanneer je ze bezoekt is een waar feest.

Wanneer wij op een dag, op weg naar een ander project, langs ‘onze’ kleuterschool lopen en muziek horen, kunnen we het niet laten en lopen even naar binnen. Vooral onze gevoelens bij het zien van de musicerende kleuters zijn niet te beschrijven. U zult het met de foto’s moeten doen.

Imogiri

Geschreven door Remco Lange op 26 september 2008. Gepost in Weekendverhalen.

In Imogiri zijn na twee jaar nog steeds de gevolgen zichtbaar van de aardbeving in mei 2006. Ook tijdens mijn verblijf afgelopen augustus 2008 was er weer een schok van 5,2 op de schaal van Richter. Je went er niet aan; ook de mensen daar niet. Bij het minste of geringste schokje staan ze buiten. Het zal voorlopig wel zo blijven, denk ik.

Het is goed te zien dat de door de stichting gefinancierde noodwoningen in een behoefte voorzien. Het blijft natuurlijk wel een noodoplossing. Afgesproken is dat in september 2008 al kan worden gestart met de bouw van een (model) permanente woning. Op deze wijze kan er een goede nacalculatie plaatsvinden en kan er ervaring worden opgedaan voor de bouw van meerdere permanente woningen, waarvoor naar verwachting over niet al te lange tijd aan aanvraag bij de stichting zal worden ingediend.

Van de goedgekeurde plannen van de 5 kleuterscholen kan gemeld worden dat er drie gereed zijn, er één in aanbouw is en dat er in oktober 2008 één zal worden opgeleverd. Daarna zal er worden begonnen met de vijfde kleuterschool. Ook hier is goed werk verricht, niet in de laatste plaats vanwege de participatie van de ouders van de leerlingen.

Tijdens mijn verblijf in Imogiri ben ik gevraagd of ook zij, net als in Baturraden, een aanvraag kunnen indienen voor de financiering van een aantal scholarships. Uiteraard heb ik dat aangemoedigd. Ik verwacht dan ook op korte termijn een aanvraag voor de eerste leerlingen.

Het was weer bijzonder daar in Indonesië

Geschreven door Remco Lange op 29 augustus 2008. Gepost in Weekendverhalen.

Het was weer bijzonder in Indonesië. Zeker ook omdat er twee donateurs van de stichting meereisden naar de projecten.

De mensen, in elke desa, hebben hard gewerkt aan de projecten en er zijn weer bijzonderheden te melden.

Met deze bijdrage wil ik in het kort aangeven hoe de bezoeken aan de desa’s Baturraden, Imogiri en Tileng/Manggung zijn verlopen. De komende tijd kom ik daar met verhaaltjes en beelden, nog verder op terug.

Baturraden

In deze desa heb ik de lagere school in gebruik gegeven door middel van het doorknippen van een lint, het kapot gooien van een kruik met rijst en het zetten van een voetafdruk. Tevens heb ik samen met de Bupati Banyumas (te vergelijken met een commissaris van de provincie) symbolisch de koepel van de school Musola overhandigd aan de directeur. Deze koepel vormt met wat andere werkzaamheden het laatste gedeelte van de bouw. In oktober 2008 is de school dan in zijn geheel gereed. Een prachtig resultaat om trost op te zijn. Zeker als je te horen krijgt dat ze minder kosten hebben gemaakt dan begroot door efficiënter te werken en door financiële/arbeid participatie van de ouders van leerlingen.

Tijdens mijn verblijf in Indonesië heeft de stichting goedkeuring gegeven voor de bouw van een kleuterschool voor 90 leerlingen. Op korte termijn wordt met de bouw gestart, zodat daar a.s. oktober het eerste resultaat te zien is.

Imogiri

In Imogiri zijn na twee jaar nog steeds de gevolgen te zien van de aardbeving van mei 2006. Ook tijdens mijn verblijf was er weer een schok van 5,2 op de schaal van Richter. Je went er niet aan. Ook de mensen daar niet. Bij het minste trillinkje staan ze buiten. Het zal voorlopig wel zo blijven, denk ik.

Het is goed te zien dat de gebouwde noodwoningen aan een behoefte voldoen. Het blijft natuurlijk een noodoplossing. Afgesproken is dat deze maand nog wordt gestart met de bouw van een (model) permanente woning. Zo kan er een goede nacalculatie plaatsvinden en kan er ervaring worden opgedaan. Het is de bedoeling dat er op korte termijn meerdere woningen gebouwd gaan worden.

Van de goedgekeurde plannen van de 5 kleuterscholen kan gemeld worden dat er drie gereed zijn, één in aanbouw en één binnen een maand gereed is en dat daarna aan de vijfde kleuterschool wordt begonnen. Ook hier is goed werk verricht en is er geparticipeerd door de ouders.

Men heeft gevraagd ook hier het scholarship te mogen gaan invoeren naar het voorbeeld in Baturraden. Ze komen daarvoor binnenkort met een aanvraag voor de eerste leerlingen.

Tileng/Manggung

Het loopt geweldig met het “Buffelproject”. Zo goed zelfs dat de mensen in Manggung een 1ste, 2e en 6e prijs hebben gewonnen op een regionale sapi-keuring. Ik kom daar nog een keer op terug als ik de foto’s daarvan heb ontvangen.

Men heeft gevraagd, alvorens te beginnen met de andere 14 woongemeenschappen (dusun), eerst van Manggung een “model-dusun” te mogen maken, die als voorbeeld moet gaan dienen voor de andere. Naast de wijze van organiseren – en het gebruiken van de buffelbank voor sociale doeleinden – wil men een coöperatie opzetten. Dit voor de in- en verkoop van allerlei landbouwproducten. Zo kan het een en ander voor veel lagere kosten gerealiseerd worden. Ze zullen dan ook een aanvraag indienen voor een gebouwtje dat als onderdak moet gaan dienen voor de coöperatie.

Tevens hebben de mensen in Tileng/Manggung tijdens mijn verblijf het geld ontvangen voor de laatste 25 sapi’s voor deze twee dusuns.

In de komende tijd zal ik verslag doen van mijn verblijf in dat prachtige land en bij die fijne mensen. Ook zullen de meegereisde donateurs binnenkort met een weekendverhaal komen, waarin zij ingaan op hun belevenissen.

Van Noodwoning naar Woning

Geschreven door Remco Lange op 30 mei 2008. Gepost in Weekendverhalen.

Eerder schreef ik in een ander kader al iets over de aanvraag uit Imogiri voor het bouwen van permanente woningen. Deze woningen zouden gaande weg, als er voldoende financiële middelen zijn, de noodwoningen moeten gaan vervangen.

Op dit moment wordt er nog gesleuteld aan de plattegrond van deze woning. De plattegrond moet voldoen aan de manier van wonen in Indonesië. Daarbij hebben natuurlijk de toekomstige bewoners, de lokale bevolking, het laatste woord. Zij zijn immers die er in moeten gaan wonen. Op dit moment wordt ook uitgezocht waar de eerste (model)woning gebouwd kan worden. Daarbij moet duidelijk gekeken worden wie de eigenaar van de grond is. Veel grond wordt verhuurd of in bruikleen gegeven. Als de bewoner van het huis geen grondeigenaar is, zal er een soort van erfpachtovereenkomst moeten worden opgesteld.

Daarnaast zal ik tijdens mijn komende bezoek aan Imogiri met onze vertegenwoordigers moeten bezien hoe er een goed woningverdeelsysteem opgezet kan worden. Het moet natuurlijk niet een soort loterij worden, want dat brengt binnen zo’n gemeenschap alleen onrust met zich mee.

Zodra de plannen een definitieve vorm hebben aangenomen zullen wij u over dit interessante project berichten. Wij houden u op de hoogte!

Noodwoningen Imogiri

Geschreven door Remco Lange op 23 maart 2007. Gepost in Weekendverhalen.

Zoals u ongetwijfeld weet, zijn wij nu ongeveer een half jaar geleden begonnen met de financiering van de bouw van (nood)woningen in het door de aardbeving van 27 mei 2006 zwaar getroffen Imogiri.

Hoogste tijd dus voor een update.

Op dit moment zijn er al 44 woningen bij ons gereed gemeld. Op zich is dat al een getal waar we trots op mogen zijn. Naast de kille cijfers doet het ons echter ook bijzonder goed wanneer we zien hoe de reactie van de bewoners is op de woningen. Veel bewoners hebben hun nieuwe woning een persoonlijk tintje gegeven. De een door een apart kleurtje of het gebruik van iets afwijkende materialen en anderen door een eigen indeling te maken of er een tuintje bij aan te leggen. Kortom, iedereen voelt zich echt thuis in hun nieuwe verblijf. Gezien de aandacht die aan de inrichting en decoratie van de woningen wordt besteed kunnen wij ons dan ook niet aan de indruk onttrekken dat de bewoners hun nieuwe woning iets minder tijdelijk zien dan wij oorspronkelijk hadden bedoeld.

Een bijkomend positief effect van de bouw is de toename van economische activiteiten in de regio. Door gebruik te maken van lokale arbeid wordt er naast woonruimte ook inkomen gegenereerd. Zo is er een klein ‘prefab’-fabriekje opgezet, waarin de noodwoningen per drie stuks worden voorbereid. Verder is een lokale meubelmaker begonnen met het produceren van betaalbare meubels, zodat de woningen ook ingericht kunnen worden.

Buiten het feit dat wij uiteraard doorgaan met financiering van de bouw van woningen zolang dat nodig is, en zolang wij er de middelen voor hebben, zullen wij ook steun gaan geven aan die groep mensen die zelf al begonnen zijn, zelfstandig of met de hulp van de overheid, met de (her)bouw van een woning, maar die niet de middelen hebben om dit zelf te voltooien. Ons einddoel blijft om iedereen op een goede manier onder dak te brengen. Wij zijn dan ook iedereen die hieraan financieel heeft bijgedragen bijzonder dankbaar. Met name de steun die wij hebben gekregen van de Gemeente Capelle aan den IJssel kan hierbij niet voldoende worden benadrukt.

Nieuwjaarswens

Geschreven door Remco Lange op 5 januari 2007. Gepost in Weekendverhalen.

Zoals vaste bezoekers van deze site weten ben ik afgelopen juli samen met mijn vader naar het door de aardbeving getroffen gebied op Java geweest. We hebben toen samen een bezoek gebracht aan Imogiri. Een emotioneel en zwaar bezoek. Simpelweg omdat je als je midden in de puinhopen staat, je verschrikkelijk machteloos voelt. Gelukkig nam het gevoel iets te moeten doen, snel de overhand.

Na inspectie van het dorp en verschillende gesprekken met bewoners, hebben we een gesprek gehad met vertegenwoordigers in het dorp. Samen met hen is besloten dat de beste hulp die op dat moment geboden kon worden, het bouwen van noodwoningen zou zijn. Het regenseizoen kwam er aan en dan hebben mensen een goed onderkomen nodig. Het is geweldig om samen met de mensen van Imogiri een plan te bedenken en tot een modelwoning te komen. Het is mooi als je na thuiskomst in Nederland te horen krijgt dat er al geld beschikbaar is om te starten met een aantal woningen. Nog mooier wordt het als je als stichting de beschikking krijgt over een geweldige hoeveelheid geld, geschonken door de gemeente Capelle aan den IJssel. Iedereen die een nieuw onderkomen nodig heeft kan er nu een krijgen.

Maar, het wordt pas echt onbeschrijfelijk als je tijdens je vakantie in december wederom in de gelegenheid bent om Imogiri te bezoeken. Onaangekondigd in het dorp binnen te komen en dan van de ene verbazing in de andere te vallen. Natuurlijk ligt er nog overal puin, al is het al een stuk minder dan in juli. En natuurlijk leven de mensen nog in angst omdat er nog regelmatig heftige schokken zijn. Zoals afgelopen week na de aardbeving in Taiwan. Ook dan staat Imogiri weer even op zijn grondvesten te schudden. Het is dan goed om te weten, dat tussen de puinhopen, wat eens woningen waren, een aantal tijdelijke woningen te zien zijn. Fier overeind of niets hen kan gebeuren. Ze zien er vrolijk uit, de bewoners maken er een paleisje van, met alles wat ze hebben, trots zijn ze op hun nieuwe “tijdelijke” woning.

Vierendertig stuks. Dat is waar de teller nu op staat. Iets wat we zonder sponsoren niet hadden kunnen bereiken. Daarbij is de inzet van de vertegenwoordigers van Stichting Tileng, van levensbelang. Zonder deze mensen hadden we dit niet waar kunnen maken.

Ik ben blij dat ik beide keren, deze bijzondere ervaringen mee heb mogen maken. Ik voel me daardoor ook zeer bevoorrecht, maar bovenal ben ik trots op wat deze kleine Nederlandse stichting voor elkaar heeft weten te krijgen. Ik hoop daarom ook van harte dat wij samen met u en hopelijk nog veel meer nieuwe donateurs en sponsoren, nog jarenlang mooie dingen mogen doen.

Langs deze weg wens ik iedereen die ook maar enigszins betrokken is bij Stichting Tileng een goed en mooi 2007.

Bouw noodwoningen Imogiri van start

Geschreven door Remco Lange op 24 augustus 2006. Gepost in Weekendverhalen.

Tijdens het bezoek van Ton en Remco Lange aan Imogiri is daarom tezamen met de bewoners een noodwoning ontworpen, die snel en relatief goedkoop gebouwd kan worden en die zeker een aantal jaren dienst kan doen in afwachting van de definitieve herbouw. Een eerste modelwoning is direct gebouwd en in gebruik genomen.

Het is geruststellend om te weten dat de modelwoning sinds de bouw reeds een aantal naschokken onbeschadigd heeft doorstaan.

Voor de door de bewoners van Imogiri aangedragen projecten voor het herstel van de gemeenschap, inclusief de bouw van enkele tientallen noodwoningen, hebben wij inmiddels een verzoek tot financiële ondersteuning ingediend bij de Gemeente Capelle aan den IJssel.

Het doet ons enorm deugd dat wij mee kunnen delen dat we in afwachting van de reactie op onze aanvraag reeds deze week de bouw van de eerste noodwoningen in gang hebben kunnen zetten. Wij houden u uiteraard op de hoogte van de voortgang.

Extra nieuwsbrief

Geschreven door Remco Lange op 18 juli 2006. Gepost in Weekendverhalen.

Naar aanleiding van de aardbeving op zaterdagochtend 27 mei 2006, hebben wij een extra nieuwsbrief uitgebracht.

In de hoop u hiermee beter te kunnen informeren. Deze week zullen ook een aantal berichten van de mensen uit de regio aan de website toegevoegd worden.

De extra nieuwsbrief is te downloaden op www.tileng.nl.

De situatie in Indonesië

Ondanks de problemen die er logischerwijs zijn bij de communicatie met de getroffen gebieden krijgen wij nu een redelijk beeld van de situatie in de drie op dit moment door ons gesteunde dorpen. Hieronder volgt een kort overzicht:

Imogiri

De situatie in Imogiri is in één woord verschrikkelijk. De schade is enorm en, wat nog belangrijker is, er zijn ook persoonlijke slachtoffers gevallen. De noodhulp is goed op gang gekomen, er is voldoende eten en drinken. De angst is echter groot, met name natuurlijk onder de kinderen, mede als gevolg van de regelmatig terugkerende naschokken. Ook onze vertegenwoordigers in het dorp zijn zwaar getroffen. Hoewel de Indonesische overheid steun heeft toegezegd zal dus met name in Imogiri onze hulp hard nodig zijn. Herbouw en herstel van onderwijs en inkomen zal nog veel tijd, geld en inzet kosten.

Tileng

Tot onze grote opluchting valt de situatie in Tileng mee. Gezien de locatie van Tileng is dit een klein wonder. De materiële schade is beperkt, hoewel ook in Tileng de angst groot is. Onze vertegenwoordigers voor Tileng (via de Stichting YMA) zijn allen woonachtig in en om Yokyakarta en zijn er minder goed vanaf gekomen. Ons eerste aanspreekpunt Mursidi is getroffen door een muur en ligt in het ziekenhuis. Van diverse mensen van YMA zijn de huizen verloren gegaan. Desondanks is YMA al van start gegaan met het verlenen van hulp daar waar mogelijk.

Baturraden

Baturraden ligt volledig buiten het rampgebied. Het medeleven dat we van hen mogen ontvangen is echter hartverwarmend. Onze vertegenwoordiger aldaar is afgereisd naar Imogiri om te helpen en in Baturraden is een inzameling gehouden voor de herbouw. Voor ons het bewijs dat we een goed stel mensen om ons heen verzameld hebben.

We zijn van plan op korte termijn zelf naar het rampgebied te gaan, om vervolgens samen met de bewoners te kunnen bepalen wat wij voor hun kunnen betekenen. Zodra we meer weten houden we u uiteraard op de hoogte.

Bezoek aan Imogiri: Ongeloof

Vrijwel alle mensen slapen in tenten, niet alleen omdat de huizen ernstig zijn beschadigd of alsnog in kunnen storten, maar ook omdat men hier bang is voor de naschokken, die hier nog vrijwel dagelijks voorkomen. Ook deze naschokken brengen nog veel schade met zich mee.

Lopend door het dorp en pratend met de mensen, kunnen wij ons nog steeds niet voorstellen wat voor verschrikking zij mee hebben moeten maken. Morgen, 11 juli, gaan we samen met onze mensen hier, de projecten van Stichting Tileng bekijken. Aan de hand van deze bevindingen zullen wij in overleg met het team uit Imogiri en het team uit Baturraden, dat met ons is meegereisd om hun steentje bij te dragen, bekijken wat de stichting voor de bevolking kan betekenen.

Wij proberen u tijdens ons verblijf op de hoogte te houden. Helaas zal dit niet dagelijks gebeuren, internetten in Imogiri is niet mogelijk, we zijn aangewezen op internetcafes in Yogyakarta. Zodra wij in de gelegeheid zijn zullen we berichten plaatsen. Foto’s van de schade aan de projecten en de situatie in Imogiri zullen later aan deze berichten toegevoegd worden.

Imogiri: Hoop in puinhoop

Op 11 juli zijn we, zoals eerder geschreven, met onze mensen hier de projecten van Stichting Tileng in Imogiri wezen bekijken. Hoe meer we het rampgebied inliepen hoe triester het werd en hoe groter de puinhopen.

Naast wonen in tenten leven veel mensen onder een enkel dekzeil gespannen tussen een paar bamboepalen.

Het in 1998-1999 met geld van de stichting gerenoveerde huis is voor een deel ingestort. Dak, plafond en een deel van de entree zijn naar beneden gekomen. Ook zijn binnenmuren en een keermuur gescheurd. Dit huis zal voor een deel herbouwd moeten worden. Gelukkig zijn de bewoners er heelhuids van afgekomen.

Er zijn nog steeds naschokken. Afgelopen twee nachten hebben er drie plaatsgevonden.

Trost tussen de puinhopen staat de kleuterschool van de stichting overeind, als of er niets gebeurd is. Maar schijn bedriegt. Bij nader onderzoek blijkt de school niet meer in gebruik te zijn. Te gevaarlijk. De kinderen krijgen nu les in geïmproviseerde tenten naast het schooltje.

Door en door gescheurde buitenmuren, alle binnenmuren staan los en de dakspanten hebben geen verbinding meer met de buitenmuren. Dit betekent een deel afbreken en opnieuw opbouwen. Ook de waterput dient opnieuw opgemetseld te worden.

Tijdens de wandeling door het dorp, rees de vraag of de stichting iets voor de bewoners kan betekenen. In nauw overleg met de bevolking zijn we tot het volgende plan gekomen. De bewoners die alles kwijt zijn en in de meest slechte omstandigheden leven, zijn het meest geholpen bij de bouw van een noodwoning. De noodwoning zal op een plaats op de huidige fundatie gebouwd worden. Hierdoor kan men, indien men het geld voor de herbouw bij elkaar heeft, beginnen met de herbouw van de oude woning. De bouw zal om de noodwoning heen plaatsvinden. De noodwoningen hebben een totale oppervlakte van 28 m2 (wonen slapen 24 m2 en zullen gemaakt worden van gevlochten bamboematten. Deze bamboematten bieden de beste bescherming tegen de hevige regen van het komende regenseizoen. Daarnaast hebben de mensen de garantie dat een noodwoning van bamboematten 3 tot 4 jaar mee gaat. Op advies van de stichting wordt aan de woning een mandi (simpele wasgelegenheid van 4 m2) gebouwd, zodat de bewoners van de noodwoningen een goede sanitaire voorziening hebben.

Voor de herbouw van de oude woning, hopen de mensen op de toegezegde bijdrage van de Indonesische regering.

Om de wensen van de bewoners aan te horen en de uitvoeringsmogelijkheden te bezien hebben we een bijeenkomst georganiseerd met de bewoners. Al pratend hebben we een noodwoning ontworpen. Na akkoord hebben we afspraken gemaakt over de te kopen materialen voor het maken van een (model) noodwoning op kosten van de stichting. Wij zullen van de bouw een fotorapportage maken. Deze rapportage zal ook onderdeel gaan uitmaken van de aanvraag richting de gemeente Capelle aan den IJssel in de hoop dat deze kosten ten laste mogen worden gebracht van het door de gemeenteraad gereserveerde bedrag voor herbouw van stichtingsprojecten in het rampgebied.

Een andere bij de stichting bekende woning is totaal ingestort en zal in zijn geheel herbouwd moeten worden. Hiervoor heeft zich al een sponsor gemeld. Deze zal de herbouw hiervan in zijn geheel voor haar rekening nemen. Een geweldige toezegging vanuit Nederland.

Toen we langs de lagere school in Imogiri liepen werden wij helemaal stil.

Van de school met 8 leslokale is niets meer over. Compleet ingestort. Men was net begonnen de ravage op te ruimen. Op het schoolplein heeft men tenten geplaatst. De schooltijden moeten worden aangepast omdat het te heet word onder het tentzeil en lesgeven daardoor niet mogelijk is. Aan Stichting Tileng is gevraagd ook deze school te herbouwen. Wij zullen dan ook zo vrij zijn deze school een onderdeel te laten zijn van de aanvraag richting de gemeente Capelle aan den IJssel.

Tileng: Koe brengt welvaart

Vandaag zijn we naar het project Tileng gegaan en hebben daar de gemeenschappen bezocht waar de stichting projecten heeft. Gelukkig is het daar bij een aantal aardschokkend gebleven en is de schade nihil. Met de koeien, inmiddels 79, is gelukkig ook niets aan de hand. De mensen zijn daar echter zeer getraumatiseerd. Zij geloven dat de aardbeving een straf is van de godin van de zee.

Gelukkig konden de mensen tijdens een belegde bijenkomst enthousiast vertellen over de “buffelbank”. Inmiddels is er een vereniging opgericht die de administratie en het beheer van de bank uitvoert. Deze vereniging heeft een fonds ingesteld dat gevoed wordt door een deel van de opbrengst van de verkoop van een koe van een bewoner. Dit fonds heeft tot doel financieel in te springen bij leden van de vereniging als deze door onverwachte omstandigheden in financiële nood komen.

Met deze vereniging zijn vergaande afspraken gemaakt en zullen de drie verenigingen wederzijdse bezoeken worden afleggen. Met andere woorden: de desa’s Tileng, Imogiri en Baturraden gaan met elkaar in dialoog. Hierdoor kunnen ze zullen elkaar informeren over hun werkwijzen. Hierdoor ontstaat een hechte samenwerking die tot mooie vruchtbare projecten zal leiden.

Dit is weer een verslag vanuit het aardbevingsgebied rond Yogyakarta.

Wij houden u, als de techniek en de stroom toevoer ons niet in de steek laat, u verder op de hoogte.

Geen extra schade door tsunami

De tsunami van vanmorgen heeft geen (extra) schade toegebracht in Tileng.

Later meer.

Nader bericht uit Imogiri

De mensen hier vluchten weer in paniek naar buiten en waarschuwde elkaar met een bamboebel, het instrument wat ze gebruiken in geval er een noodsituatie is. Er waren tijdens ons verblijf meer naschokken geweest, maar die hebben wij niet gevoeld. Wij zijn daar waarschijnlijk minder opgesplitst dan de mensen hier. Die vroegen ons steeds of wij dat ook gevoeld hadden. Wij moesten dan steeds ontkennend antwoorden. Ze vonden het telkens vreemd dat wij er niets van gemerkt hadden. Nu konden we zeggen dat we het met hun hadden meebeleeft. Wij hopen dan ook dat het hier weer bij blijft, of dat zo is moeten we blijkbaar in dit land maar afwachten.

We hebben bewondering gekregen, wat hebben de menden hier een veerkracht. Steeds weer de angst voor een volgende naschok en toch maar aan het werk blijven om de puinhopen op te ruimen. In de hoop met de afgebikte stenen op termijn weer een nieuw onderkomen te kunnen bouwen. Dat heeft bij ons respect afgedwongen.

Dit is van hieruit ons laatste bericht, morgen vertrekken wij richting Nederland en zullen wij u weer volgens het vaste ritme informeren over de projecten van Stichting Tileng.