Wetende dat het weer een nieuw jaar is
Wetende dat het voor de één werken is
Wetende dat het voor een ander stoppen is
Wetende dat het voor de één leven is
Wetende dat het voor een ander sterven is
Wetende dat het voor de één liefde is
Wetende dat het voor een ander verdriet is
Zeker weten wat het wordt, doen we gelukkig niet.
Maar één ding weten we gelukkig zeker, dat we weer op
onze geweldige sponsors en donateurs mogen rekenen.
Ja, want Stichting Tileng zijn we met z’n allen!
(In het Nederlands en Indonesisch)
Nederlands
Het is weer die tijd van het jaar. We wensen elkaar allemaal prettige feestdagen. Vaak omdat we het de ander oprecht gunnen, maar zeker net zo vaak uit gewoonte of beleefdheid.
Na deze inleiding vraagt u zich misschien af: “In welke categorie vallen de wensen van Stichting Tileng?”. Natuurlijk is het antwoord daarop dat wij iedereen oprecht en van harte prettige feestdagen toewensen, maar het gaat verder dan dat.
Stichting Tileng wenst iedereen altijd prettige dagen, feest- of anderszins.
Dus ook als u geen Kerstmis viert, of als de jaarwisseling voor u op een andere datum valt. Het maakt ons daarbij niet uit of u in Nederland woont, in Indonesië of elders op onze wereldbol.
Voor de mensen in Nederland die ons trouw steunen, hoort daar uiteraard een welgemeend ‘dank-u-wel’ bij en voor de mensen in Indonesië hoort daar onze blijvende steun bij, waarmee meer prettige dagen mogelijk worden.
Kortom, wij wensen iedereen altijd en overal het allerbeste toe, maar de feestdagen van eind december zijn een prima gelegenheid om dat weer eens welgemeend onder woorden te brengen.
Daarom:
“Stichting Tileng wenst u een prettige Kerst en een gelukkig nieuwjaar”
Bahasa Indonesia
Saatnya sudah tiba lagi bagi kita untuk saling mengucapkan selamat. Ini sering kita ucapkan dengan sungguh, tetapi kadang-kadang juga sebagai basa basi dan sopan santun.
Setelah membaca pengantar ini Anda mungkin bertanya-tanya: “Termasuk kategori mana, ucapan selamat Yayasan Tileng ini?” Tentu saja terutama karena kita dengan tulus ingin mengucapkan selamat kepada semua orang, tapi itu tidak cukup.
Yayasan Tileng selalu menginginkan keselamatan bagi semua orang tiap hari, tiap hari besar atau hari-hari lain.
Juga bagi yang tidak merayakan Natal, atau merayakan tahun baru pada tanggal yang berbeda. Apakah Anda tinggal di Belanda, di Indonesia atau di tempat lain di dunia ini.
Kepada orang-orang yang tinggal di Belanda yang setia membantu kami, tentu kami mengucapkan dengan tulus “terima kasih” dan bagi yang tinggal di Indonesia, kami tetap akan membantu Anda, sehingga Anda tiap hari bertambah bahagia.
Pokoknya kami selalu mengucapkan selamat kepada semua orang di mana saja berada, tapi hari-hari raya di akhir Desember merupakan kesempatan yang cocok untuk dengan tulus menyampaikan ucapan itu sekali lagi.
Oleh karena itu:
“Yayasan Tileng keinginan Anda selamat Hari Natal dan Selamat Tahun Baru”
In het verhaal van 27 juni jl. deed Stichting Tileng de volgende oproep; “Heeft u een verhaal dat verband houdt met het werk van Stichting Tileng en u wilt het kwijt op onze site, laat het ons weten via info@tileng.nl”.
Ja, ik heb een verhaal over hoe ik, vanuit mijn belangstelling voor de geschiedenis van Nederlands-Indië, tot Stichting Tileng ben gekomen.
Door vragen aan mijn schoonvader (Pa Tielman) en mijn pleegvader (Nootje Mansveld), en te vertellen over Nederlands-Indië, kwam al snel de interesse bij mij boven over Indië.
Het verre paradijs, dat kon ik mij wel voorstellen, maar nooit echt over gelezen. Wel iets op school, ik weet nog wel dat de Borobudur veel indruk heeft achtergelaten in de geschiedenislessen. Ja, ik vroeg al in 1963 aan deze personen: Hoe was het daar in Indië en wat deden jullie dan, behalve dan altijd lekker Indisch eten?
Door mijn pleegvader/vriend Nootje Mansveld werd ik naar Goes gebracht, waar zijn moeder woonde en zijn zussen, en al direct voelde ik mij thuis bij deze lieve mensen. Ik ben er verschillende keren geweest en het was altijd een feestje om daar te zijn.
Natuurlijk heb ik daar leren Indisch eten. Alle gerechten werden opgediend op een bord en zoek maar een plaatsje op de bank of op een stoel en ga maar lekker makan (eten).
Makan, zeker bij de familie Tielman in Loosdrecht, want daar kom ik vandaan. De vader (broer Tielman) van mijn vriendin Inge (later mijn vrouw) had een Warong Keliling, ofwel een rijdende winkel met alle Indische ingrediënten en gerechten, en daarbij ben ik vaak mee geweest naar de Indische buurten in het Gooi.
Je gaat steeds meer lezen over Nederlands-Indië, ook omdat familie van mij in Indonesië is geweest na 1945. Het waren twee ooms van mij die moesten dienen. Bandung was het sleutelwoord om hun verhalen te horen en de Tangkoeban Prahoe, want daar stond ome Wout in uniform. Dat maakte indruk.
En de verhalen van Ome Joop, die met zijn Harley Davidson als koerier werkte in Bandung en omgeving.
Natuurlijk, je hoorde op school ook over Jan Pieterszoon Coen, die Batavia had gesticht, en over Deandels met zijn Grote Postweg. Ja, maar alleen maar over horen zeggen. Maar wat was dat dan in dat Indië, mysterieus, verhalen van de scheepsjongens van Bontekoe. Prachtige verhalen om te lezen, maar dan ben je er nog niet.
Batavia, Surabaya, Bandung, Malang, Oost-Java, bekende namen, maar het zegt eigenlijk niets als je geen interesse hebt. Dat heb ik gelukkig wel, altijd veel lezen over Indië, omdat het mij boeide.
Ik ben begonnen om het verhaal van mijn schoonvader uit te pluizen. Hij was in 1935 in het leger van het KNIL, bij de bergartillerie in Tjimahi, boven Bandung. Ik vond foto’s met hem erop en een groepsfoto. Op deze foto staat hij met zijn maat.Toen kon je zien wat het was, in zo’n leger van het KNIL.
Later heb ik zijn Japanse interneringskaart gevonden en van daaruit ben ik er achter komen dat hij in Japan bij het eiland Kyushi in Fukuoka 9B had gezeten, met veel ontberingen.
Van mijn pleegvader (Mansveld) kreeg ik niet zoveel te horen over zijn verleden daar. Wel dat hij in oktober 1945 in de Werfstraatgevangenis werd opgesloten en maar ternauwernood werd bevrijd door Jack Boer.
Maar je blijft toch zoeken. Ik wist van zijn familie dat zijn vader bij de Staatsspoorwegen werkte en dat hij, ook toen hij nog jong, was in Purwokerto woonde, tegenover het station. Ik kreeg een foto van zijn zus en daar staat de hele familie op. Mijn pleegvader staat in het midden van deze foto.
Je kan zien dat het huis van de Staatsspoorwegen is vanwege het straatnummer.
Dit huis staat nog steeds in Purwokerto tegenover het station. Ik heb het in 2013 tijdens een van mijn reizen bezocht. Dat werd opgemerkt door Tekad Santos, de vertegenwoordiger van Stichting Tileng in Indonesië. Ik had namelijk mijn verhaal op Facebook gezet. Vanaf die tijd heb ik contact met Tekad Santos van de stichting. Hij vroeg mij ook de volgende keer tijdens mijn reizen in Indonesië naar Baturraden te komen, vanwege de prachtige omgeving dicht bij Purwokerto en natuurlijk de mooie projecten van Stichting Tileng.
Door Tekad Santos ben ik gaan lezen over de Stichting Tileng en over de prachtige projecten die de stichting steunt op Java. De ambassadeur van de stichting, Wouter Muller, ontmoette ik tijdens een concert in Nijmegen van het Colourful City Koor. Een koor met Johnny Rahaket als dirigent.
Ton Lange, voorzitter van de stichting, en zijn vrouw mocht ik begroeten tijdens een Kumpulan op zondag 16 maart jl. in Leidschendam. Het was een gezellige dag met veel zang van een koor, een band en natuurlijk Wouter Muller. Je kon de Indische sfeer proeven. Tevens kon men geïnformeerd worden over het werk van de stichting en zich aanmelden als donateur. Tijdens deze Kumpulan werd ook stilgestaan bij het overlijden van Reggy Tielman, een bandlid van de Tielman Brothers. Familie van mijn vrouw Inge Tielman.
Het volgen van Ton Lange en zijn vrouw tijdens zijn reizen in Indonesië, en hun werkbezoeken (op eigen kosten, kan niet teveel gezegd en geschreven worden) aan de desa’s Tileng, Imogiri en Baturraden op Java, geeft mij een goed gevoel en daarbij krijg je een beeld wat de Stichting Tileng realiseert.
Ik zeg:
“Maak van de desa’s plannen werkelijkheid. Steun de projecten van Stichting Tileng. Wordt donateur.”
In Nederland shoppen we steeds meer online. Zeker met de komende Feestdagen. Weet u dat u met online shoppen nu ook direct GRATIS kunt doneren!
Stichting Tileng is al een geruime tijd, niet zonder succes, aangesloten bij SponsorKliks.com. Met SponsorKliks kunt u nu zelf een financiële bijdrage leveren aan de projecten van Stichting Tileng, zonder dat het u extra geld kost!
Via de categorieën in het menu van SponsorKliks.com kunt u bij diverse bekende web winkels bestellen. Een percentage van het aankoopbedrag gaat dan ook naar StichtingTileng. En nogmaals, het kost u echt niets extra!
Ook kunt u online via Dinnersite.nl bij een restaurant reserveren of online een pizza bestellen via o.a. Thuisbezorgd. Ook dan ontvangt Stichting Tileng een bedrag.
U kunt dus, naast doneren, Stichting Tileng steunen door uw online aankopen via SponsorKliks.com te doen.
Denk voortaan bij al uw online aankopen aan Stichting Tileng en doet uw aankopen via de SponsorKliks-pagina van Stichting Tileng. Voor u een kleine moeite, voor ons directe inkomsten. Stelt u zich eens voor wanneer iedereen dit zouden doen?
Zet deze link http://www.sponsorkliks.com/winkels.php?club=4021 op uw bureaublad van uw PC en u gaat direct naar onze pagina van SponsorKliks.
Geef dit door aan familie, vrienden en aan andere mensen die Stichting Tileng een warm hart toedragen en deel dit verhaal op alle social media.
Want:
Stichting Tileng steunt de desa’s en u steunt hiermee Stichting Tileng
(We hebben genoeg projecten in portefeuille die wachten op sponsoring of donatie. Zodra er voldoende middelen zijn voor een project kan er direct gestart worden.)
Tijdens een rondreis over Java met een kleine groep Nederlandse reisgenoten kwamen we op 28 september jl. ’s avonds aan in Baturraden. Een van de drie desa’s van Stichting Tileng. Bij het hotel worden we al opgewacht door Tekad Santos, de vertegenwoordiger van Stichting Tileng in Indonesië en grote animator van vele Tileng-projecten. Ons weerzien is aller hartelijkst en we nemen samen het programma door wat hij voor de volgende dag voor ons in petto heeft.
Dat blijkt heel veel te zijn. Het begint ’s morgens al vroeg met een tocht door een geweldig mooi natuurgebied en een spannende wandeling naar ‘De 7 bronnen’. Warmwaterbronnen die zwavel bevatten en die daar ontspringen. Een prachtig gezicht om te zien, maar nog mooier om te ondergaan. Daarvoor worden we eerst ingesmeerd en gemasseerd met gele zwavelmodder. Daarna afspoelen met dat warme bronwater is voor ons allen een verrukking.
Daarna wandelen we naar een prachtige plek waar een heerlijke lunch ons wacht. ’s Middags maken we een pittige wandeling door alles wat Baturraden aan rijke natuur te bieden heeft: bossen, bloemen, vergezichten, de mooiste sawah’s en rustieke kampongs met overal ontzettend vriendelijke mensen.
Terug in het hotel komen we even bij en maken we ons op voor het avondprogramma. Wat dat is houdt Santos voor ons geheim, maar het is duidelijk dat hij iets bijzonders voor ons heeft bedacht. En inderdaad: we worden naar een schoolplein gebracht dat is omgetoverd tot een grote feesttent met podium, muziek en de heerlijkste hapjes op feestelijk versierde tafels en stoelen. Er zijn zo’n 150 mensen, grotendeels uit Baturraden, maar Santos en Iko (de andere vertegenwoordiger van de stichting in Indonesië) zijn er in geslaagd om ook allerlei belangrijke autoriteiten naar deze avond te halen.
Wij worden onthaald als eregasten uit Nederland en beschouwd als vertegenwoordigers van de Stichting Tileng. Dat is eigenlijk ook zo, want de hele reisgroep draagt Tileng een warm hart toe. En ik voel me alsmaar trotser worden dat ik hier ben als ambassadeur voor de stichting.
Het feestprogramma is één grote verrassing voor ons. De leraressen van scholen die door Tileng ondersteund worden hebben prachtige dansen ingestudeerd. De scholieren zingen speciaal ingestuurde Nederlandse liedjes als ‘ Berend Botje’ en ‘Vader Jacob’. Geweldig! En 4 jonge meisjes voeren een adembenemend mooie dans uit. Baturraden op zijn best!
Het meer officiële programma omvat diverse toespraken van enkele autoriteiten, zoals de burgemeester en een lid van het Indonesisch parlement. Speciaal voor ons spreken sommigen ook een welkomstwoord in het Nederlands! Daarna bieden ze aan een groep leraren en leraressen een officiële oorkonde uit die recht geeft op een aanvulling op hun salaris. Maar liefst 39 personen komen daarvoor in aanmerking.Deze aanvulling is van wezenlijk belang omdat het normale onderwijssalaris onvoldoende is.
De onderwijsgevenden zijn dan niet meer genoodzaakt om allerlei bijbaantjes te nemen wat weer slecht is voor de kwaliteit van hun onderwijs.
Vervolgens word ik uitgenodigd om aan 15 scholieren een zgn. ‚scholarship’ (studiebeurs) te overhandigen. Zowel de salarisaanvullingen als de scholarships zijn met steun van de Stichting Tileng tot stand gekomen. En ik voel me onder de sterrenhemel van Baturraden super trots om juist hier het werk van de stichting als ambassadeur te vertegenwoordigen en uit te dragen. Dat laatste mag ik doen met een speech voor alle aanwezigen. Daarin benadruk ik vooral de eigen inzet van de lokale bevolking als motor voor de eigen ontwikkeling. En hoe belangrijk het is om in onderwijs, om in kinderen te investeren. Wie in kinderen investeert, investeert in de toekomst. En de kinderen van Baturraden zijn de toekomst van Indonesië.
Na dit officiële gedeelte wordt het feestbuffet geopend en reken maar dat alle aanwezigen daar heerlijk van hebben genoten. Terug in het hotel zijn we als reisgroep nog lang onder de indruk van deze geweldige feestavond met de lokale bevolking van Baturraden.
De volgende dag maken we een rondtocht langs de diverse projecten die Stichting Tileng hier ondersteunt. We bezoeken drie scholen en een bijzonder onderwijsproject in de natuur. En wat is het opnieuw buitengewoon inspirerend om met eigen ogen te zien hoe leraren en leraressen vol toewijding met kinderen werken aan hun toekomst. Hier gebeurt voor onze eigen ogen wat de Stichting Tileng zich ten doel stelt. Geen vage projecten, maar concrete ondersteuning van wat men daar zelf wil en zelf hard aan werkt. Op basis van duidelijke afspraken, goede verantwoording en met concrete resultaten als bewijs.
Ter afsluiting brengt Santos ons naar een stal waar drie prachtige koeien ons opwachten, het begin van de “Buffelbank” van Baturraden, mede mogelijk gemaakt door Tileng-donateurs. Hartverwarmend om te zien. Zo hartverwarmend dat mijn reisgenoten spontaan besluiten om samen een donatie te doen voor nog een koe (ongeveer 650 euro).
Terug in het hotel nemen we hartelijk afscheid van Santos en bedanken we hem voor alles wat hij en zijn medewerkers hebben gedaan om ons een doorkijk te geven in hoe Baturraden zelf aan zijn toekomst werkt met steun van Stichting Tileng.
En op weg naar ons volgende reisdoel zing ik in stilte het refrein van het lied dat ik voor het werk van Stichting Tileng schreef:
Ja, de wereld wordt een beetje mooier door de inzet van mensen als Santos en vele anderen daar en onze ondersteuning hier. Laten we dus doorgaan, ik heb zelf gezien hoe zeer dat de moeite waard is en hoe goed het werkt. Steun dat werk!
Stichting Tileng steunt de desa’s, steunt u Stichting Tileng!
In het verhaal van 27 juni jl. deed Stichting Tileng de volgende oproep; “Heeft u een verhaal dat verband houdt met het werk van Tileng en u wilt het kwijt op onze site, laat het ons weten via info@tileng.nl”.
Ja, ik heb ook zo’n verhaal.
Tsja, hoe ben ik in de ban geraakt van de Stichting Tileng? Dát ik ze in mijn hart heb gesloten is een ding wat zeker is.
Mijn eerste kennismaking met Tileng is volgens mij via Ellen Mierop verlopen. Ik kende Ellen via het Indisch Informatiepunt en later via een andere groep op MSN, waar wij alle een hele hechte band hadden. Door haar ben ik bij een Kumpulan in 2009 in Capelle aan den IJssel geweest, bij een benefietmiddag voor Stichting Tileng. Daar traden Wieteke van Dort, Wouter Muller en Wouter Pieplenbosch op. Wouter Pieplenbosch kende ik nog van het Indisch Informatiepunt via de oude MSN-groepen en ik wist dat hij hele mooie gedichten schreef. Hij las daar voor uit zijn bundel Indische emoties. Ik had die bundel daarvoor al van hem gekocht. Ik had van de MSN-groep IIP al verschillende malen een gedicht van hem opgeslagen, omdat ik die zo mooi vond, maar hij wilde niet dat ik er teveel zou overnemen i.v.m. zijn boek.
Ook stond daar Liek Mac Gillavry met een standje en later leerde ik haar zelf kennen en dat was grappig, omdat ik zonder haar te kennen al had gezien toen op die Kumpulan. Zij maakt soms kleine sieraden voor Stichting Tileng, is super creatief.
Ik maakte daar ook kennis met Ton Lange, dé man van Stichting Tileng en was diep onder de indruk van deze man. Dat hij de opzet van Tileng allemaal uit eigen zak had betaald en nu sponsoren trachtte te werven, omdat het nu om steeds meer geld ging om zijn projecten in Tileng, Imogiri en Baturraden waar te kunnen blijven maken.
Via Facebook maakte ik ook kennis met een van zijn medewerkers in Indonesië, Tekad Santos, en ik chat wel eens met hem. Hij wilde graag Nederlands leren en hij vertelde zo af en toe hoe bezorgd hij zich maakte over de koeien in de desa Tileng. Het was dan een tijd zo droog dat er niet genoeg te eten was voor de koeien. Zo betrokken dat ook hij mij raakte. Hij en ik werden ook tegelijk grootouder, dat was helemaal leuk. Hij liet foto’s van zijn familie zien.
Ik had zelf ook graag geld willen doneren aan de Stichting Tileng, maar aangezien mijn eigen budget niet toereikend is heb ik Ton beloofd altijd reclame te maken voor zijn stichting op mijn eigen pagina op FB pagina Indische en Molukse Kwesties. Dat doe ik nu een paar jaar en elk bericht maak ik een hoogtepunt van. Eerst kreeg je dan op je pagina dat bericht helemaal in de breedte te staan, dan viel het lekker op. Helaas is dat nu veranderd.
Toen ook bleek dat Tekad Santos met hulp van Ton een eigen Home Stay opzette, heb ik ook voor hem ook reclame gemaakt, want ik denk dat het best moeilijk is om aan de weg te timmeren met een nieuw gastenverblijf. Tekad had zelf op Facebook zoveel prachtige foto’s gezet dat dat zeker de aandacht trok en zijn eigen vrouw verzorgt de keuken van Santos Home Stay.
Deze week had Ton geen plaatje maar een video om op mijn pagina te delen en ik moest hem zeggen dat ik deze keer niet kon delen, aangezien ik altijd zijn plaatjes zelf opsla om op mijn pagina te zetten en met die video lukte het niet. Geen probleem hoor, binnen no time had Ton er een You Tube link aan gegeven en zodoende kon ik het alsnog delen, knap.
Ik merk altijd hoe gedreven Ton en zijn bestuursleden zijn als het om zijn de stichting gaat en dat siert hen, no nonsens, de stichting gaat voor alles.
Dan hoor je hem zeggen dat mensen denken dat hij geld in eigen zak steekt. Dan word ik erg boos, want als er mensen zijn voor wie ik mijn hand in het vuur steek, is Ton met zijn bestuur het wel. Iemand die eerst alles uit eigen zak heeft betaald is geen persoon om daarna aan de haal te gaan met geld van anderen. Dat noem ik jaloezie en nodeloze argwaan. Niets van aantrekken en gewoon doorgaan. Ik denk dat er heel wat jaloezie opgewekt wordt als men die zo gedreven is, belangrijke figuren in de Indo-wereld bereid weet om voor de stichting te willen werken, onbezoldigd, want ook naast Ton betalen bestuursleden en vrijwilligers hun eigen ticket naar Java.
Dat merkte ik toen ik Ton vroeg of ik mijn zoon bij hem zou kunnen laten werken als vrijwilliger. Maar, zei hij, dan moet hij wel zijn eigen ticket en verblijfkosten zelf betalen,.Dat ging helaas niet voor ons, want dat is te duur, maar dat geeft wel aan dat er niets aan de strijkstok blijft hangen bij deze hartverwarmende stichting.
Iedere keer zie ik ook op de foto’s de stralende gezichtjes van de kinderen in Tileng, Imogiri en Baturraden die zoveel baat hebben met hun ouders van de nieuwe huizen, de scholen en de hoognodige sanitaire voorzieningen.
Dáár wordt een mens blij van, want daar doen ze het ook voor, mensen hun basisbenodigdheden geven die wij hier in Nederland als vanzelfsprekend ervaren.
Als het aan mij ligt blijf ik doorgaan met reclame maken voor deze stichting zolang ik dat kan, want ik weet, ook al ben ik er zelf helaas nog niet geweest, hoe belangrijk hun werk is voor de mensen die ze helpen. Maar als ik de mogelijkheid zou hebben om daarheen te reizen zou ik ook niet aarzelen en erheen gaan om met eigen ogen te aanschouwen, hoe mooi alles is geworden. Kennis maken met de mensen die ze zo in hun hart hebben gesloten.
Tekad in het echt ontmoeten en zeker bij hem en zijn lieve vrouw een verblijf boeken, want dat is iets wat ik heel erg graag zou willen. En hem dan als gids hebben om allerlei prachtige plekken te laten zien die hij op foto al heeft laten zien. Ik weet zeker dat dat een onvergetelijke reis zal zijn. Tot die tijd droom ik er dan maar gewoon van.
Ton en overige bestuursleden, heel erg veel geluk en succes met jullie acties om de stichting nog meer bekendheid te geven en samen met Tekad en totaalplaatje maken, mensen de stichting op Java te laten bezoeken en hen tevens een verblijf laten boeken in Tekad Home Stay.
Ik vind ook dat:
Stichting Tileng zijn we met z’n allen.
Het interview in het Bahasa Indonesia staat op de website van Berita Belanda.
Interview
Wanneer is de stichting opgericht?
De stichting is in 2000 opricht, maar was via haar oprichters reeds een drietal jaren daarvoor actief.
Waarom is het opgericht?
Stichting Tileng heeft als doelstelling het verbeteren van de leef- en woonsituatie in deze desa’s.
Waarom heet het Tileng?
De naam Tileng is de naam van de desa waar het allemaal is begonnen. Een van de oprichters was al actief in 1997 in de dusun Manggung, een van de 16 dusuns in de desa Tileng.
Hoe komt de stichting aan geld?
Ontvangt haar gelden van sponsors, particulieren en bedrijven.
Wat voor hulp wordt er aangeboden in Indonesië?
Sinds de oprichting in 2000 steunt Stichting Tileng aan aantal desa’s (dorpen) op het eiland Java in Indonesië. In eerste instantie uiteraard de desa Tileng, inmiddels uitgebreid met Imogiri en Baturraden. Dit doet zij door middel van het bouwen van huizen en scholen, het verlenen van studiebeurzen, het opzetten van een veestapel (de ‚Buffelbank’), en nog veel meer.
Heeft de stichting partners in Indonesië?
Nee, de stichting heeft geen partners in Indonesië. De stichting heeft wel een management in Indonesië, gestationeerd in de desa Baturraden. De desa Baturraden ligt op ongeveer 193 km ten westen van de stad Yogyakarta. Overeenkomstig ons “Handboek, Implementatie van beleid op lokaal niveau” is in Indonesië het volgende Management Team benoemd: Tekad Santosa – General Manager, Deskart Sotyo Jatmiko – Manager BackOffice, Suci Wahyuni en Tri Hastuti gezamenlijk – Manager Finance. Zij doen verschrikkelijk goed werk. Zij wonen allen in en om Baturraden.
De in de desa’s Tileng, Imogiri en Baturraden plaatselijke actieve functionarissen rapporteren aan het Management Team in Baturraden.
Hoe weet je dat het geld goed besteed wordt?
Stichting Tileng heeft geen strijkstok. Uiteraard heeft ook de stichting te maken met kosten die onvermijdelijk zijn (zoals bankkosten), maar dat betreft relatief bescheiden bedragen. Verder zijn er absoluut geen overheadkosten!
Stichting Tileng kan daarom de volgende bestedingsgarantie afgeven:
“Van alle donaties en sponsorgelden die Stichting Tileng ontvangt wordt meer dan 99% besteed aan projecten in Indonesië.”
Dit kan worden bereikt doordat alle betrokkenen hun activiteiten voor de stichting geheel belangeloos verrichten en doordat alle overige kosten door bestuursleden, vrijwilligers en een aantal fantastisch meewerkende bedrijven voor hun rekening worden genomen. Ook het kantoor, inclusief faciliteiten, wordt kosteloos ter beschikking gesteld.
Verder geschiedt fondsenwerving geheel in eigen beheer en niet via een kostbaar bureau. Ook mag niet onvermeld blijven dat iedereen alle reis- en verblijfkosten geheel voor eigen rekening neemt, inclusief reizen naar de projecten in Indonesië.
Met andere woorden, wie Stichting Tileng financieel steunt, kan er op rekenen dat het geld rechtstreeks wordt besteed aan projecten van, voor en door de mensen uit de desa’s Tileng, Imogiri en Baturraden.
Vertel over de geslaagde projecten of activiteiten in Indonesië?
De stichting begeleidt en financiert alleen projecten, die zijn geïnitieerd door de lokale bevolking. Dat wil zeggen dat de mensen in de desa’s zelf aangeven wat zij nodig hebben en met steun van de stichting zouden willen realiseren. Deze lokale initiatieven waarborgen de betrokkenheid van de lokale bevolking en vergroten daarmee de effectiviteit van de projecten.
In Tileng/Manggung loopt ons geslaagde project de “Buffelbank”. Traditioneel sparen boeren in Indonesië niet bij een bank maar via vee. De ‘Buffelbank’ werkt als volgt: een boer verzorgt een sapi (koe) die door Stichting Tileng ter beschikking wordt gesteld. De koe wordt gedekt en het kalf wordt eigendom van de boer, waarna de koe door kan naar de volgende boer. Een duurzame ontwikkelingsmethode, waarbij de dorpen zich rustig kunnen ontwikkelen en waarbij niemand wordt uitgesloten, waardoor hun economische situatie zal verbeteren. Hun kapitaal staat immers achter het huis, met melk en kalveren als opbrengst. Een groot succes wat zijn navolging gaat krijgen in de andere desa’s van de stichting. In de begin periode is er een kleuterschool gebouwd.
In Imogiri hebben we ons gericht op de herstel van de schade na de aardbeving in mei 2006. We hebben daar een vijftal kleuterscholen herbouwd en zijn bezig de 35 door ons gebouwde bamboe noodwoningen te vervangen door stenen permanente woningen.
In Baturraden zijn een drietal lagere scholen gebouwd en twee kleuterscholen. Succesprojecten die regelmatig worden bezocht door andere schooldirecties om te zien hoe met de samenwerking met Stichting Tileng daar is opgepakt.
In alle drie de desa’s vullen we salarissen aan van het personeel van de door de stichting (her)gebouwde scholen, voor zover dat niet volledig wordt betaald door de Indonesische overheid. Het gaat om leerkrachten en conciërge(s).
Ook is er een doorlopend project. Dit project behelst de vergoeding voor de jaarlijkse schoolkosten van goed presterende leerlingen. De thuissituatie van deze leerlingen is zodanig dat die kosten niet door hun ouders kunnen worden bekostigd.
Deze kosten worden grotendeels gedragen door een aantal van onze donateurs.
U kunt u altijd voor dit project aanmelden voor sponsoring via vdjagt@tileng.nl. De kosten van een studiebeurs zijn, afhankelijk van het soort onderwijs, tussen de EUR 175 en EUR 500 per leerling per jaar. Voor een universitaire studie zijn de kosten van een studiebeurs tussen de EUR 2.000 en EUR 2.500. Ons management in Indonesië zorgt er voor dat het geld ook daadwerkelijk aan die projecten wordt uitgegeven.
Hiernaast zijn er nog wat kleinere projecten zoals het bouwen van een bad- en wasgelegenheid, medische hulp, e.d.
Inmiddels bestaat Stichting Tileng meer dan 14 jaar en zijn er tientallen projecten gerealiseerd en is iets minder dan een 450.000 euro effectief besteed in Indonesië. Een resultaat om, als kleine organisatie, uitsluitend steunend op vrijwilligers, ongelofelijk trots op te zijn.
Wat denk je wat de stichting heeft bereikt over 5 jaar?
Stichting Tileng streeft er naar zo groot mogelijk te worden. Deze groei zal worden bepaald door de (mogelijkheden van) fundraising, met daarbij een tweetal randvoorwaarden:
De stichting is transparant. Alle relevante informatie over beleid, financiën en aanpak kan gevonden worden op www.tileng.nl of opvragen via info@tileng.nl .
Laatste vraag: Wat drijft je om dit allemaal te doen? Religie, sociale motivatie? Wat trekt uw vereniging en donateurs naar Indonesië?
Voor mij is het een sociale gedrevenheid. Geen enkel kerkelijke of politieke binding. Ik heb geen Indonesische roots. Maar Indonesië is wel mijn „moederland” geworden. Ik ben gaan houden van de mensen daar. Donateurs zijn van alle pluimage. Met andere worden vele steunen ons werk.
Ingrediënten:
Bereiding:
Opdienen:
Doe in een kommetje wat rijst-vermicelli. Doe daar overheen wat taugé, gefruite uitjes, een half gekookt ei en selderij. Gooi hierover de hete soep met kip. Smakelijk eten!!
Deel 1 gemist? Klik hier!
Gelukkig duurde de nacht niet zo lang. Deze mensen komen om 04.00 uur weer tot leven, dan begint de vrouw alweer aan haar dagelijkse bezigheden. Na een simpel en goed ontbijt zijn wij met de familie naar het schooltje van Ribut geweest en hebben inkopen gedaan op de pasar. Een uur rijden vanaf Manggung. Daar hebben wij kleren en andere noodzakelijkheden voor Ribut en haar vader en moeder gekocht.
Na terugkomst van de pasar hebben wij thee gedronken en nog wat rondgewandeld in de dusun. Toen werd tijdens de gesprekken met de dorpelingen het idee geboren om wat meer te gaan doen voor de bewoners in de dusun Manggung.
Ik heb hen gevraagd een plan te ontwikkelen voor het bouwen/renoveren van woningen in de dusun. Ik zou dan in Nederland op pad gaan om sponsors te vinden die dat plan zouden willen financieren. Na toch wel twee vermoeiende dagen namen wij voldaan afscheid van de familie en de dorpelingen met de toezegging dat wij over twee jaar terug zouden komen.
Snel nadat wij weer in Nederland kwamen, kwam ik in het bezit van het door de bewoners opgezette plan. Het betrof de nieuwbouw van drie woningen en het renoveren van zeven woningen. Met dit plan ben ik op pad gegaan en heb een sponsor gevonden. Nu konden de bewoners met een aantal vaklui aan de slag.
In 1999 zijn mijn vrouw en ik weer naar Indonesië gegaan. Naast de rondreis op Oost-Java zijn wij natuurlijk weer in Manggung geweest. Naast de gebruikelijke activiteiten konden wij de gerenoveerde en een afgebouwde woning(en) aanschouwen. De nieuwe woning was op de plaats van het bamboehutje voor onze familie gebouwd. Zij waren daar zeer blij mee. De andere twee nieuwe woningen waren in aanbouw zodat ik daar zelf ook nog aan heb kunnen metselen. Nu zijn wij maar een dag gebleven wegens tijdgebrek. Wij zijn natuurlijk wel met de familie naar de pasar geweest in Wonosari. Ook nu beloofden wij ons te blijven in zetten voor de dusun en in 2002 terug te komen.
In Nederland blijf je je bezighouden met Manggung. Er kwamen signalen richting Nederland dat men wel met andere projecten verder wilde gaan maar dat dan op desa-niveau zou moeten gebeuren om Manggung niet meer privileges te geven boven de andere 16 dusun’s die samen de desa Tileng vormen.
Nu ik meer geld nodig had voor andere projecten, en voor een groter gebied, zeiden mijn sponsors dat ik het e.e.a. zou moeten formaliseren.
Tijdens het vertonen van mijn video-opnames van onze reis op Oost-Java werd het idee geboren een stichting op te richten. Een van de toeschouwers was bereid de stichting met mij op te zetten. Nadat ook een collega van mij bereid was een bestuursfunctie te bekleden was het snel bekeken. Op naar de notaris en de Stichting Tileng was geboren in juni 2000.
Vanaf dat moment moest het bestuur gaan werken om de stichting verder vorm te geven en operationeel te krijgen, hetgeen onder andere resulteerde in een website en een tweetalige brochure.
In plaats van 2002 zijn mijn vrouw en ik reeds in maart/april 2001 weer in Indonesië geweest. Enerzijds voor een bezoek aan onze familie aldaar en anderzijds voor een rondreis op West-Java. Daarnaast heb ik totaal een week besteed aan zaken in het belang van de Stichting Tileng. Zoals o.a. het regelen van de vertegenwoordiging aldaar en het maken van afspraken met de leider(s) van de desa Tileng en de dusun’s.
Het was weer een voortreffelijke tijd.
Volgende week deel 3.
Naar aanleiding van mijn oproep in mijn verhaal ‘De weekendverhalen’ met de subtitel ‘Vraag en antwoordverhaal’ van 15 augustus jl. heb ik de vraag kregen ‘Hoe is het nu zo gekomen?’. Vandaar hieronder (nogmaals) het verhaal “Van bezoek tot Stichting Tileng” in drie delen.
Het is allemaal begonnen in 1997 met het bezoek van mijn vrouw en mij aan ons pleegkind in de desa Tileng, dusun (woongemeenschap) Manggung.
Na onze rondreis door Indonesië, Sumatra, Java en Bali, hebben wij een bezoek gebracht aan ons pleegkindje Ribut Riyani, toen 5 jaar oud, en haar familie. In tegenstelling tot wat gebruikelijk is hebben wij geen bezoek van een uurtje afgelegd maar zijn wij, op verzoek van de familie, twee dagen te gast geweest. In de maandelijkse briefwisseling met de familie hadden wij toegezegd kippen en geiten mee te nemen als wij naar hen toe zouden komen.
Om deze belofte waar te maken hebben wij tijdens onze autorit van Yogyakarta naar Manggung, ruim twee uur rijden, 10 kippen en 2 geiten gekocht. Daarnaast kochten wij nog een baal rijst, suiker en thee.
Toen wij in Manggung aankwamen was de gehele dusun uitgelopen om deze orang Belanda’s (Nederlanders) te zien. Wij waren namelijk de eerste buitenlanders die de dusun bezochten. Na de kippen in het gereed staande “kippenhok” gezet te hebben en de geiten naast de bamboehut vastgezet te hebben zijn wij begonnen aan de gebruikelijke plichtplegingen onder toeziend oog van alle bewoners. Daarna hebben wij de meegebrachte cadeautjes voor Ribut, de familie en de kinderen van de dusun uitgedeeld.
Na de thee en de versnaperingen, bijeen gebracht door de familie en de bewoners, zijn wij een wandeling gaan maken in de dusun. Voor de bamboehut staat een grote betonnen watertank met een inhoud van 5000 liter. Al snel vertelde Sutimin, de vader van Ribut, dat deze tank leeg was omdat het een vrij droog seizoen was. Desgevraagd vertelde hij dat deze alleen gevuld kon worden door een te bestellen tankauto. Deze moest dan twee keer komen en dat was een hoop geld. Nadat ik gezegd had dat ik het water wel zou betalen als het water gebracht zou worden terwijl ik nog aanwezig was, zei hij dat dat dan binnen een uur te regelen was. En inderdaad, binnen een uur waren er twee tankauto’s geweest en had de familie weer water voor een aantal maanden.
De eerste dag zijn wij onder veel belangstelling van de dorpsgenoten goed doorgekomen. Bedtijd brak aan. ‘Hoe zou men dat regelen?’ vroegen wij ons af. Het bamboehutje was een grote ruimte die met gordijnen was afgezet voor de “keuken” en de “slaapkamer”. In het hutje stond een houten bed en een houten bank. Al snel volgde de slaapindeling. Mijn vrouw werd uitgenodigd in het houten bed waarin zij zou slapen met de moeder, Sri Suwarti, en Ribut. Ik moest op de bank slapen en de vader ging slapen op de kleigrond in een hoek van het hutje. Van slapen kwam natuurlijk niet veel terecht. Voor mijn vrouw was het niet gewoon om met zijn drieën in een bed te slapen en voor mij was de bank na verloop van tijd toch wel hard. Als wij niet sliepen konden wij door het dak naar de hemel kijken.
Volgende week deel 2.