Tag: Baturraden

Baturraden

Geschreven door Remco Lange op 29 juli 2011. Gepost in Weekendverhalen.

Na een reis van 35 uur (van Capelle aan den IJssel, via Amsterdam, Dubai en Jakarta naar Purwokerto) zijn we aangekomen in Baturraden bij onze vertegenwoordigers aldaar. Het was weer een geweldig onthaal.

De eerste paar dagen hebben we het rustig aangedaan bij Tekad Santos en zijn familie. Tekad Santos is de general manager van Stichting Tileng op Java.

Met hem heb ik een planning gemaakt om de lopende zaken door te nemen en een moment te kiezen om het handboek “Implementatie van beleid op lokaal niveau” door te nemen. Over het het handboek berichtte Eveline Bruijn u onlangs. Ook werd er een moment gepland om tot ondertekening van de nieuwe contracten te komen. Met deze contracten wordt officieel vastgelegd dat men gaat werken volgens de organisatiestructuur en de werkwijze zoals vastgelegd in het bovengenoemde handboek.

Ook is er aandacht besteed aan het gebruik van o.a. de “one pager”, de brochure en het registratieformulier voor ontvangen donaties hier op Java.
Dit formulier wordt door donateurs en toeristen na bezoek aan onze projecten ter plaatse ingevuld. Na invulling gaat het formulier naar ons hoofdkantoor in Nederland. Zo blijven we inzicht houden op de donaties ter plaatse en krijgen de gevers van het hoofdkantoor een bevestiging van de donatie. U ziet dat we ook in dit geval transparantie en betrouwbaarheid hoog in het vaandel hebben staan. Overigens kunnen de gevers het formulier – indien van toepassing – tevens gebruiken ten behoeve van hun aangifte inkomstenbelasting.

Ook is besproken wat wij van onze vertegenwoordigers verwachten met betrekking tot het afleggen van werkbezoeken aan de desa’s Tileng, Imogiri en Baturraden. Na elk werkbezoek, één keer per maand, zullen zij daarover moeten rapporteren. Zo wordt het bestuur in Nederland nog beter geïnformeerd over het reilen en zeilen van de projecten op Java.

Tijdens mijn aanwezigheid is er op het Stichting Tileng kantoor in Baturraden een permanente internetaansluiting geïnstalleerd. Hiermee bewerkstelligen wij een goede communicatie tussen het hoofdkantoor in Nederland en het lokale kantoor op Java. Daarbij komt nog dat onze vertegenwoordigers nu niet meer iedere keer naar een intercafé in de stad hoeven. Dat scheelt tijd en geld.

In de laatste week van mijn verblijf op Java zal ik met onze general manager een bezoek brengen aan de projectverantwoordelijke in Tileng en Imogiri. Ook daar zal het handboek “Implementatie van beleid op lokaal niveau” worden doorgenomen. Hiermee wordt herbevestigd hoe de organisatie en de werkwijze van de stichting tot uiting komt.

Ik ga er vanuit u met het bovenstaande op de hoogte te hebben gehouden, zoals ik u beloofd had voor mijn vertrek naar Indonesië. Mocht u nog vragen of opmerkingen hebben schroom niet en stel deze via info@tileng.nl. Ook tijdens mijn verblijf in Indonesië krijg u daar antwoord op. Ook het bestuur in Nederland is paraat u te informeren.

Indien de communicatie middelen in het andere deel van Java mij de mogelijkheid geven u verder te informeren, dan zal ik dat zeker doen.

Verfrissend, helder en transparant; dat is Stichting Tileng.

Traditioneel sparen van boeren in Indonesia

Geschreven door Remco Lange op 24 juni 2011. Gepost in Weekendverhalen.

Regelmatig krijg ik respons van mensen die tijdens hun rondreis in Indonesië ook projecten aandoen van de stichting. In gesprekken met hen hoor ik steeds dat zij vinden dat de ondersteuning door Tileng goed aanslaat. Vooral het buffelproject werkt erg positief.

De buffelbank is een eenvoudig voorbeeld van effectieve steun voor een traditioneel gebruik. Boeren in Indonesië sparen als vanouds niet bij een bank maar door middel van vee. Het werkt zo: een boer verzorgt een of meer buffels van iemand anders (Stichting Tileng). De buffel wordt gedekt en het kalf is het eigendom van de verzorgende boer.

Deze traditionele vorm van kapitaalvermeerdering kost veel tijd. Met steun van buiten, zoals via het buffelproject van Stichting Tileng, kunnen meer boeren meer buffels per persoon verzorgen, waardoor hun economische situatie sneller kan verbeteren. Dit is een van de projecten die geëxporteerd wordt naar de dusuns (woongemeenschappen) van de desa’s (dorpen) Tileng, Imogiri en Baturraden.

Dit project maakt deel uit van onze projectportefeuille (https://www.tileng.nl/index.php?page_id=1128). Met de in die portefeuille vermelde projecten kan worden gestart zodra er voldoende financiële middelen voorhanden zijn.

We hebben met behulp van onze sponsors, donateurs en de mensen uit de desa’s veel mooie en duurzame projecten kunnen realiseren. Inmiddels hebben we tientallen projecten afgewerkt en gaan we, dankzij uw hulp, verder met andere lagere scholen in Baturraden, huizen in Imogiri en een landbouw- en veeteeltcoöperatie in Tileng.

Baturraden: een bezoek om niet te vergeten

Geschreven door Remco Lange op 13 mei 2011. Gepost in Weekendverhalen.

Als ik mijn ogen dicht doe, zie ik de groene weelde van Sumatra, het blauwe Tobameer , orang oetangs in de jungle en een exotische bloemenpracht. Als ik mijn ogen dicht doe, zie ik de rijstvelden van Java, de as van de Merapi, de rokende Bromo en de kleuren en geuren van allerlei exotische vruchten. Ja, ik was weer in mijn moederland voor een muzikale groepsreis van 25 dagen. Ondergedompeld in de geuren van kretek en doerian, in de kleuren van bougainville en flamboyant en in de klanken van anklung, gamelan en krontjongmuziek. Wat een feest om mee te maken. Wat een feest om op te treden met lokale muzikanten. Wat een feest om het wel en wee van dit land te ondergaan.

Weer terug in Enschede dwalen mijn gedachten naar een onvergetelijke gebeurtenis tijdens onze reis: ons bezoek aan Baturraden. Ik ben al enige jaren ambassadeur van Stichting Tileng, maar dit zou de eerste keer worden dat ik een van de desa’s zou bezoeken die de stichting ondersteunt. In Baturraden zijn dat vooral onderwijsprojecten. Daarin vervult de lokale contactpersoon van Stichting Tileng, Tekad Santos, een zeer belangrijke rol. Hij ontvangt onze groep van 10 personen in zijn woning, waar ons een heerlijk welkomstdrankje wacht en daarna een heerlijke maaltijd. Ondertussen vertelt hij honderduit in vloeiend Nederlands over de onderwijsprojecten op de scholen en de steun vanuit Stichting Tileng. Deze innemende persoon wint direct onze harten. Santos is zeer verguld met ons bezoek en heeft volgens mij de hele desa rondgebazuind dat er een hele “Tileng-delegatie” uit Nederland een speciaal bezoek aan Baturraden komt brengen. Met mij in de hoofdrol. Mijn voorgevoel komt ’s avonds uit. Hij verwacht ons op het schoolplein van een van de scholen voor een gezellige feestmaaltijd waar, zegt hij, ook nog wat andere gasten bijkomen. Onze bus brengt ons daarheen, maar ik word van te voren door hem met de motor opgehaald, maar ik weet niet waarom.

We rijden niet eerst naar die school, maar naar zijn huis. In een kamer vraagt hij mij om mijn kleren uit te trekken. Dan blijkt dat er een speciaal traditioneel feestkostuum voor mij is gemaakt! Broek, jasje, riem, rubberen slippers en hoofddoek. In dit eretenue word ik naar het schoolplein gebracht en door allerlei voor mij onbekende desabewoners als eregast onthaald. Onder hen diverse leerkrachten van de scholen, maar ook de burgemeester.

Uit de naburige desa Purwokerto is een heuse krontjongmuziekgroep gekomen om het feest op te luisteren. Die spelen zo mooi dat ik het niet kan laten om mijn gitaar te pakken en mee te spelen. Ondertussen komen er steeds meer mensen het schoolplein op. Velen willen mij spreken, maar mijn Bahasa schiet tekort en hun kennis van het Twents is ronduit slecht. In elk geval wordt mij duidelijk dat allerlei belangrijke personen uit deze desa vanavond speciaal gekomen zijn om de “Tileng-delegatie” met mij als ambassadeur te ontmoeten. Op een gegeven moment vraagt Santos aan mij en de krontjonggroep om te stoppen met spelen. Hij vraagt de aanwezigen (zo’n 80 personen) om stilte. Ik moet naar voren komen en de burgemeester houdt een toespraak. Die spreekt nog beroerder Twents dan alle anderen, maar ik begrijp dat hij het een bijzondere eer vindt dat wij zijn desa bezoeken en dankt ons voor alle steun die Stichting Tileng hier biedt. We worden er stil van. Maar dan moet ik naar voren komen. Er blijkt nog iets te ontbreken aan mijn eretenue. Onder luid applaus krijg ik van de burgemeester een zeer fraaie schede met een prachtige kris erin onder mijn riem gestoken. Het is alsof ik tot ereburger benoemd wordt. Ontroerd zoek ik naar dankwoorden. Namens Stichting Tileng zeg ik dat wij het zo belangrijk vinden dat de lokale bevolking zelf aan zijn eigen toekomst werkt. De toekomst van Indonesië ligt vooral in de handen van zijn jeugd. Kinderen hebben de toekomst. Het is daarom zo belangrijk dat Baturraden investeert in opvoeding en onderwijs van de kinderen op school. Vanuit Stichting Tileng willen we daaraan meehelpen, maar alleen als er in deze desa mensen zijn die daar zelf in geloven en verantwoordelijkheid voor dragen. “Your words really touched our hearts”, zegt een van de schoolhoofden mij na afloop.

Dan wordt het tijd voor het feestmenu. Een overheerlijke nasi kuning-rijsttafel met alles erop en eraan valt onze groep en alle aanwezigen ten deel. De krontjongmuzikanten slaan ook weer toe. Zo hard dat de gitarist een snaar breekt. Gelukkig brengt mijn gitaar uitkomst, ongelukkig dat ik niet meer mee kan spelen. Maar dat duurt niet lang, ik krijg het verzoek om voor iedereen te zingen. Met begeleiding van deze heerlijke muzikanten is het niet moeilijk om dan op dit schoolplein in Baturraden de sterren van de hemel te zingen. Wat een avond.

De volgende dag bezoeken we in sneltreinvaart verschillende scholen. Ook daar weer een onthaal van jewelste. Compleet met drumband en anklungorkest worden we binnengehaald, op de foto gezet, bezoeken we schoolklassen, worden we rondgeleid door vriendelijke en hulpvaardige leerkrachten, moeten we proeven van allerlei gemaakte gerechten. Maar het allermooiste is toch de aanblik van al die kinderen, serieus aan het studeren, die verlegen naar ons kijken of juichend en lachend naar ons zwaaien. Ik zie al die kinderen en denk. Nee, ik voel, dít is de jeugd van Indonesië, dit is de toekomst van dit land, dit is waar het om gaat. Dit is waar we het voor doen. Dit is waar Stichting Tileng voor staat. Voor hulp aan mensen die zichzelf verder helpen. En onze hulp daarbij heel goed kunnen gebruiken.

De mensen in Baturraden vonden het een eer dat wij hen bezochten. Ik vond het een eer om daar te zien hoe goed er gewerkt wordt aan betere kansen voor kinderen. En hoe goed de hulp van Stichting Tileng daar terecht komt. Ik ben er nog meer in gaan geloven dan ik al deed… Baturraden: een bezoek om niet te vergeten.

Wouter Muller (met dank aan Ellen Mierop die samen met Tekad Santos ons bezoek heeft voorbereid)

Schilderijen te koop

Geschreven door Remco Lange op 22 april 2011. Gepost in Weekendverhalen.

Het is van de leerlingen een van de manieren om hun dank over te brengen voor wat de stichting met behulp van sponsors en donateurs in Nederland mogelijk hebben gemaakt.

Uly Amalia Sari, een leerlinge van de 5e klas van ‘Pamijen 2’ zei onder andere: “Onze school is veranderd. We hebben weer een veilig gevoel en de vloer van onze klas is niet meer vies. We voelen ons zo gelukkig. En vol enthousiasme kunnen we aan onze studie werken.”

Ik vind het van belang nog eens te herhalen, dat deze lagere school en andere scholen niet herbouwd hadden kunnen worden zonder de steun van sponsors en donateurs en met de geweldige inzet en participatie van de mensen uit Baturraden zelf. Immers, die inzet en participatie is van groot belang om de projecten de projecten te laten zijn van de bewoners zelf.

De stichting verkoopt de schilderijen aan de hoogste bieder met een ondergrens van € 50,- per stuk. Maak uw bod bekend via info@tileng.nl en wij nemen contact met u op.

Stel de kinderen van de lagere school niet teleur. Doen!

Van bezoek tot Stichting Tileng (deel 3)

Geschreven door Remco Lange op 8 april 2011. Gepost in Weekendverhalen.

In de afgelopen twee delen hebt u het verhaal kunnen lezen hoe het allemaal is begonnen met Stichting Tileng. Nu terug naar het heden. Inmiddels is de stichting al meer dan tien jaar actief en dat is niet ongemerkt gebleven. Niet in Nederland maar vooral niet in Indonesië.

Tijdens de in de vorige delen beschreven reizen en ontmoetingen heb ik twee geweldige mensen ontmoet: Puri Purwanto en Tekad Santos. Puri woont in Imogiri en Tekad in Baturraden. Zij vonden dat de stichting ook het goede werk zou kunnen doen in hun desa’s, Imogiri en Baturraden. Sinds de oprichting van Stichting Tileng hebben zij de stichting regelmatig om financiële steun voor projecten gevraagd. In eerste instantie konden wij die niet honoreren omdat die projecten toen buiten het statutaire werkgebied (desa Tileng) van de stichting waren gelegen. Om hen beiden niet al te zeer teleur te moeten stellen, kon een aantal van die verzoeken door bemiddeling van onze stichting bij een aantal instanties alsnog worden gehonoreerd.

Aangezien het bestuur deze werkwijze, mede gelet op het feit dat het merendeel van die projecten steun verdient, nogal omslachtig vond, is in 2005 besloten de statuten van de stichting aan te passen. Dat is in 2007 geëffectueerd door de notaris. Het werkgebied desa Tileng werd verruimd tot geheel Java. De stichting steunt nu drie desa’s (dorpen): Tileng, Imogiri en Baturraden op het eiland Java in Indonesië, met de desa Tileng als speerpunt.

Voor al die projecten bij elkaar hebben wij nu inmiddels meer dan drieënhalve ton euro effectief besteed in Indonesië. Een resultaat waar wij als kleine organisatie, uitsluitend steunend op vrijwilligers, ongelofelijk trots op zijn. Zeker als je bedenkt, dat er tot op heden minder dan 1% aan overheadkosten in Nederland is achtergebleven; vandaar onze bestedingsgarantie van 99%.

We gaan dan ook met volle kracht en veel moed richting ons 12½ jarig jubileum. Op dit moment is de stichting intensief bezig om de organisatie ter plekke, in samenwerking met ons management in Indonesië, te professionaliseren. Het beleid van de stichting dient tenslotte zowel voor het bestuur in Nederland als voor de vertegenwoordigers van de stichting in Indonesië in zijn geheel helder te zijn. Met dat doel wordt momenteel het zogenaamde ‘Tileng-handboek’ ontwikkeld. Zo wordt de eenduidigheid, transparantie en effectiviteit van het beleid gegarandeerd, zowel in het internationale beleid als in de implementatie van dit beleid op lokaal niveau. Daarnaast wordt ook de organisatie in Indonesië verder geformaliseerd.

U leest het goed; de stichting blijft zich professionaliseren om het werk waarvoor we staan goed te kunnen blijven uitvoeren. Kleinschaligheid en effectiviteit op lokaal niveau blijven daarbij te allen tijde gewaarborgd.

Ik besluit deze reeks in de hoop dat u het leuk en interessant vond. Mocht u geïnteresseerd zijn in meer gedetailleerde informatie over de stichting, kijk dan op de website van de stichting www.tileng.nl of mail naar lange@tileng.nl.

Nieuw meubilair voor Pamijin 2 en scholarship voor Denisa Verenina Prianto

Geschreven door Remco Lange op 18 maart 2011. Gepost in Weekendverhalen.

In 2010 schreef ik u wat ik in Baturraden heb kunnen zien aan wat er gerealiseerd is met het geld dat onze donateurs en sponsors in Nederland hebben opgebracht. De lagere scholen Pamijen 2’ en ‘Karangsalam’ zien er fantastisch uit.

Na de opening bleek dat het oude en versleten meubilair van beide scholen dringend moest worden vervangen. Daarom zijn we op zoek gegaan naar een sponsor die de kosten op zich zou willen nemen.

Verder hebben wij afgelopen januari stil gestaan bij het tragische overlijden van Bapak Ruspriyanto. Hij liet een vrouw en kind achter. Een weduwen- en wezenpensioen bestaat niet voor de gewone man of vrouw in Indonesië. Aangezien het om een bijzondere situatie gaat, zijn we de mogelijkheden nagegaan om te kunnen bijspringen.

Gelukkig hebben we voor beide situaties een sponsor gevonden. Er is dus nu geld beschikbaar voor nieuw meubilair voor de lagere school Pamijen 2 en voor een scholarship voor Denisa Verenina Prianto, zodat zij haar schoolopleiding zonder financiële problemen kan blijven volgen.

Dit goede nieuws hebben wij inmiddels aan onze vertegenwoordigers in Baturraden kunnen melden.

Voor het meubilair van de lagere school Karangsalam hebben we nog een sponsor nodig. Wie volgt?

Bezoek Baturraden november 2010

Geschreven door Remco Lange op 11 maart 2011. Gepost in Weekendverhalen.

Een paar jaar geleden kwam ik in contact met Ellen Mierop, bestuurslid van Stichting Tileng. Door haar werd ik nieuwsgierig wat deze stichting deed en door de berichten op Hyves van Ton Lange kreeg ik warme gevoelens. De wijze waarop de stichting te werk gaat door met de bevolking van de desa’s zelf te werken is geweldig! In elk geval raakte ik zo enthousiast dat ik nog meer wilde weten, het zelf wilde zien. Het toeval wilde dat vorig jaar oktober (2010) mijn neef ging trouwen in Kuala Lumpur, van daaruit zou ik doorreizen naar Indonesië. Terwijl Ellen en ik later eens in gesprek waren, vernam ik dat Ellen naar de projecten van de stichting zou gaan en hebben we de handen ineen geslagen en zijn we samen gaan reizen. Ja, inderdaad is Ellen eerst met mij mee geweest naar de bruiloft, daarna was het haar feestje, maar werd het al gauw ons feestje.

In eerste instantie werden we warm en gastvrij onthaald door Tekad Santos, de vertegenwoordiger van de stichting in Baturraden. Het werd al heel snel duidelijk hoe gedreven hij is om “zijn” mensen te begeleiden, te helpen, te motiveren en te stimuleren. Ook dat het regelrecht vanuit zijn hart komt. Wij zijn bij heel veel scholen geweest die een aanvraag hadden ingediend bij de stichting, bij scholen die al geheel of gedeeltelijk gerenoveerd waren of opnieuw gebouwd waren. De leerkrachten waren allen enthousiast dat er weer iemand van Stichting Tileng kwam kijken. Hen kwam bezoeken om een helpende hand te geven. Het is wel duidelijk dat er nog veel werk te verrichten valt om alle kinderen zo goed mogelijk en onder veiliger omstandigheden onderwijs te kunnen laten volgen. Wat ook zo mooi was om te zien was dat de mensen zelf zoveel mogelijk zelf doen om het aangenaam te maken, zoals het opnieuw beschilderen van de stoeltjes en tafeltjes. Wat een likje verf dan al niet kan doen (voorlopig). Santos heeft ons niet alleen de projecten laten zien, hij heeft ons ook de prachtige omgeving van Baturraden laten zien. Helaas heeft het niet zo mogen zijn dat wij ook Imogiri konden bezoeken. Dit, vanwege de uitbarstingen van de vulkaan Merapi. We zouden een groot en gevaarlijk risico nemen als we toch die kant uit zouden gaan dus is het in elk geval zeker dat Ellen nog een keer terug moet om ook hier een bezoek te brengen. En als ze dan toch in de buurt is…….

Het mag duidelijk zijn dat Stichting Tileng de mensen van Baturraden, Tileng en Imogiri een warm hart toedraagt, meerdere zullen volgen…..ik ben er van overtuigd.

Ervaring van reizigers

Geschreven door Remco Lange op 21 januari 2011. Gepost in Weekendverhalen.

4 Jaar geleden zijn wij met de reisorganisatie Bersama naar Indonesië geweest en zo zijn we in Baturraden terecht gekomen. We hebben toen kennis gemaakt met de activiteiten van Tileng. Met Santos, de plaatselijke gids, hebben wij destijds een school bezocht. De ontmoeting met de medewerkers en de kinderen was hartverwarmend, maar het was wel duidelijk dat er nog heel wat moest gebeuren.

Wij waren erg enthousiast over Baturraden (we hebben daar een prachtige wandeling gemaakt) en dat was voor ons aanleiding om tijdens onze vakantie in 2010 naar Indonesië weer naar Baturraden te gaan. Santos heeft ons meegenomen naar dezelfde school en wij waren zeer onder de indruk. Eigenlijk was de school niet meer te herkennen. Dat waar ze 4 jaar geleden mee bezig waren, was af; er waren bijv. nieuwe lokalen bijgekomen. Wat niet veranderd was, was de ontvangst van de medewerkers en de kinderen. Ze waren zo enthousiast. Geweldig!

Santos bracht ons nog naar diverse andere projecten en overal was de ontvangst hartverwarmend. De medewerkers en kinderen stonden opgesteld voor de school en zongen ons toe. Wij voelden ons bijzonder welkom. We hebben overal gekeken waar ze nu bezig waren en er wordt volop gewerkt.

We hebben zelf kunnen constateren dat Stichting Tileng daar heel goed werk doet!

In memoriam Bapak Ruspriyanto

Geschreven door Remco Lange op 14 januari 2011. Gepost in Weekendverhalen.

Van de week ontvingen wij het verschrikkelijke nieuws uit Baturraden dat Bapak Ruspriyanto, 30 jaar (hier op zijn trouwfoto), is overleden. Hij laat een vrouw en een dochtertje van 4 jaar achter. Hij is op 27 december jl. tijdens het verzorgen van zijn bescheiden vee in het veld dodelijk getroffen door de bliksem. Hij stierf ter plekke.

Bapak Ruspriyanto was een van de harde en goede werkers in Baturraden, die altijd klaar stond om werk op te pakken voor het realiseren van projecten van Stichting Tileng.

Wij betuigen ons medeleven met zijn vrouw, kind en familie alsook met de vereniging PMBP Baturraden met het verlies van een gewaardeerd lid.

Het is overduidelijk dat de mensen in Indonesië niets bespaard blijft. Aardbevingen, uitbarsting van een vulkaan en nu blijkt ook de bliksem je nog fataal te kunnen worden.

Komende bestuursvergadering zal het bestuur van de stichting bezien op welke wijze we de achtergebleven vrouw en kind kunnen ondersteunen. Een weduwen- en wezenpensioen bestaat niet voor de gewone man of vrouw in Indonesië. Stichting Tileng kan bijvoorbeeld wel een scholarship verzorgen, zodat zijn dochtertje, Denisa Verenina Prianto, op een goede wijze naar school kan blijven gaan nu haar vader is weggevallen en er geen inkomen meer is.

Javaanse voor één nacht

Geschreven door Remco Lange op 31 december 2010. Gepost in Weekendverhalen.

Het jaar zit er zo goed als op. Een mooi moment om terug te blikken en af te sluiten. De voorbije weken heeft u meerdere kleine rapportages van mij kunnen lezen. Mijn reis naar de desa’s van Stichting Tileng had mij daartoe geïnspireerd. Welnu, het is tijd geworden voor een afsluitende rapportage over een ervaring die zowel feestelijk als indrukwekkend was.

Het was op een van de laatste dagen van mijn verblijf in Baturraden dat ik door Santos en Iko (de lokale vertegenwoordigers) uitgenodigd werd om een theatervoorstelling in de nabijgelegen stad (Purwokerto) bij te wonen, georganiseerd in het kader van de Dies Natalis van de plaatselijke universiteit. Hoewel ik het Javaans (de gebruikte taal) alles behalve machtig ben, vond ik het direct een leuk idee. Ik twijfelde geen moment en zegde toe. Twee dagen later zat ik op de voorste rij van het toneelstuk. In de buitenlucht én, als een echte Javaanse. En vooral dat laatste, was een hele ervaring. Mijn gehuurde outfit en de urenlange aandacht die besteed werd aan mijn haar en make-up maakten de transformatie dusdanig volmaakt dat ik even schrok toen ik mezelf in de spiegel zag. Onherkenbaar. Nog meer indruk maakte de ontvangst die ik vlak na arriveren kreeg. Ik moest en zou op de eerste rij plaatsnemen, met VIP’s naast me en allerlei lekkernijen voor me. Ik werd behandeld als een prinses. Ik genoot van het toneelstuk, dat van zoveel expressie getuigde dat mijn taalbarrière tot een minimum beperkt werd. En, ik verbaasde me over de enorme aandacht die ik kreeg. Waar ik mijn bewondering na afloop over wilde brengen aan de regisseur, acteurs en actrices, wilden zij plotseling met mij op de foto. Enigszins ongemakkelijk voelde het wel. En toch was het uiteindelijk vooral erg grensverleggend. Onherkenbaar een onbekende wereld betreden waar iedereen naar je kijkt, dat vormt je.

En toen ik voor het slapen gaan de tientallen speldjes, die mijn haarstuk op zijn plaats hielden, voorzichtig uit mijn haar haalde, voelde ik plotseling een golf van ware rijkdom. Mijn ervaringen in deze cultuur waren stuk voor stuk cadeaus gebleken. Het land dat in materiële zin ontvangt van de stichting die ik steun bleek mij in immateriële zin zoveel geven te hebben. Ik werd geprikkeld, geïnspireerd en uitgedaagd in mijn eigen zijn. Mijn wereldbeeld verbreedde en verrijkte zich.
Mijn ervaring was daar, op die avond, zo compleet, dat ik me alleen nog maar meer in wilde zetten voor Stichting Tileng. Ware rijkdom wil je delen. Deelt u volgend jaar ook in ware rijkdom? Steun Stichting Tileng!