Skip to main content

Tag: Indonesië

Ervaring van reizigers

Geschreven door Remco Lange op . Gepost in Weekendverhalen.

4 Jaar geleden zijn wij met de reisorganisatie Bersama naar Indonesië geweest en zo zijn we in Baturraden terecht gekomen. We hebben toen kennis gemaakt met de activiteiten van Tileng. Met Santos, de plaatselijke gids, hebben wij destijds een school bezocht. De ontmoeting met de medewerkers en de kinderen was hartverwarmend, maar het was wel duidelijk dat er nog heel wat moest gebeuren.

Wij waren erg enthousiast over Baturraden (we hebben daar een prachtige wandeling gemaakt) en dat was voor ons aanleiding om tijdens onze vakantie in 2010 naar Indonesië weer naar Baturraden te gaan. Santos heeft ons meegenomen naar dezelfde school en wij waren zeer onder de indruk. Eigenlijk was de school niet meer te herkennen. Dat waar ze 4 jaar geleden mee bezig waren, was af; er waren bijv. nieuwe lokalen bijgekomen. Wat niet veranderd was, was de ontvangst van de medewerkers en de kinderen. Ze waren zo enthousiast. Geweldig!

Santos bracht ons nog naar diverse andere projecten en overal was de ontvangst hartverwarmend. De medewerkers en kinderen stonden opgesteld voor de school en zongen ons toe. Wij voelden ons bijzonder welkom. We hebben overal gekeken waar ze nu bezig waren en er wordt volop gewerkt.

We hebben zelf kunnen constateren dat Stichting Tileng daar heel goed werk doet!

Beste wensen

Geschreven door Remco Lange op . Gepost in Weekendverhalen.

Zij wensen geen wie
Hoeven geen attentie
Geen winnend lot, geen geld
Niets via internet besteld

Zij willen slechts
Een handvol rijst
Of een gebouw
Voor onderwijs

Zij vragen slechts
Een kopje water
Een toekomst
Een kans op later

De beste wensen
Voor 2011
En wens eens meer
Dan voor jezelf

 

 

Javaanse voor één nacht

Geschreven door Remco Lange op . Gepost in Weekendverhalen.

Het jaar zit er zo goed als op. Een mooi moment om terug te blikken en af te sluiten. De voorbije weken heeft u meerdere kleine rapportages van mij kunnen lezen. Mijn reis naar de desa’s van Stichting Tileng had mij daartoe geïnspireerd. Welnu, het is tijd geworden voor een afsluitende rapportage over een ervaring die zowel feestelijk als indrukwekkend was.

Het was op een van de laatste dagen van mijn verblijf in Baturraden dat ik door Santos en Iko (de lokale vertegenwoordigers) uitgenodigd werd om een theatervoorstelling in de nabijgelegen stad (Purwokerto) bij te wonen, georganiseerd in het kader van de Dies Natalis van de plaatselijke universiteit. Hoewel ik het Javaans (de gebruikte taal) alles behalve machtig ben, vond ik het direct een leuk idee. Ik twijfelde geen moment en zegde toe. Twee dagen later zat ik op de voorste rij van het toneelstuk. In de buitenlucht én, als een echte Javaanse. En vooral dat laatste, was een hele ervaring. Mijn gehuurde outfit en de urenlange aandacht die besteed werd aan mijn haar en make-up maakten de transformatie dusdanig volmaakt dat ik even schrok toen ik mezelf in de spiegel zag. Onherkenbaar. Nog meer indruk maakte de ontvangst die ik vlak na arriveren kreeg. Ik moest en zou op de eerste rij plaatsnemen, met VIP’s naast me en allerlei lekkernijen voor me. Ik werd behandeld als een prinses. Ik genoot van het toneelstuk, dat van zoveel expressie getuigde dat mijn taalbarrière tot een minimum beperkt werd. En, ik verbaasde me over de enorme aandacht die ik kreeg. Waar ik mijn bewondering na afloop over wilde brengen aan de regisseur, acteurs en actrices, wilden zij plotseling met mij op de foto. Enigszins ongemakkelijk voelde het wel. En toch was het uiteindelijk vooral erg grensverleggend. Onherkenbaar een onbekende wereld betreden waar iedereen naar je kijkt, dat vormt je.

En toen ik voor het slapen gaan de tientallen speldjes, die mijn haarstuk op zijn plaats hielden, voorzichtig uit mijn haar haalde, voelde ik plotseling een golf van ware rijkdom. Mijn ervaringen in deze cultuur waren stuk voor stuk cadeaus gebleken. Het land dat in materiële zin ontvangt van de stichting die ik steun bleek mij in immateriële zin zoveel geven te hebben. Ik werd geprikkeld, geïnspireerd en uitgedaagd in mijn eigen zijn. Mijn wereldbeeld verbreedde en verrijkte zich.
Mijn ervaring was daar, op die avond, zo compleet, dat ik me alleen nog maar meer in wilde zetten voor Stichting Tileng. Ware rijkdom wil je delen. Deelt u volgend jaar ook in ware rijkdom? Steun Stichting Tileng!

Op bezoek in Baturraden

Geschreven door Remco Lange op . Gepost in Weekendverhalen.

Zoals al gemeld op deze site, ben ik in oktober afgereisd naar Indonesië met de bedoeling om de projecten van Stichting Tileng te bezoeken. Ik logeerde bij onze plaatselijke coördinator Tekad Santos, waar ik zeer hartelijk door hem en zijn gezin ben ontvangen.  En op 1 november ben ik begonnen te doen waarvoor ik naar Indonesië kwam, namelijk scholen bezoeken. Santos had er 29 op zijn lijstje staan. Beetje veel, we konden ze de komende dagen echt niet allemaal bezoeken.

We begonnen met de kleuterschool, die geen gebouw heeft. Ze zitten eigenlijk in de gang van een gebouw. Met hergebruik van materialen en met participatie van de ouders is er op zich niet eens zoveel geld nodig om een gebouw voor hen neer te zetten. Er is al een stuk grond waar het schooltje gebouwd kan worden. Nu nog ongeveer € 12.000,– zien te vinden. Ook andere scholen bezocht, die nog op de ‘wachtlijst’ staan. Kapotte daken, plafonds met gaten, klassen die, door ruimtegebrek,  bij elkaar in één lokaal zitten….wat een contrast met de scholen die, dankzij uw hulp, door Stichting Tileng zijn gebouwd. Maar ook op deze scholen zijn ze heel blij met schriftjes, balpennen, enz.  De scholen hebben één ding gemeen, overal waar je komt zie je lachende kindergezichtjes.  En ook de onderwijzers zijn blij met de spulletjes die ze krijgen.

De scholen op de wachtlijst hebben mij gevraagd of Stichting Tileng ook hen wil helpen. En natuurlijk willen wij dat heel graag, maar dat kan alleen met uw steun.  Stichting Tileng steunt de desa’s, steunt u Stichting Tileng?

Een mogelijke nieuwe loods

Geschreven door Remco Lange op . Gepost in Weekendverhalen.

Afgelopen week had ik contact met onze hoofdvertegenwoordiger van Stichting Tileng in Indonesië, Tekad Santos, uit Baturraden.

In dat contact hadden we het weer, in het verlengde van onze gesprekken in Indonesië, over de ideeën van Tekad en Iko voor het opzetten van een opleidingsschool in Baturraden. Bij de sloop van de oude gebouwen blijft materiaal over dat op dat moment niet direct gebruikt kan worden in het lopende project. Deze materialen worden nu nog bij Tekad thuis opgeslagen, hetgeen geen ideale situatie is. De woon- en leefomgeving van zijn gezin gaat er daardoor niet op vooruit.

Tekad is nu het volgende idee aan het uitwerken dat zou moeten leiden tot een aanvraag om financiële steun bij Stichting Tileng.

Wat is zijn idee?

Hij wil graag een loods bouwen, waar de materialen kunnen worden gesorteerd en opgeslagen. In die loods wil hij een werkplaats maken waar jonge mensen kunnen worden opgeleid tot handarbeiders, zoals timmerman, metselaar enz.. Het mes snijdt dan aan meerdere kanten. Jonge mensen leren een vak en kunnen later worden ingezet voor het realiseren van bouwprojecten. Mogelijk kan dat ertoe leiden dat ze voor zich zelf te beginnen, zodat ze in hun eigen levensbehoefte kunnen voorzien. Ik heb gezegd, dat ik hier toch snel een voorstel van wil zien. Dan kan het bestuur beoordelen of dit idee een kans van slagen kan hebben.

Het past natuurlijk in onze filosofie dat de lokale economische ontwikkelingen worden versterkt en dat waar mogelijk de economische bedrijvigheid wordt bevorderd. Stichting Tileng vindt het belangrijk dat projecten financieel worden ondersteund en gestimuleerd, waarbij de activiteiten van de lokale bevolking bijdragen aan een vergroting van hun eigen inkomen.

Een goed voorbeeld van een dergelijke werkwijze is de zeer geslaagde “Buffelbank” in de desa Tileng en zijn woongemeenschappen. In Baturraden zijn ook plannen om een Buffelbank te starten.

Met andere woorden we willen nog meer dan voorheen “investeren” in projecten die leiden tot grotere economische ontwikkeling van mensen. Die mensen die, zoals dat onze gewoonte is, zelf participeren in die projecten. Dit leidt tot zelfredzaamheid en tot het nemen van eigen verantwoordelijkheid van de mensen zelf.

Dichterbij: een kunstproject in woord en beeld

Geschreven door Remco Lange op . Gepost in Weekendverhalen.

29 januari jl. schreef Eveline Bruijn o.a. het volgende.

“Schrijven is observeren. Hoe meer verbinding met de essentie, des te makkelijker is het om de juiste woorden te vinden. Waarneming verschaft inspiratie.“

Klik hier voor het complete verhaal.

Eveline is op dit moment in Indonesië. Zij is daar onder meer om tekstschrijven. Het ligt in de bedoeling om alle opgeschreven teksten te bundelen een boekje, dat zal bestaan uit korte observaties en interviews, afgewisseld door beelden.Het boekje heeft als doel om met de verkoop ervan bekendheid en inkomsten te genereren ten behoeve van Stichting Tileng.

Oproep: Omdat de productie van het boekje de stichting natuurlijk geen geld mag kosten, wil ik bij deze ook een oproep doen. Heeft u een drukkerij of een uitgeverij? Of hebt u contacten bij een van de twee? Weet u iemand die het papier zou kunnen sponsoren of de inkt?  Of kunt u op een andere wijze bijdragen aan dit project? Dan horen wij graag van u! U kunt contact opnemen met Eveline Bruijn via eveline@tileng.nl

Verhuizen zal nooit mijn hobby worden

Geschreven door Remco Lange op . Gepost in Weekendverhalen.

De afgelopen periode heb ik heel veel tijd, energie en helaas ook centen gestoken in mijn verhuizing van een appartement in Capelle aan den IJssel naar een twee-onder-één-kap in Berkel en Rodenrijs. Er is mij inmiddels één ding duidelijk geworden; verhuizen zal nooit mijn hobby worden.

Eindeloos ‘gedoe’ met aannemers en leveranciers, in- en uitpakken, etc. Ik hoop er voorlopig vanaf te zijn.

Ik hoor u denken: waarom schrijft hij dit op de website van Stichting Tileng?

Wel, aangezien ik mijn schaarse vrije tijd invul als penningmeester van de stichting verhuizen de bankrekeningen met me mee.

U zult dus in verloop van tijd in onze folders en correspondentie en op website de locatie van onze bankrekeningen zien veranderen in:

Rekeningnummer 1237.98.965 t.n.v. Stichting Tileng te Berkel en Rodenrijs

(Rekeningnummer 64.45.17.824 t.n.v. Stichting Tileng te Berkel en Rodenrijs)

Uiteraard geldt nog steeds: bij voorkeur de eerstgenoemde rekening gebruiken.

Verder verandert er niets. Het postadres blijft ongewijzigd in Capelle aan den IJssel en ons bezoekadres blijft ongewijzigd in Barendrecht.

En vooral, al uw giften komen volledig ten goede van ‘onze’ dorpen in Indonesië.

Leren over anderen is leren over jezelf

Geschreven door Remco Lange op . Gepost in Weekendverhalen.

Mijn tijd in Manggung zit erop! Twee en een halve maand heb ik in Manggung mogen verblijven. In de tussentijd ben ik ook naar Imogiri en Baturraden gegaan. In al deze 3 plaatsen is Stichting Tileng actief.  Ik heb Indonesië leren kennen vanuit een perspectief dat niet snel voor de hand ligt. De gemiddelde buitenlandse bezoeker doet Indonesië aan voor de toeristische plaatsen die het land rijk is. En waarom ook niet? Het is nu eenmaal een prachtig land, maar de realiteit achter de glimlach en de gastvrije warmte van de Javanen kan echter ook anders zijn. De mensen in de dorpen werken hard op het land in een gebied waar de watervoorzieningen slecht zijn. Mensen zijn in alles afhankelijk van het weer. Regenwater wordt opgevangen in watertanks en -bakken en gebruikt om te wassen, eten te bereiden en als drinkwater voor het vee. Veel regen is goed voor het dagelijks gebruik en stelt de tijd uit dat mensen water moeten gaan inkopen. Echter teveel regen beïnvloedt de oogst negatief, waardoor de prijs per kilo van bijvoorbeeld pinda’s, maïs of cassave ver kan teruglopen. Voor mijn afstudeerproject ben ik op zoek gegaan naar dergelijke levens- en werkwijzen van dorpelingen (voor het overgrote deel boeren) tegen een achtergrond van ontwikkelingsprocessen en -mechanismen. Zo maakt de hulp van de stichting deel uit van ontwikkelingsprocessen waarbij ook de nationale en lokale machtstructuren (denk aan dorpshoofden, religieuze leiders en lokale overheidsfunctionarissen) bij betrokken zijn. Binnen al deze bestaande structuren moet de stichting haar weg vinden naar de lokale bevolking. Daarbij moet ook de lokaal specifieke cultuur van die samenlevingen zeker niet over het hoofd worden gezien. Al met al geen gemakkelijke opgave.

De stichting is over het algemeen vrij om te gaan en staan waar men wil zonder dat er teveel tegenstand is van lokale overheden. De participatie vanuit de overheid is het sterkst in Baturraden. Het verbouwen van lagere scholen, die allen onder verantwoordelijkheid van de overheid vallen, betekent automatisch ook contact met de overheid. Mede door de sterke lobby en sociale netwerken van de twee contactpersonen van de stichting zou het op korte mogelijk zijn dat de overheid van Indonesië financieel gaat bijdragen aan projecten van de stichting.

In Baturraden zijn de twee contactpersonen goed geworteld in de lokale samenleving en is men in staat om verschillende groepen in die samenleving bewust te maken van het nut van samenwerking. In Manggung komt de lokale vertegenwoordiger uit Imogiri, van buiten het dorp dus. De lokale vertegenwoordiger ondervindt hier meer moeilijkheden, doordat hij minder geworteld is in de lokale samenleving en minder in staat is om een sociale beweging op gang te brengen. De uitdaging voor de toekomst voor de stichting en zijn vertegenwoordigers is om de lokale vertegenwoordigers zo te ondersteunen dat het draagvlak voor de stichtingactiviteiten onder de lokale bevolking blijft groeien. Een goede impuls hiervoor is pas nog gegeven door middel van het bezoek van de voorzitter van Stichting Tileng aan de desa’s en de projecten in de maanden juni en juli.

Mijn ervaringen in de afgelopen periode zijn er teveel om nu op te noemen. Wat ik als antropoloog in spé vooral geleerd heb is dat leren over anderen, leren over jezelf betekent! Ik ben mezelf een paar keer tegengekomen, maar mijn Nederlands individualisme legde het al gauw af tegen de Indonesische hartelijkheid. Ik heb het voorrecht gehad om in het leven te kruipen van de mensen in de dorpen. Ik heb geprobeerd zoveel mogelijk te participeren en te observeren. Alles om maar zoveel mogelijk te weten en te begrijpen over het leven van de mensen in de dorpen. Als ze naar het land gingen, volgde ik. Was er een dorpsvergadering, dan was ik ook aanwezig.  Voetballen met kinderen, hangen met ouderen, huisbezoekjes………conclusie: ik ben haast meer te weten gekomen over mezelf dan over de mensen waarvoor ik gekomen was!

Salam hangat,

Afgelasting Benefiet 2010: helaas, maar waar

Geschreven door Remco Lange op . Gepost in Weekendverhalen.

Zoals u wellicht weet stond op 18 september onze jaarlijkse Benefiet op het programma; dit jaar vooral in het teken van ons tienjarig bestaan. Helaas hebben wij echter moeten besluiten om deze benefietdag niet door te laten gaan. Met pijn in het hart natuurlijk, maar het was de enige juiste beslissing. Het probleem zit hem voornamelijk in het vinden van sponsors die garant kunnen en willen staan voor de kosten van de Benefiet. Dit is juist zo belangrijk omdat wij niets van de donaties die de stichting ontvangt willen gebruiken voor het organiseren van een dergelijke dag. Dat zou in strijd zijn met de werkwijze van Stichting Tileng, namelijk de overheadkosten tot het kleinste minimum te beperken, zodat 99% van de donaties naar projecten in Indonesië gaat. Daarnaast heeft ook een aantal artiesten aangegeven toch niet van de partij te kunnen zijn op de betreffende dag.

Wij willen de sponsors en de artiesten die wél toegezegd hadden de Benefiet van Stichting Tileng te steunen hartelijk bedanken voor hun loyaliteit en trouw.
Onze blik is gericht op de toekomst. We rekenen erop dat we over twee en een half jaar in staat zijn stil te staan bij een – wederom – bijzonder moment, namelijk: het 12,5 jarig bestaan van de stichting. In de tussentijd blijven we doen wat we altijd doen: de desa’s in Indonesië steunen. We hopen van ganser harte dat u dat ook zult blijven doen. En bij deze alvast een oproep: mocht u, naast uw steun aan Stichting Tileng, ook ons jubileum over twee en een half jaar willen ondersteunen –  op welke manier dan ook –  dan horen wij dit graag!

Opening van de lagere scholen in Baturraden

Geschreven door Remco Lange op . Gepost in Weekendverhalen.

Zoals ik u vorige week meldde (link), volgt hieronder mijn speech die ik heb gehouden bij de opening van de lagere scholen Pamijen 2 en Karangsalam op 3 juli 2010. Onderaan vindt u ook een link naar de videobeelden van deze ceremonie.

“Yang terhormat Orang Orang di Baturraden, Bupati Pak Hagi drs Marjoko m.m., Pak drs Bakri m.m. dan Pak dr Mudjto AK, Msi.” (Beste mensen van Baturraden, heren Bupati Pak Hagi drs Marjoko m.m., Pak drs Bakri m.m. dan Pak dr Mudjto AK, Msi.) .

Excuus dat ik nu niet verder ga in Bahasa Indonesia maar in Bahasa Belanda.

Ik heb een goede tolk in de persoon van Tekad Santos. Spreken in Bahasa Belanda is beter voor jullie en mij. Zo voorkomen we dat er vergissingen worden gemaakt.

Ik voel mij zeer vereerd om hier als voorzitter van Stichting Tileng weer te staan om twee lagere scholen te openen. Pamijen 2 en Karangsalam.

Na de opening van de eerste lagere school Kemutug Lor 1 met de Bupati kwam al snel het verzoek van directeur Iksan of de stichting zijn huidige school Pamijen 2 wilde herbouwen zoals zijn voormalige school Kemutug Lor 1. Hij liet geen moment voorbij gaan om daar aandacht voor te vragen bij Stichting Tileng. In overleg met de schooldirecteuren, PMPB en Stichting Tileng zijn de prioriteiten vastgesteld van de scholen. Hierdoor kwamen Pamijen 2 en Karangsalam op de lijst als de eerst te herbouwen lagere scholen.

Sponsors en donateurs in Nederland hebben het mogelijk gemaakt deze scholen te herbouwen waar we nu het resultaat van zien. Zonder hen en de geweldige inzet en participatie van u mensen uit Baturraden was dit niet gelukt. Dus ook de dank gaat naar u uit.

Als stichting zouden wij meer van dit soort projecten kunnen realiseren als de stichting ook financiële steun zou ontvangen van de landelijke en regionale overheid hier in Indonesië. Ik spreek dan ook de hoop uit dat dat op korte termijn zal gebeuren. De stichting rekent daar dan ook een beetje op! Laat ik nogmaals duidelijk zijn. Zonder uw inzet, mensen uit Baturraden, en de inzet van Tekad Santos, Deskart Djatmiko, Suci Wahyuni en Tri Hastuti was dit niet mogelijk geweest. Mijn dank daarvoor.

Voor mij en Stichting Tileng blijft het resultaat belangrijk dat door u met financiële steun van de stichting is bereikt. Daarom komen binnenkort twee andere bestuursleden van Stichting Tileng op eigen kosten naar de gerealiseerde projecten kijken. Ook hier in Baturraden.

Eerst komt in september Eveline Bruijn. Naast het bekijken van de projecten komt zij materiaal verzamelen voor het maken van een boekje met de titel `Stichting Tileng in woord en beeld`. De opbrengst van het boekje zal ten gunste komen van de projecten van de stichting in Indonesië. Daarna komt in november Ellen Mierop. Beide dames hebben een Indische achtergrond.

Zoals u inmiddels weet ben ik een man van weinig woorden maar ga ik voor het resultaat. Ik spreek dan ook de hoop uit dat de samenwerking op deze wijze door zal gaan met de hoop dat de overheid hier ons een handje gaat helpen bij het realiseren van nog meer projecten. Er is nog een hoop werk te doen.

Ik ga als ik in Nederland ben weer snel op pad om sponsors te vinden. Ik doe dat met deze Brochure “Stichting Tileng steunt de desa´s, steunt u Stichting Tileng?” Ik hou het hierbij. We moeten maar snel de lagere scholen gaan openen.

Ik dank u voor uw aandacht.

Klik hier voor de videobeelden.