Skip to main content

Tag: Indonesië

Regen, dreigende aardverschuivingen (vervolg van 20 februari jl.)

Geschreven door Remco Lange op . Gepost in Weekendverhalen.

Op 20 februari schreef Remco Lange het krantenbericht dat ging over aardverschuivingen in het district Bulu die tijdens de regentijd steeds vaker voorkomen. Ook desa’s Tileng zou zijn getroffen.

Tijdens mijn afgelopen verblijf in Indonesië van 16 februari tot 9 maart jl. heb ik ter plekke onderzoek gedaan om te kunnen inventariseren wat er in ons werkgebied op dit terrein aan de hand is en heb ik in overleg met onze plaatselijke vertegenwoordigers (ter plaatse) bezien wat voor maatregelen er genomen zouden moeten worden.

Door mij is geconstateerd dat er in ons werkgebied binnen de desa Tileng geen sprake is geweest van aardverschuivingen. Bij navraag bleek het artikel te gaan over de omgeving van Solo. Omdat  Solo buiten ons werkgebied ligt, was verder onderzoek niet nodig.

Bruiloft van Renata en Azlan

Geschreven door Remco Lange op . Gepost in Weekendverhalen.

De afgelopen week waren onze voorzitter Ton Lange, zijn vrouw Wil en ondergetekende te gast op de bruiloft van een van onze vertegenwoordigers in Imogiri, Renata en haar inmiddels kersverse echtgenoot Azlan.

Na onze aankomst dringt het al heel snel tot ons door dat een bruiloft in Indonesië heel wat anders is dan een bruiloft in Nederland. Het is een gebeuren dat ongeveer een week de gemoederen bezig houdt. Het festijn zelf beslaat al meerdere dagen, maar de voorbereidingen beginnen al vier dagen eerder. Een compleet peloton aan vrijwilligers is al die tijd bezig met het opzetten en inrichten van de feesttent, maar vooral met het klaarmaken van eten. Onze inschatting is dat er in een paar dagen tijd ruimschoots meer dan 2.000 maaltijden door heen zijn gegaan. In de dagen voor de bruiloft zijn er alleen al 400 uitgedeeld in de desa.

IMG_2555Onze festiviteiten beginnen op vrijdagavond met, u raadt het al, een maaltijd. Gewoon voor vrienden en naaste familie, dus niet meer dan een man of zestig. Op zaterdag volgt dan de bruiloft zelf, in de feesttent bij het ouderlijk huis van Renata. Een mooie plechtigheid, met voor ons herkenbare elementen als de ringen, het ondertekenen en het trouwboekje. Uiteraard weer gevolgd door een maaltijd.

Op zondag wordt een en ander afgesloten met een zeer druk bezochte receptie. Dat wij als Nederlandse gasten daarbij in traditioneel Javaanse kledij werden gestoken, zal ik u besparen. Gelukkig was er ook nog voldoende te eten.

Voor ons was het een feest om er bij te mogen zijn. Uiteraard om eens een Indonesische bruiloft te kunnen ervaren, maar vooral om Renata onze felicitaties en beste wensen over te kunnen brengen.

Zij zal met haar man in Maleisië gaan wonen. Haar werkzaamheden voor de stichting zullen door haar vader worden overgenomen. Ze zal daarbij echter actief blijven met het vertalen tussen het Indonesisch en het Engels, zodat we het contact niet zullen verliezen.

Wij wensen Renata en Azlan heel veel geluk in de nabije en verdere toekomst.

IMG_0032

 

 

De effectiviteit van de hulp

Geschreven door Remco Lange op . Gepost in Weekendverhalen.

Toen ik onlangs werd gevraagd om mijn medewerking te verlenen aan een benefietdag voor de Stichting Tileng, had ik – moet ik eerlijk zeggen – nog nooit van deze stichting gehoord. Ik werd echter getroffen door de enorme bevlogenheid van de mensen van Tileng die me uitnodigden; het enthousiasme en de warmte waarmee ze me duidelijk maakten waar de stichting voor staat: verbetering van de leefomstandigheden van de lokale bevolking van de  desa’s in Indonesië. En het enthousiasme waarmee ze duidelijk wisten te maken hoe belangrijk iedere steun voor de stichting en daarmee voor de bevolking daar is.

Zoveel bevlogenheid kan een mens niet weerstaan en natuurlijk heb ik mijn medewerking toegezegd. En daar heb ik geen spijt van. Integendeel. Het was, die 27e september 2008 een fantastische benefietdag vol warmte, gezelligheid mooie optredens en, natuurlijk, lekker eten.

Nog belangrijker is dat ik daardoor ook meer te weten ben gekomen over Stichting Tileng zelf. En dan in het bijzonder over de werkwijze van de stichting. Dát namelijk bepaalt voor mij de effectiviteit van de hulp. En dat is het sterke van Tileng. De stichting is niet bevoogdend en werkt dus niet, zoals zo vaak, vanuit het perspectief van de hulpgever die bepaalt wat goed is, maar daadwerkelijk vanuit het perspectief van de lokale bevolking van de desa’s. Die weet immers als beste welke hulp er echt nodig is en hoe die het beste gerealiseerd kan worden. Zo immers creëer je draagvlak, betrokkenheid en stimuleer je eigen initiatief onder hen die hulp geboden wordt.

De Stichting Tileng maakt met de bovengenoemde werkwijze een duidelijk statement voor een structurele en duurzame verbetering van de leefomstandigheden van de bevolking in Indonesië die onze steun nodig heeft. Daarom heeft de stichting steun nodig. Ook de uwe!  Steun daarom, net als ik, Stichting Tileng.

Even voorstellen

Geschreven door Remco Lange op . Gepost in Weekendverhalen.

Wat is er mooier dan de bron van het leven een mooie toekomst te geven?

Omdat kinderen de levensbron zijn op deze wereld, verdienen zij  alle ruimte voor ontwikkeling en groei die zij nodig hebben. Stichting Tileng deelt deze visie en streeft er naar om met veel inzet en liefde kinderen op Midden Java onderwijs te bieden en de families de nodige ondersteuning en begeleiding te geven. Hierdoor kunnen ook zij een eigen leven en een toekomst creëren.

Gezien mijn voorliefde voor Indonesië is het mij een groot genoegen dat ik mij als vrijwilligster kan inzetten voor het werk van de Stichting Tileng. Ik hoop dan ook dat 2009 een vruchtbaar jaar wordt en dat het groeiende succes geen einddoel, maar een verdere reis zal zijn voor mooie ontwikkelingen.

Wat is er mooier dan de bron van het leven een mooie toekomst te geven?

PS: Miranda heeft zich inmiddels 15 maart 2009, door omstandigheden, teruggetrokken nog voordat ze begonnen was!

Bezoek aan Indonesië (4) – Baturraden

Geschreven door Remco Lange op . Gepost in Weekendverhalen.

Natuurlijk zijn we in Baturraden gestart met een kleuterschool en zijn we aan een tweede begonnen, maar toch draait alles daar om lagere scholen. We zijn al enige tijd bezig met de herbouw van een eerste lagere school en er liggen nog 5 herbouwprojecten te wachten.

De eerste lagere school is bijna klaar en het moet worden gezegd, het ziet er fantastisch uit. Reeds diverse keren ontvingen wij berichten uit Baturraden dat de hele regio, inclusief de lokale overheid, de school ziet als (letterlijk) een schoolvoorbeeld van samenwerking tussen diverse organisaties. Er is geen woord overdreven.

Alles klopt, het gebouw zelf is prachtig, de betrokkenheid en medewerking van de bevolking en de overheid zijn perfect en de school heeft naast het onderwijs een verdere openbare functie. Zo zullen de gebedsruimte en de bibliotheek ook buiten schooluren toegankelijk zijn.

Als klap op de vuurpijl is er dan ook nog de ontvangst. Het enthousiasme van zowel de leerkrachten als de leerlingen is aanstekelijk. Het met z’n allen midden in Indonesië zingen van “Zeg ken jij de mosselman?”, is een onvergetelijke ervaring.

Maar alle geweldige indrukken worden al snel volledig tenietgedaan wanneer de 5 aangevraagde projecten worden bezocht. De eerste is wellicht het beste voorbeeld:

Wederom kan de ontvangst niet beter. Muziek en dans door de kinderen, ondanks het feit dat ze, door een typisch Indonesisch misverstand over het tijdschema, al 9 uur op ons hadden zitten wachten.

Maar dan de school; de tranen springen je in de ogen. Overal gaten in muren, ramen en plafonds. Het beton is te goedkoop uitgevoerd en valt uit elkaar. Het ijzer is onbeschermd en doorgeroest. En zelfs het asbest (!!) is er zo slecht aan toe dat er gaten in vallen.

Deze school is niet alleen verouderd, niet alleen slecht onderhouden en niet alleen onhygiënisch. Deze school is gewoonweg gevaarlijk.

Ik had mijzelf voorgenomen dit reisverslag te laten zijn wat het hoort te zijn alleen een verslag van de reis. Dus geen uitgebreide verhalen over de gesprekken, de onderhandelingen en de financiën, maar alleen een verslag van de projectbezoeken. Echter, het bezoek aan de 5 scholen, en dan met name aan de laatstgenoemde, doet mij toch besluiten met een oproep:

Help ons alstublieft deze voor kinderen gevaarlijke omgevingen te vervangen door mooie nieuwe en vooral veilige scholen !!

Bezoek aan Indonesië (deel 3) – Imogiri

Geschreven door Remco Lange op . Gepost in Weekendverhalen.

Het is onvermijdelijk. In Imogiri staat de aardbeving centraal. Na bijna tweeënhalf jaar zie je nog steeds puinhopen en gaten. Gelukkig zie je ook dat er heel veel is en wordt gebouwd. Niet alleen door ons, maar ook door anderen, en vooral ook door de mensen zelf. Wij hadden hierbij de indruk dat onze snelle reactie en bouwactiviteiten niet alleen direct huizen en scholen op heeft geleverd, maar ook mede een aanzet is geweest tot grote activiteit in de gemeenschap. Het bezoek aan al onze projecten, maar met name aan Imogiri heeft bij mij dan ook een zekere trots opgewekt voor wat we hebben bereikt, maar met name dankbaarheid dat ik daar een steentje aan heb mogen bijdragen.

Bij een wandeling langs een aantal van de 33 door ons gebouwde noodwoningen blijkt dat wij hiermee exact hebben bereikt wat onze bedoeling was. Een aantal is door de bewoners verbeterd en opgeknapt en nog steeds in gebruik als hoofdwoning. Een aantal wordt nu gebruikt als bijgebouw bij de inmiddels herbouwde originele woning. Een aantal is uitgebouwd of aan de oorspronkelijke woning gekoppeld. Kortom, het is geen statisch geheel, maar ‘onze’ noodwoningen zijn een dynamisch onderdeel geworden van de gemeenschap. Bij alle gesprekken met bewoners blijkt hoe belangrijk deze impuls voor het herstel van Imogiri is geweest.

Inmiddels is een aanzet gemaakt voor het bouwen van volwaardige woningen voor mensen die dat nog niet is gelukt en hierop ook nog geen uitzicht hebben. De eerste woning wordt deze maand opgeleverd en is bedoeld voor een gezin dat op dit moment in een tent woont. De foto’s zullen duidelijk maken dat dit weer een belangrijke voortzetting is van ons werk in Imogiri.

Uiteraard zijn alle woningen en noodwoningen ongelofelijk belangrijk voor Imogiri. Toch is het niet te voorkomen dat onze aandacht vooral uitgaat naar de kleuterscholen. Allereerst natuurlijk de school die wij zelf hadden gebouwd en na de aardbeving herbouwd, maar ook de 4 volgende kleuterscholen in diverse stadia van bouw. En dan wordt onze aandacht uiteraard getrokken door de scholen zelf, maar nog veel meer door de kinderen. Het zien van al die lachende gezichten is alleen al de reis naar Indonesië waard. Het plezier dat de kinderen hebben wanneer je ze bezoekt is een waar feest.

Wanneer wij op een dag, op weg naar een ander project, langs ‘onze’ kleuterschool lopen en muziek horen, kunnen we het niet laten en lopen even naar binnen. Vooral onze gevoelens bij het zien van de musicerende kleuters zijn niet te beschrijven. U zult het met de foto’s moeten doen.

 

Bezoek aan Indonesië (deel 1)

Geschreven door Remco Lange op . Gepost in Weekendverhalen.

Ruim acht jaar geleden was ik een van de oprichters van de Stichting Tileng en al ruim acht jaar neem ik mij voor (hernieuwd) met Indonesië kennis te gaan maken. Mijn laatste reis naar de Gordel van Smaragd dateerde dan ook al weer van 20 jaar geleden.

Dit jaar is het er dan eindelijk van gekomen. Samen met onze voorzitter Ton Lange ben ik midden oktober naar Indonesië afgereisd, met het vaste voornemen om alles in 1 keer goed te maken. Dat wil zeggen: kennismaken met onze vertegenwoordigers en de diverse dorps- en schoolcomités en het bezoeken van alle afgewerkte, lopende en in aanvraag zijnde projecten. Waarlijk een ambitieus plan. Dat neemt niet weg dat het volledig gelukt is. In een wervelwind van 9 dagen is het hele programma afgewerkt.

Uiteraard wil ik hierover een zo volledig mogelijk verslag doen. Dat gaat niet in 1 keer lukken. Ik zal dan ook hieronder aandacht besteden aan mijn algemene indrukken en de kennismaking met alle betrokkenen en later terugkomen op de projecten in drie overzichtelijke afleveringen: Tileng, Imogiri en Baturraden.

Deze eerste aflevering is verreweg het moeilijkst. Hoe geef je indrukken weer van een zo mooi, zo veelzijdig en zo vriendelijk land. Wellicht het beste via een paar foto’s van het landschap en een foto van een van de bewoners.

Verder was het buitengewoon prettig kennis te maken met onze vertegenwoordigers Puri, Renata, Jatmiko, Santos en Iko. Het was hartverwarmend om hun inzet te zien, niet alleen voor onze projecten, maar ook altijd op zoek om te kijken wat ze verder nog voor de gemeenschap kunnen doen. Met alle vijf hebben we hernieuwde contracten gesloten tot en met het jaar 2009. Met hun hulp heb ik alle vertrouwen in het succes van de stichting.

Op mij persoonlijk maakte ook de goede zorgen grote indruk. Wij mochten verblijven bij Puri en Santos thuis en waren daar gelijk deel van de familie. Werkelijk niets was te veel. Ook op bezoek bij Renata is het duidelijk dat de uitspraak van haar broer, “Tileng is familie, dus ons huis is jullie huis.”, oprecht gemeend is.

Ook bij de kennismaking met de dorps- en schoolcomités blijkt de warmte, de behulpzaamheid en de bereidheid tot samenwerken van de Indonesiër. Uiteraard zal daar ook een stukje eigenbelang bij gespeeld hebben, maar al snel werd ons duidelijk dat de vriendschap oprecht is. Toen kort na aankomst Ton wegens trieste familieomstandigheden naar huis werd geroepen, stapte circa 20 mensen in Baturraden in de auto voor een rit van 5 uur heen en 5 uur terug, om hun medeleven te komen betuigen. Vanaf dat moment wist ik het zeker; samen met deze mensen komen we er wel.

Tot slot waar we het allemaal voor doen. Wanneer ik dit zie, smelt ik.

 

 

 

 

 

 

 

 

Wordt vervolgd.

Tileng rocks! Kumpulan 27 september 2008 (4)

Geschreven door Remco Lange op . Gepost in Weekendverhalen.

Nunusaku en Willy Manusama

Zowel Nunusaku en Willy Manusama zorgen voor een vrouwelijk muzikaal tegenwicht. Nunusaku (3 zangeressen en 1 zanger) met traditionele liederen; Willy met een dijk van een stem zingt moderne ballads.

Met Ernst Jansz zingt ze ‘Endless love’ en de zaal mag meesmelten.

Haar stem en volume doen me aan Mahalia Jackson denken. Bij navraag blijkt dat Mahalia inderdaad één van haar favoriete zangeressen is.

Volgende kumpulan

Nu is deze kumpulan al bijna een dag verstreken. Als vrijwilliger kan ik me voorstellen dat je na afloop even de benen wilt strekken op een van de fraaie Raffle’s tuinbanken. Of nog een laatste koekje smullen bij catering Mandy.  Ik als bezoeker heb volop genoten.

Beste sponsor waar was U? Ik heb u gemist! Stichting Tileng kent ca. 150 donateurs en sponsors. Was u uw auto aan het wassen of zat u thuis voor de buis? Volgende keer niet meer doen. De artiesten die optreden doen dit of gratis. U waagt het om niet te komen mee genieten van al dat talent dat wij Indischen én sympathisanten rijk zijn.

Ik leun nog even over mijn keukenbalkon en kijk naar miss Senegal. Een prachtig houten beeld dat mijn buurvrouw meegenomen heeft van haar vakantie. Mijn miss Wayang Kertas ga ik volgend keer tegen opbod verkopen en schenk dan de opbrengt aan Tileng. Komt u dan wel bieden?

Sites die ik u niet wil onthouden:

–     www.woutermuller.com

–     www.rafflesfurniture.nl

–     www.ernstjansz.com

Wie in contact wil komen met Shelly Dupré over haar verteltheater en workshops kan mailen naar: shelly.lapre@hetnet.nl

Verslag van onze reis naar Indonesië

Geschreven door Remco Lange op . Gepost in Weekendverhalen.

We vertrokken op zondag 27 juli 2008 met de voorzitter van Stichting Tileng en zijn vrouw van Amsterdam via Singapore naar Jakarta, het was daar wel even wennen aan de andere cultuur en het klimaat.

Via Bogor en Bandung kwamen we na een treinreis van 5 uur aan in de regio Banyumas en de desa Baturraden.

De ontvangst was zeer gastvrij. De familie Santosa kwam ons van de trein halen.

We hebben 7 schitterende dagen bij hun doorgebracht en de omgeving van Baturraden bekeken.

De heer T. Santosa, die een van de vertegenwoordiger is van Stichting Tileng in Baturraden, heeft ons alle projecten en mogelijke projecten voor de toekomst laten zien. Bij alle projecten werden we zeer gastvrij ontvangen. Aan alle mensen kon je merken dat ze erg blij zijn dat Stichting Tileng zoveel voor hen doet.

Ook hebben we de ingebruikname meegemaakt van een lagere school voor 115 leerlingen, waarbij wij ook gekleed moesten gaan in Javaanse klederdracht.

We werden bij deze plechtigheid persoonlijk begroet door de Bupati (een soort commissaris van de provincie) en hebben s’middags op zijn verzoek een bezoek gebracht aan zijn kantoor in Banyumas.

Na Baturraden zijn we vertrokken naar Imogiri waar we verbleven bij de heer P. Purwanto, die ook voor de Stichting Tileng werkt, en zijn familie, ook daar zijn wij zeer gastvrij ontvangen en hebben daar in totaal 9 dagen doorgebracht.

Ook daar hebben we verschillende projecten bezocht en ook de noodwoningen die daar gebouwd zijn na de aardbeving van 2006.

In de omgeving van Imogiri hebben we ook de bekende toeristische attracties bezocht.

In Manggung bezochten we de “Buffelbank” of wel de sapi’s die er allemaal goed verzorgd uitzien. Al met al hebben wij een schitterende vakantie gehad en hebben nu als donateurs van de stichting met eigen ogen gezien dat er al veel gedaan is en nog veel meer gedaan moet worden.

De mensen zijn er enorm dankbaar en komen ook zelf met goede ideeën van wat er verbeterd kan worden. Dus onzer alle financiële steun aan Stichting Tileng blijft nodig. Het wordt goed besteed dat geven wij u op een briefje.

Wij gaan zeker nog eens terug.

Eerste kleuterschool in de desa Baturraden

Geschreven door Remco Lange op . Gepost in Video.

Voor ontwikkeling is de participatie nodig van diverse instanties, zoals die van de Stichting Tileng en de Stichting Woningpartners Baturraden — “Voor ontwikkeling is de participatie nodig van diverse instanties, zoals die van de Stichting Tileng en de Stichting Woningpartners” zei het Districtshoofd van Banyumas, HM Aris Setiono, donderdag 1 juni jongstleden bij de officiële ingebruikname van het gebouw van de kleuterschool in Karangsalam Baturraden, in aanwezigheid van Jim van de Kuil uit Nederland. De leider van het project, drs Iksan, legde uit dat de keuterschool financiële hulp ontving via de Stichting Tileng van Stichting Woningpartners van in totaal 38 miljoen Rupiah. Vrijwillige assistentie van de gemeenschap bestond uit het beschikbaar stellen van de grond, de aanleg van de omheining en arbeid voor een totaal bedrag van 48 miljoen Rupiah.

Als vertegenwoordiger van de Stichting Tileng, wees donateur Jim van de Kuil er op dat zowel de Stichting Tileng als de Stichting Woningpartners financiële steun verlenen ter verbetering van de leefomstandigheden, waartoe ook projecten voor de verbetering van schoolgebouwen kunnen worden gerekend.